Voetafdrukken Van De Liefde

Mijn collega's die verstand hebben van dierenverdriet zeiden: "Zorg dat je een pootafdruk van Stella krijgt voordat ze sterft."

Vastbesloten om haar overlijden op de juiste manier te eren, zwoer ik: "Ik zal die voetafdruk krijgen."

De voeten van Stella en Bartie. Foto: Bonnie Rose.

Dus te midden van onbesliste dierenartsbezoeken en internetzoektochten naar vreselijke hondenziekten, strompelde ik naar een hobbywinkel om hun Pet Memorial Products te bekijken. Daar vond ik de Pet Memorial Stepping Stone. De afbeelding op de doos gaf aan dat je een ongerepte voetafdruk van je hond kon cementeren en deze kon versieren met mozaïektegels.

Geweldig. Ik heb er twee.

Ik kwam thuis en mengde het cement. Daarna was het de taak om Stella ervan te overtuigen erin te stappen...

Dagenlang had ze weggekwijnd, bijna te zwak om te lopen. Eén blik op dat natte cement, gecombineerd met haar besef van mijn onheilige bedoelingen, en ze stormde door het hondenluikje. Ze slingerde zich om de fruitbomen in onze achtertuin heen en ontweek me terwijl ik met mijn tjilpende en lokkende smurrie achter haar aan sjokte.

De eerste partij was uitgehard voordat ik haar in het gareel kreeg.

Dan batch nummer twee, een stiekeme onderneming. Ik mengde het in het geheim en hield het achter mijn rug. Ik sloop achter Stella, ging op haar zitten en richtte haar poot op het natte cement. Opnieuw kwam mijn stervende hond in actie. Haar eigenzinnigheid overtrof mijn vaardigheid. Het resultaat vertoonde tekenen van strijd en leek op een maankrater.

Om Stella's comfort te behouden, gaf ik het op. Ze had er geen zin in om een ​​dierbaar aandenken te creëren; dus geen voetafdruk voor mij.

Ik heb dit toegevoegd aan mijn lijst met teleurstellingen….

Een paar dagen later overleed Stella vredig in mijn armen. Mijn man en ik brachten haar levenloze lichaam naar de dierenkliniek in Santa Clara Valley voor de crematie. Ik aaide haar overal. Ik rook aan haar oren en hield haar pootjes vast. Ik wou dat ik die pootafdruk had. Maar die had ik niet. Mislukking. We namen afscheid. Voorgoed.

Toen werd de kaart bij mij thuis bezorgd.

De dierenartsassistenten hadden een gedicht over de Regenboogbrug gekopieerd en op een stuk karton geplakt. Links van het gedicht stond een klein stukje rode vacht van Stella; en rechtsonder een inktafdruk. Stella's afdruk.

Ik stond in mijn woonkamer, raakte de voetafdruk aan en huilde.

Op dat moment heb ik de Vet Techs geadopteerd.

Ik bakte om mijn waardering te tonen. Ik bracht ze taart voor elk dierenartsbezoek. Sara heeft haar puppy-injecties nodig? Pompoenkruidcake . Bartie heeft een oorontsteking? Dat klinkt als tijd voor de Chocolade Holtemaker Taart.

Het bakken is een ritueel geworden. Dus als ik nu eens geen taart meeneem, hoor ik het...

Een paar weken geleden joeg Sara een eekhoorn het struikgewas in en kwam eruit met een gezwollen oog. Het was een semi-noodgeval, geen tijd voor cake. Bij de dierenarts kwam Megan de spreekkamer binnen om ons te helpen Sara in bedwang te houden. Midden in een spannende procedure, het verwijderen van een vossenstaart uit Sara's linkeroog, nam Megan een verontwaardigde blik aan en vroeg: "Wacht even... waar is de cake?"

Toen zei Josie, terwijl ze mijn rekening aan het voorbereiden was: "Het spijt me dat het zo lang duurt. Ik ben een beetje zwak omdat... nou ja, weet je... er is deze keer geen taart..."

Ze plagen me en bieden meteen hun excuses aan. "Je weet toch wel dat we een grapje maken?" zeggen ze.

Ik zeg ze: ‘Ik zal deze grap over het gebrek aan taart zo lang mogelijk in leven houden.’

Zwijgend voeg ik eraan toe: "Omdat het voelt als familie. Het voelt als thuis. Het voelt als liefde. De voetafdrukken van de liefde."

Voetafdrukken van de liefde...

Ik denk aan de kaart die de dierenartsassistenten voor me maakten. Was de voetafdruk die ze maakten gewoon inkt op een pagina, of was het liefde die me met tranen en hoop omver blies? Weten de dierenartsassistenten wel wat ze deden? En zijn ze dierenartsassistenten of zijn ze bodhisattva's, ontwaakte wezens die in waarheid en toewijding leven, verbindingen creëren en eren wat het belangrijkst is?

Ik geloof dat het verlichte wezens zijn. Als ze verlichte wezens zijn, dan zijn alle wezens die dienen, handen, poten, retractors, thermometers, hartzeer en aspiraties vasthoudend, dat ook.

Deze samenzwering van verlichte wezens overal roept een nog breder beeld op. Wat als een geheime, heilige liefde geduldig wacht in iedereen en alles? En wat als deze liefde voetafdrukken achterlaat, bewijs van haar zich ontvouwende eeuwige zorg voor ons allemaal?

Genietend van de energie van het eeuwige, overdenk ik mijn eigen leven en hoe de voetafdrukken van de liefde sporen nalieten. Ja, ik kan de voetafdrukken zien als ik kijk.

Er was een pad dat begon op een rolschaatsbaan in het New York van de jaren 40... Een jongen genaamd John schaatste naar een meisje genaamd Emily en vroeg: "Wil je met me mee schaatsen?" De voetafdrukken leidden deze jongen en dit meisje langs een huwelijkspad. Ze trouwden en stichtten een gezin met vier kleine meisjes. Ze leerden ons van muziek, onderwijs en dieren te houden. Deze liefde, deze voetafdrukken leidden me naar de universiteit in North Carolina, waar ik Debbie en Jeff ontmoette. Toen brachten de voetafdrukken me terug naar New York, waar ik mijn man Hugh ontmoette. Hij gaf me een kat voor Kerstmis – Miranda – die mijn respect voor dieren weer aanwakkerde.

Circa 1994 – Buster, Bonnie, Miranda, Santa, Audrey, Hugh en cavia Bob.

Nieuwe voetafdrukken brachten ons naar Californië, waar we Debbie en Jeff weer zagen. Ze overtuigden ons om een ​​vizsla te nemen, ook al zei ik: "Ik wil geen hond, het is te veel werk." Ik had gelijk. Honden zijn te veel werk, te hartverscheurend, en toch wisten de voetafdrukken wel beter.

Ze brachten ons Stella, die met haar schoonheid mijn ziel vertrapte en mijn hart brak.

Meer voetafdrukken. Stella liep duizenden kilometers met me mee tot haar voetafdrukken, haar liefde, me uiteindelijk naar het moment leidden waarop ik huilend in mijn woonkamer stond om een ​​condoleancekaartje. En Stella's koppige weigering, mijn mislukte pogingen om haar poot te cementeren – ook dit maakte deel uit van het plan van de voetafdrukken.

Ik kreeg niet de voetafdruk die ik wilde.

Ik kreeg de voetafdruk die ik nodig had.

Ik kreeg de voetafdruk van de dierenartsassistenten, de voetafdruk die me naar een plek leidde die ik niet kon begrijpen. Ik kreeg de voetafdruk die me leerde over iets ondoorgrondelijks en toch oneindig aanwezig.

Misschien krijgen we altijd de voetafdrukken die we nodig hebben. En misschien is het geheim van een goed leven minder het forceren van voetafdrukken. Dat is alsof je probeert een vizsla haar poot in nat cement te laten steken. In plaats van te forceren, kunnen we leren de onzichtbare voetafdrukken te zien, de blijvende liefde die ons nu en altijd in stand houdt en leidt.

Ja, het geheim van een goed leven is vertrouwen op de voetafdrukken van de liefde.

Ten eerste zien we de voetafdrukken die we als vanzelfsprekend beschouwen: de zorg van miljarden (ja, miljarden) grootmoedige mensen die kleine, toegewijde daden verrichten.

We zien hoe deze nederige voetafdrukken verbinding, liefde, gelach, manna uit de hemel, voedsel – cake, zo je wilt – creëren.

Dan zien we alle voetafdrukken omarmd door grotere voetafdrukken – de voetafdrukken die ons leven leiden. We kunnen ons tegen deze voetafdrukken verzetten, ze vermijden en negeren. Toch blijven de voetafdrukken op het juiste spoor. Ze leiden ons onverbiddelijk naar het grotere dat nog moet komen. Ze verbrijzelen de illusie van onbeduidende momenten terwijl ze ons leiden naar een intieme, oneindige betekenis.

Dus vertrouw vandaag op de liefde. Vertrouw op de voetafdrukken van de liefde. Laat de voetafdrukken van de liefde je meenemen op deze reis die we thuis noemen, precies waar je bent.

Om over na te denken:

Neem even de tijd om stil te staan ​​bij de mensen in je leven die je op allerlei manieren van dienst zijn.

Merk op hoe je anderen dient door middel van eenvoudige daden van toewijding. Wat is jouw "Vriendelijkheidsvoetafdruk"?

Kies een moment in je leven. Kijk nu terug en let op alle schijnbaar onbelangrijke details die je daar gebracht hebben.

Vertrouw in moeilijke tijden op het onzichtbare pad dat je naar huis brengt, naar precies daar waar je bent.