Czytanie, pisanie, empatia: rozwój Uczenia się społeczno-emocjonalnego

Marc Brackett nigdy nie lubił szkoły. „Zawsze się nudziłem” – mówi – „i nigdy nie czułem, żeby którykolwiek z moich nauczycieli się tym przejmował. Nie przypominam sobie nikogo, kto by mnie zainspirował”.

To zaskakujące, jak na 42-letniego naukowca z Yale, z 27-stronicowym CV i prawie 4 milionami dolarów dofinansowania kariery. Brackett wie jednak, że wiele dzieci podziela jego zdanie na temat szkoły i chce całkowicie odmienić sytuację emocjonalną szkół w kraju.

W czasach burzliwej debaty nad tym, jak zreformować szkoły, aby zwiększyć skuteczność nauczycieli i poprawić sukcesy uczniów, „społeczno-emocjonalna nauka” może być kluczowym elementem rozwiązania. SEL, będąca rozwinięciem koncepcji inteligencji emocjonalnej, spopularyzowanej przez Daniela Golemana, uczy dzieci rozpoznawania i zarządzania emocjami i interakcjami. Jednym z głównych założeń rozwiniętej inteligencji emocjonalnej (EQ) – jak zwolennicy tej koncepcji nazywają „iloraz emocjonalny” – jest promowanie empatii, kluczowej i często zaniedbywanej cechy w naszym coraz bardziej połączonym, wielokulturowym świecie.

Brackett szybko zrozumiał, że rozwijanie empatii u dzieci wymaga najpierw pracy z ich nauczycielami. Dziesięć lat temu wraz z kolegami wprowadził program nauczania dotyczący emocji w szkołach, prosząc nauczycieli o wdrożenie go w swoich klasach. Obserwując lekcje, był pod wrażeniem dyskomfortu, jaki odczuwało wielu instruktorów, mówiąc o emocjach. „Była jedna nauczycielka, która wzięła listę emocji, którą jej przedstawiliśmy, i wykreśliła wszystkie, które uznała za «negatywne», zanim poprosiła uczniów o określenie, co czują” – mówi Brackett. „Zrozumieliśmy, że jeśli nauczyciele tego nie zrozumieją, dzieci nigdy tego nie zrozumieją”.

Dlatego w 2005 roku Brackett i jego zespół z Laboratorium Zdrowia, Emocji i Zachowań Uniwersytetu Yale opracowali program szkoleniowy – obecnie znany jako RULER – który uczy nauczycieli umiejętności, wiedzy i postaw niezbędnych dla zdrowia emocjonalnego, a następnie pomaga im skupić się na dzieciach. Program koncentruje się na pięciu kluczowych umiejętnościach: rozpoznawaniu emocji u siebie i innych, rozumieniu przyczyn i skutków emocji, nazywaniu pełnego spektrum emocji, odpowiednim wyrażaniu emocji w różnych kontekstach oraz skutecznym regulowaniu emocji w celu budowania relacji i osiągania celów. Klasy przyjmują „karty kompetencji emocjonalnych” – umowy, na które zgadza się cała społeczność, dotyczące interakcji interpersonalnych – a dzieci korzystają z „mierników nastroju”, aby określić charakter i intensywność swoich uczuć oraz „planów”, aby nakreślić przeszłe doświadczenia, z których mogą się uczyć.

Ale program nauczania nie istnieje tylko jako osobny przedmiot – nauczyciele są szkoleni w zakresie integrowania lekcji o emocjach z innymi przedmiotami. Dyskusja o bohaterze powieści dla młodzieży może być dla uczniów okazją do ćwiczenia odczytywania sygnałów emocjonalnych. Historia staje się nie tylko lekcją o datach i bitwach, ale także studium sposobów, w jakie charyzmatyczni przywódcy mogą inspirować lub manipulować ludzkimi emocjami.

Program RULER, obecnie stosowany w setkach szkół w całym kraju, odniósł wymierny sukces. Badania wskazują, że przeciętny uczeń w klasie wzbogaconej o program RULER ma o 11 procent lepsze oceny i o 17 procent mniej problemów w szkole. Obecnie grupa Bracketta rozpoczyna 10-letnie badanie długoterminowych skutków programu RULER dla 200 uczniów szkół średnich w Nowym Jorku i New Hampshire.

W jednej ze szkół w Nowym Jorku, do której uczęszcza duża liczba uczniów ze specjalnymi potrzebami, administratorzy przypisują podejściu RULER 60-procentową redukcję problemów behawioralnych. „Jedna nauczycielka wracała do domu z bąblami na ciele, ponieważ dzieci były tak zmęczone emocjonalnie, że ją kopały i biły” – mówi Brackett. „Od dwóch lat nie miała żadnych incydentów związanych z edukacją emocjonalną”.

Skąd ta zmiana? „Powiedziała mi, że rozwinęła w sobie o wiele więcej empatii dla swoich uczniów, kiedy zrozumiała, że ​​emocje istnieją nie tylko wtedy, gdy wybuchają” – mówi Brackett. „Dzieci w tych klasach mają teraz prawo mówić, że przechodzą do czerwonego kwadrantu miernika nastroju, a nie tylko wtedy, gdy wybuchają”.

Idea podkreślania znaczenia uczenia się emocjonalnego narodziła się w 1994 roku, kiedy Goleman stworzył Collaborative for Social and Emotional Learning. Obecnie grupa pełni funkcję centralnego organu dla programów takich jak Brackett w całym kraju i na świecie.

Prezes CASEL, Roger Weissberg, twierdzi, że skuteczne uczenie się społeczno-emocjonalne wymaga „trzech P”: polityki, zarówno na poziomie stanowym, jak i federalnym; zaangażowania dyrektorów szkół; oraz rozwoju zawodowego. CASEL współpracuje z innymi liderami w tej dziedzinie, aby przeprowadzić badanie standardów SEL we wszystkich 50 stanach.

Pomimo licznych danych wskazujących na to, że SEL podnosi wyniki testów, istnieją sceptycy, zwłaszcza w obliczu napiętych budżetów systemów szkolnych. W niedawnym wywiadzie dla lokalnej stacji telewizyjnej w Connecticut, prezenter powiedział Brackettowi: „Dzieci nie potrafią czytać, ale teraz nauczą się naprawdę dobrze narzekać”.

Zachichotał, ale odpowiedział z całą powagą: „Trzeba zastanowić się nad tym, co motywuje uczniów do nauki. Jeśli wiesz, jak emocje wpływają na uwagę, uczenie się, pamięć i podejmowanie decyzji, wiesz, że integracja [SEL] wzmocni te obszary”.

Zainteresowanie SEL gwałtownie wzrosło po tym, jak student Uniwersytetu Rutgersa, Tyler Clementi, skoczył z mostu George'a Washingtona we wrześniu 2010 roku, prześladowany przez współlokatora. Śmierć Clementiego była jednym z co najmniej pół tuzina samobójstw nastolatków homoseksualnych w tamtym czasie, co doprowadziło do powstania ustawodawstwa, niezwykle popularnej kampanii „ It Gets Better ” oraz wzrostu zainteresowania i finansowania fundacji dla różnych programów SEL w kraju.

Ale prawdziwa zmiana, jak twierdzi Brackett, nastąpi dzięki włączeniu SEL do programu nauczania, a nie poprzez organizowanie apeli w szkołach, które mają „rozwiązać problem z nękaniem”. „Edukacja emocjonalna powinna być nauczana od urodzenia do śmierci, ponieważ wyzwania emocjonalne, z którymi się mierzymy, różnią się w zależności od wieku” – mówi. „Nie nauczysz przedszkolaka, żeby nie alienował ludzi, ale możesz mu zwrócić uwagę, że mały Mario wygląda na samotnego. W gimnazjum wypada zacząć rozmawiać o alienacji”.

Brackett mówi, że jego własne doświadczenia z nudą i prześladowaniem w szkole przyczyniły się do jego zainteresowania uczeniem się emocji. „Wracam myślami do czasów, gdy miałem 12 lat i byłem w siódmej klasie, a dzieci mnie popychały, uderzały mnie palcami w szafki, rysowały po mnie długopisem, a nikt nic z tym nie robił” – mówi. „Nie chciałem, żeby ktokolwiek stawał w mojej obronie, po prostu nie chciałem, żeby to się działo. Musimy sprawić, żeby ludzie byli bardziej empatyczni”.