የሕመሙን ቁራጭ መያዝ

የእኔ ብሎግ ልጥፍ፣ “የሚጠቅም ስጦታ መስጠት” በቅርቡ በ DailyGood.org ላይ ታትሟል። የድፍረት ፈጠራ አዘጋጅ ጽሑፉን አይቶ ጓጉቷል። የዘጠኝ ዓመቷ ሴት ልጄ ያልተከለከሉ ስጦታ የመስጠት ልምዶቿን አንድ ጽሑፍ ለመጻፍ ፍላጎት እንዳላት በማሰብ አነጋግረኛለች።

የአርታዒውን መልእክት ሳነብ፣ በእኔ ውስጥ ያለው የዘጠኝ ዓመቱ ልጅ ደነዘዘ። በሙሉ ልቤ አዎ ምላሽ መስጠት ብፈልግም ይህ ተገቢ እንዳልሆነ አውቄ ነበር። ይህ በልጅነቴ ህልሜ ስለሚሆን፣ የልጄ ላይሆን ይችላል። ይህን ልዩ እድል እንደምትቀበል ተስፋ አድርጌ ነበር, ነገር ግን ጫና እንዳላደርግ ወሰንኩ; ሙሉ በሙሉ የእሷ ውሳኔ ይሆናል.

በዚያ ቀን ምሽት፣ ልጄ ለመኝታ ስትዘጋጅ፣ ከድፍረት ፈጠራ አዘጋጅ ስለደረሰኝ ኢሜይል ነገርኳት። በተቻለኝ መጠን፣ “ስጦታ መስጠት ለምን ደስተኛ እንደሚያደርግህ የሚገልጽ ጽሑፍ ለመጻፍ ትፈልጋለህ?” ብዬ ጠየቅሁ።

በድንገት በፍላኔል ባህር ውስጥ የጠፋችው ጭንቅላት ፒጃማዋ ላይ ካለው ቀዳዳ ወጣች። “የታተመ… እንደ እውነተኛ መጽሔት?” ልጄ በደስታ ጠየቀችኝ።

ልጄ በቀጥታ ወደ አየር ዘሎ እና “አዎ፣ አደርገዋለሁ፣ አደርገዋለሁ!” ብላ ስትጮህ “አዎ” የሚለው ቃል በጭንቅ ከአፌ ወጣ። ምንም ሳታጣ፣ “ወዲያው መጀመር እችላለሁ?” በማለት በጉጉት ጠየቀቻት።

ምንም እንኳን የመኝታ ሰአቱ ሊቃረብ ቢሆንም በጉጉቷ በጣም ተደስቻለሁ። እንድትጽፍ ሃያ ደቂቃ አቀረብኩላት። በጣም የተደሰተኝ ትንሹ ደራሲ እርሳስ እና ወረቀት ለማግኘት ሮጣ ከዛ እራሷን አጠገቤ መሬት ላይ አስቀመጠች። ምንም እንኳን ማስተማር፣ መምራት እና አስተያየት መስጠት የእኔ ተፈጥሮ ቢሆንም ምንም አልተናገርኩም። ይህ የእኔ ታሪክ ሳይሆን የሷ ታሪክ ነበር። ስለዚህም ቃላቶቹ የእኔ ሳይሆን የሷ መሆን እንዳለባቸው አውቃለሁ።

እናም እዚያ ሁለታችንም በልጄ የሎሚ ቢጫ መኝታ ክፍል ውስጥ በሰላም እና በጸጥታ ተቀምጠን እያንዳንዳችን ታሪኮቹን በልባችን ውስጥ እንጽፋለን። ሴት ልጄ " ከልብ መስጠት " ጽፋለች እና በብሎግ ልጥፍ ላይ ሠርቻለሁ.

ሃያ ደቂቃው በፍጥነት በረረ፣ እና ብዙም ሳይቆይ ለሊት ለመጥራት ጊዜው ደረሰ። ሳትወድ፣ ልጄ በሚቀጥለው ቀን በታሪኳ ላይ ትንሽ ለመስራት ተስማማች።

በሚቀጥለው ምሽት ከአንድ ተጨማሪ የሃያ ደቂቃ የፅሁፍ ክፍለ ጊዜ በኋላ፣ ልጄ ቁራጭዋ ለመታየት ዝግጁ መሆኗን አስታውቃለች። ክብር ተሰጥቶኝ ነበር።

በመጀመሪያው አንቀጽ ውስጥ፣ በእኔ ውስጥ ያለው አስተማሪ በግልፅ የተቀመጠ ዋና ሃሳብ እና የታሰበ ድርጅት አየ። ልጄን ውጤታማ ትረካ እንዴት መጻፍ እንዳለባት በማስተማር ለሰራችው ልዩ ስራ መምህሯን ለማመስገን አእምሮአዊ ማስታወሻ አደረግሁ።

ምንም አስገራሚ ነገር እንደማይኖር በማሰብ ማንበብ ቀጠልኩ። ለነገሩ፣ በዚያ ቀን እኔ ነበርኩ ልጄ ትልቅ ልብ ያለው የመጸዳጃ ቤት ዕቃዎችን ተጠቅልሎ መጽሐፍትን ተጠቅሜ በከተማችን ውስጥ ቤት ለሌላቸው ሰዎች ደስታን ለመስጠት ተስፋ በማድረግ።

ማንበብ ስቀጥል ግን ሁሉንም ነገር እንደማላውቅ ተረዳሁ።

እና የተማርኩት ነገር ሁሉንም ነገር ለውጦታል።

ሴት ልጄ ወደ ከተማዋ እምብርት መንዳት ገልጻለች። ታሪኳ የተነሳው በመቶዎች የሚቆጠሩ ቤት አልባ ሰዎች ለምግብነት ሲሰበሰቡ አይተናል። በዚያ ቅጽበት የተሰማኝን በትክክል አስታውሳለሁ። ፈራሁ። ልጆቼን መጠበቅ፣ ዓይኖቻቸውን መሸፈን እና ከእንዲህ ዓይነቱ ተስፋ መቁረጥ፣ ተስፋ መቁረጥ እና ተስፋ መቁረጥ ማዳን ፈልጌ ነበር። ሳስበው አስታውሳለሁ ፡ ይህ መጥፎ ሀሳብ ነበር።

ነገር ግን ባሌን መኪናውን እንዲያዞርልኝ ለመለመን የፈለግኩትን ያህል፣ አላደረግኩም። እና አሁን የልጄ ጥልቅ ቃላት ወደ እኔ ትኩር ብለው እያዩኝ፣ ወደዚያ ልብ የሚሰብር ትዕይንት መሄድ ለልጄ ትክክለኛ ምርጫ እንደሆነ ማረጋገጫ ተሰጠኝ። በዚያ ቅጽበት ፍርሃት ከአእምሮዋ በጣም የራቀ ነገር ነበር። እንዲህ ስትል ጻፈች።

“በከተማችን መሀል ከተማ አካባቢ ነበርን በመኪና የማልረሳው ነገር አልፈን ብዙ ቤት የሌላቸው ሰዎች በዚህ በተሰባበረ መኪና ዙሪያ ተጨናንቀዋል።በጭነት መኪናው ላይ ያለ አንድ ሰው ብርቱካንን አንስቶ ‘መልካም ገና’ እያለ ብርቱኳኑን እየወረወረ ነው። ወደ ብርቱካን ለመድረስ ሰዎች እርስ በርሳቸው ሲጋፉ ሳይ ልቤ ወደቀ። ትንሽ ፍሬ ለማግኘት ይዋጉ ነበር።

ከጭነት መኪናው አጠገብ፣ ምናልባት በ60ዎቹ ዕድሜ ውስጥ ያሉ አንድ ሽማግሌ አየሁ። ከብርቱካን ጋር ሳንድዊች እየበላ ነበር እና “ ይህን ሰው መርዳት እፈልጋለሁ” ብዬ ለራሴ አሰብኩ። በፍጥነት ከመኪናው ወርጄ ስጦታ ሰጠሁት እና 'መልካም ገና ጌታ' አልኩት። ቀደም ብሎ፣ በጣም የጨለመ ይመስላል፣ ግን መኪና ስንነዳ፣ ፈገግታ አየሁ። በጣም ጥሩ ስሜት ተሰማኝ! ”

በድንገት ሁሉም ነገር ትርጉም ያለው ሆነ። ከዚያ ወሳኝ ቀን በኋላ መሃል ከተማ፣ የልጄ የመስጠት ልምዶች ተባብሰዋል። እንደውም በድንገት ልጄ ሊሰጥ የማይችል ምንም ነገር አልነበረም። በጓዳው ውስጥ በጣም ውድ የሆኑ ንብረቶቿን የታሸጉ ሳጥኖችን አገኛለሁ። “በሚቀጥለው ጊዜ ወደ ኦቲዝም ማእከል እንሄዳለን…” ወይም “በሚቀጥለው ጊዜ አውሎ ንፋስ አለ…” በማለት ሳጥኖቹን ታስረዳለች። እኔም ከብርቱካን ልምድ በኋላ ሴት ልጄ ወደ ከተማ ብንገባ የዶላር ደረሰኞችን በቦርሳዋ እንድትይዝ እንዳሰበች አስተዋልኩ። በተጨናነቁ ጎዳናዎች ስንራመድ አይኖቿ ብዙ የምታገኘውን ዶላር የምታስቀምጥበት ኩባያ ወይም ኮፍያ ፈለገች።

አንድ ቀን ልጅ እና እናቱ ውሃ ለማግኘት ለሰዓታት በእግራቸው የተጓዙትን የተበከለ እና የቆሸሸ ውሃ የሚያሳይ ቪዲዮ እንድታሳየኝ ወደ ኮምፒዩተር ስትደውልልኝ አስታውሳለሁ። እንባዬ በፊቴ ሲወርድ፣ ልጄ አጽናናችኝ። አታልቅስ፤ የምንረዳበት መንገድ አለ። እሷ ትንሽ (እና በጣም አሳማኝ) ቃል አቀባይ መስለው ስለ “ የህይወት ውሃ ” ሁሉንም ነገር ነገረችኝ ቀጠለች።

አሁን ሳስበው፣ ልጄ ሁል ጊዜ የአለምን ስቃይ ይማርካል—ሁልጊዜም አለምን በእውነተኛ ሁኔታዋ ለማወቅ የምትፈልግ ናት። ገና ከትንሽነቷ ጀምሮ በምሽት የንግግር ሰዓታችን ተደጋጋሚ ጥያቄ “እማዬ ዛሬ በዜና ላይ የሆነ መጥፎ ነገር ንገረኝ” የሚል ነበር።

እኔ ካልነገርኳት በደንብ እያወቅኩ ወደ እነዚያ ጥቁር ቡናማ ዓይኖች ተመለከትኳቸው፣ ይህ ብልሃተኛ ልጅ እዚያ ያለውን ነገር ለማወቅ መንገዶችን ታገኛለች። እናም ብዙዎችን ስላጋጠሟቸው አሰቃቂ ድርጊቶች፣ ስለተሸፈኑት አደጋዎች እና ብዙ ስለጠፉት ሰዎች የምትረዳውን በመቅማማት ገለጽኩላት። እና ከዚያ በኋላ እኔ ያቀረብኩትን እያንዳንዱን አስጨናቂ ቁርስ ስትፈጭ ቆሜ ተመለከትኳት። ከጊዜ ወደ ጊዜ፣ በጣም ብዙ፣ በጣም የሚያስጨንቅ፣ በጣም የሚረብሽ እንደሆነ እጨነቃለሁ። ደግሞም የዓለም ችግሮች በጣም ሰፊ እና የማይታለፉ ናቸው. ቢያንስ እኔ የማስበው ይህንኑ ነው።

ግን ለልጁ ምስጋና ይግባውና አሁን እኔ በተለየ መንገድ አውቃለሁ።

ያን ቀን በመኪና ወደ ከተማዋ ስንገባ ልጄ እናቷ የተናገረችውን ዓለም-ጨካኝ፣ ረሃብ፣ ተስፋ አስቆራጭ እና ብርድ የሆነችውን በሁለት ዓይኖቿ አየች።

እሷ ግን አልፈራችም።

ወይኔ፣ እሷ አንድ ነገር ለመርዳት የምትችልበትን በዚህ ቅጽበት እያየች፣ ይህን ቅጽበት እየጠበቀች ነበር።

አየህ የስምንት ዓመቷ አይኖቿ ያንን ትዕይንት አላዩም እና እንደ ድህነት፣ ዓመፅ፣ ችግር እና ተስፋ መቁረጥ ያሉ አስጨናቂ ዓለም አቀፍ ጉዳዮችን አይተዋል። በአንድ ፍሬ ቀኑን ሙሉ የሚያበራ አንድ ሰው አየች። አንድ ቁራጭ ፍሬ።

እና የሚያም እና የሚያምር ነገር ሲመለከቱ, ሁሉም ነገር ይለወጣል.

ልጄ ወደ ላይ ሄዶ በቀጥታ ወደ ስቃይ አይኖች ተመለከተ። በታኅሣሥ ወር ቀዝቃዛ ቀን ባልታሰበው ድንጋያማ የከተማ ጎዳና ላይ በመገኘቷ ብቻ የደስታ እንባ በሰው አይን ሲሰበስብ በፍርሃት ተመለከተች። እና ከዚያ ጊዜ ጀምሮ, ይህ ልጅ ሙሉ በሙሉ ሰጪ ሆነ.

ምክንያቱም በህይወት ውስጥ በጣም አስፈላጊ የሆኑ ነገሮች ሲኖሩዎት - እንደ ፍቅር፣ እምነት እና ቤተሰብ - ምንም የማይሰጡዎት ነገር የለም።