Een Eenvoudige Formule Om Ons Gedrag Te Veranderen

"Wauw! Wat doe je?" vroeg ik verbijsterd.

Ik was net de kamer van mijn dochter binnengelopen terwijl ze aan een wetenschapsproject werkte. Normaal gesproken zou ik blij zijn geweest met zo'n aanblik. Maar deze keer ging het om zand. Heel veel. En hoewel ze wat plastic onder haar werkplek had gelegd, was dat lang niet genoeg. Het zand verspreidde zich over onze onlangs gerenoveerde vloeren.

Mijn dochter, die mijn ongenoegen meteen voelde, begon zich te verdedigen. "Ik heb plastic gebruikt!" reageerde ze boos.

Ik antwoordde nog bozer: "Maar het zand komt overal!"

“Waar moet ik dat anders doen?”, schreeuwde ze.

Waarom geeft ze het niet toe als ze iets verkeerd heeft gedaan? dacht ik bij mezelf. Ik voelde mijn angst, die zich in de toekomst projecteerde: hoe zou haar leven eruitzien als ze haar fouten niet kon toegeven?

Mijn angst sloeg om in meer woede, dit keer over hoe belangrijk het voor haar was om fouten toe te geven, en we raakten in een vicieuze cirkel. Ze zei iets wat respectloos tegen me voelde en ik verhief mijn stem. Ze ontaardde in een huilbui.

Ik wou dat ik kon zeggen dat dit nog nooit eerder is gebeurd. Maar mijn dochter en ik zaten in een dansfeest, eentje die we helaas al eerder hebben gedanst. En het is voorspelbaar pijnlijk; we voelen ons allebei, onvermijdelijk, vreselijk.

Dit is niet zomaar een opvoedingsdans. Ik zie leiders en managers vaak in voorspelbare vicieuze cirkels belanden met hun medewerkers. Het begint meestal met onvervulde verwachtingen ("waar dacht je aan?") en eindigt in woede, frustratie, verdriet en verlies van zelfvertrouwen aan beide kanten. Misschien niet huilen. Maar wel het professionele equivalent.

Ik ben altijd geneigd me af te vragen: waarom reageer ik zoals ik reageer? Het antwoord is een ingewikkelde mix van redenen, waaronder mijn liefde voor mijn dochter, mijn verlangen om haar te onderwijzen, mijn lage tolerantie voor rommel, mijn behoefte aan controle, mijn verlangen naar haar succes, en de lijst gaat maar door.

Maar dat maakt eigenlijk niet uit.

Want weten waarom ik me op een bepaalde manier gedraag, verandert mijn gedrag niet. Je zou denken van wel. Dat zou het moeten zijn. Maar dat gebeurt niet.

De vraag die er echt toe doet – de moeilijke vraag – is: hoe kan ik veranderen?

Ten eerste heb ik een betere manier nodig om op mijn dochter te reageren. Hiervoor ben ik naar mijn vrouw Eleanor gegaan, die echt een meester is. Ik heb haar gevraagd hoe ik dit had moeten aanpakken.

"Schatje," zei ze, terwijl ze mij speelde in het gesprek met mijn dochter, "er ligt hier een hoop zand en we moeten het opruimen voordat het de vloer vernielt. Hoe kan ik helpen?"

Simpel en effectief:

1. Identificeer het probleem
2. Geef aan wat er moet gebeuren
3. Bied hulp aan

Dat is een goede manier om ermee om te gaan. Denk aan een probleem dat je met iemand op je werk hebt. Ik raad je niet aan om het gesprek te beginnen met "schat", maar de rest is wel toepasselijk.

Ik zag een manager boos worden op een direct ondergeschikte (we noemen hem Fred) vanwege een slordige, onduidelijke presentatie. De manager had gelijk – de presentatie was onduidelijk – maar de manier waarop hij reageerde, schaadde het zelfvertrouwen van de medewerker en Freds volgende poging was niet veel beter. Hij had in plaats daarvan dit kunnen proberen:

Fred, deze presentatie bevatte zes punten in plaats van één of twee. Ik ben in de war. Het moet korter, bondiger en professioneler. Zou het helpen als we het hebben over het punt dat je probeert te maken?

Geen frustratie. Zelfs geen teleurstelling. Alleen duidelijkheid en ondersteuning.

Een andere keer zag ik een CEO zich ergeren aan zijn ondergeschikten omdat ze plannen presenteerden die niet overeenkwamen met de budgettaire toezeggingen die ze hadden gedaan. Zijn emotie was begrijpelijk. Gepast zelfs. Maar niet nuttig. Een alternatief had kunnen zijn:

Mensen, deze plannen weerspiegelen niet de budgetcijfers die we hebben afgesproken. Die cijfers zijn niet onderhandelbaar. Als je wilt, kun je me laten weten waar je vastloopt, zodat we kunnen brainstormen over oplossingen.

Identificeer het probleem. Geef aan wat er moet gebeuren. Bied hulp aan. Simpel toch?

Maar – en dit is het vreemde – in mijn situatie kon ik het niet over mijn hart verkrijgen. Terwijl ik erover nadacht, besefte ik mijn belemmering.

Het voelde niet authentiek.

Ik geloof sterk in authentiek leiderschap en leven. En ik was boos en bezorgd over de toekomst van mijn dochter. Dus kalm reageren op dat moment zou een breuk symboliseren tussen hoe ik me voelde en hoe ik handelde. Dat is onecht.

Toen besefte ik het ineens: leren voelt per definitie altijd onecht aan.

Nieuw gedrag oefenen, je op een nieuwe manier voordoen of je anders gedragen, voelt onecht. Een dans veranderen die al vaak is gedanst, zal nooit natuurlijk aanvoelen. Het voelt ongemakkelijk, nep, alsof je doet alsof. De hedgefondsmanager was boos, de CEO was geïrriteerd. Het niet uiten van die emoties voelt nep.

Maar het is veel slimmer, het is waarschijnlijker dat het op een meelevende manier lesgeeft aan de mensen om ons heen, en het is een betere aanpak om hen te bewegen hun ineffectieve gedrag te veranderen.

Als we willen leren, moeten we het gevoel van onechtheid lang genoeg verdragen om de nieuwe manier van zijn te integreren. Lang genoeg zodat de nieuwe manier van zijn natuurlijk aanvoelt. En dat gebeurt, als de nieuwe manier van zijn werkt, sneller dan je zou denken.

Gisteren maakte mijn dochter tot laat in de avond haar huiswerk en ik moest haar vragen om in de eetkamer te werken in plaats van in haar slaapkamer, omdat haar jongere zusje naar bed moest.

Maar voordat ik dat deed, pauzeerde ik even. Ik leefde mee met de uitdagingen die ze zou ervaren, nu ze haar kamer moest verlaten voor haar zusje. Dat ze haar moeilijke huiswerk moest maken op een plek die minder comfortabel was.

"Lieverd," zei ik, "je zus moet naar bed en we moeten je naar de eetkamer brengen. Hoe kan ik je helpen?" Stel het probleem vast, leg uit wat er moet gebeuren en bied je hulp aan.

Het voelde raar. Alsof ik overdreven bezorgd was. Nep.

Maar het werkte.

Nadat ik haar had geholpen met verhuizen, ging ze snel weer aan het werk.

Toen ik naar buiten liep, hoorde ik haar zeggen: "Papa?" Ik bleef even bij de deur staan ​​en keek haar aan. "Bedankt," zei ze, zonder op te kijken van haar boek.