Brood Breken En Harten helen, één Etentje Tegelijk

De moeder van Lennon Flowers kreeg longkanker toen ze in haar laatste jaar van de middelbare school zat. Deze jonge vrouw met een donker, pixiekapsel en grote, heldere ogen liet haar grote droom om naar New York University te gaan en actrice te worden varen en schreef zich in plaats daarvan in aan de University of North Carolina, zodat ze dichter bij huis kon zijn. Hoewel ze omringd was door een groep vrienden, bracht ze haar moeder zelden ter sprake. "Ik werd er goed in om niet te praten over wat er met me gebeurde", legt ze uit. "Ik werd er heel, heel goed in om heel, heel druk te zijn."

Toen haar moeder in haar laatste jaar op de universiteit overleed, wisten veel van Lennons vrienden niet eens dat ze ziek was.

Deels rechtvaardigde ze haar stilzwijgen met de overtuiging dat het anderen beschermde. Wie wil er nou over zulke trieste dingen praten? We zijn er als maatschappij slecht op toegerust. We zeggen domme dingen zoals: "Ik weet zeker dat ze op een betere plek is." (Voor de volledigheid, het ergste wat je kunt zeggen tegen een kind dat een ouder heeft verloren, zegt Lennon.)

Deels vermeed ze het om over haar verdriet te praten, omdat het eigenlijk een tijdje duurde voordat het tot haar doordrong. Een heel jaar zelfs. Lennon herinnert zich: "Tegen die tijd was de golf van aandacht verdwenen. Het gaf me het gevoel dat er iets mis met me was omdat ik een jaar later nog steeds iets voelde. Het was een diepe bron van schaamte."

Lennon Flowers

Drie jaar na de dood van haar moeder verhuisde Lennon naar Los Angeles voor een jongen en een baan, en op de eerste dag ontmoette ze Carla Fernandez. Ze hadden meteen een klik. Later, terwijl ze samen op zoek waren naar een appartement, bekende Carla dat haar vader slechts zes maanden eerder was overleden. Lennon deelde haar eigen verhaal. Een zaadje was geplant.

Een paar maanden later organiseerde Carla een etentje voor vijf vrouwen, onder wie Lennon. Ze hadden allemaal al een ouder verloren, hoewel ze pas in de twintig waren; ze voelden zich allemaal opmerkelijk alleen in dat verlies.

Lennon herinnert zich de viscerale angst toen ze binnenkwam, maar ook de ontwapenende aandacht voor detail die overal zichtbaar was. Het achterterras was bedekt met kerstverlichting en kaarsen. Carla had de kenmerkende paella van haar overleden vader gekookt. De wijn en de verhalen vloeiden rijkelijk. "Carla is een moderne mysticus", legt Lennon uit. "Ze is een buitengewoon persoon als het gaat om het creëren van magische omgevingen."

Wat een simpel etentje had moeten zijn, werd een logeerpartijtje. Ze praatten tot twee uur 's nachts – op zondag. Sterker nog, ze vielen in slaap, tegen elkaar aan gekruld in Carla's bed. Lennon was verbijsterd door de ervaring: "Ik was er bijzonder goed in geworden om er nooit 'heen te gaan' en dan niet meer weg willen, dat was zo'n ongelooflijk contrast."

Een soort emotionele beweging was geboren: The Dinner Party . Vandaag de dag zijn er 31 'tafels' verspreid over het land, en de opkomende organisatie heeft haar zinnen gezet op het creëren van nog meer .

Veel aanwezigen herkennen het woord 'rouw' niet. Het voelt klinisch aan. Het voelt verbonden aan instellingen die de meesten van hen hebben gemeden omdat ze te formeel of prescriptief overkomen, te vastbesloten om hen te laten zien hoe hun rouw net als die van iedereen is. Misschien denken ze dat ze zich daardoor minder alleen voelen; in feite voelen ze zich erdoor onbegrepen.

"De belangrijkste regel van The Dinner Party is dat geen twee verhalen ooit hetzelfde zijn", legt Lennon uit. De potlucks werken omdat ze organisch, eigenzinnig en leuk zijn, en gebaseerd op de basis van vriendschap. Maand na maand komen mensen samen, maar ze beginnen niet langer te praten over hun overleden dierbaren, maar te ontdekken wat die verliezen hen hebben geleerd over de zin van het leven, hoe die nalatenschap voortleeft in hun keuzes over wat ze voor werk doen en van wie ze houden.

Op de vraag wat haar moeder zou vinden van het werk dat ze nu doet, pauzeert Lennon even en denkt even na voordat ze antwoordt: "Mijn moeder was een introvert, een getalenteerde fotograaf, maar ze was ook een felle leeuwin, het type persoon dat nooit zou aarzelen de waarheid te spreken."

Het lijkt erop dat ‘real talk’ – zoals Lennon het noemt – haar gekoesterde erfenis is na al die drukke stilte.