Ένα πανδημικό ποίημα-προσευχή

Φωτογραφία του Filipe Leme από την Pexels

Η Phyllis Cole-Dai είναι συγγραφέας και ποιήτρια, ίσως περισσότερο γνωστή για το «The Emptiness of Our Hands», ένα πνευματικό απομνημονευτικό που εξιστορεί τις 47 ημέρες που η ίδια και ο συν-συγγραφέας Τζέιμς Μάρεϊ ασκούσαν «παρών» ενώ ζούσαν από επιλογή στους δρόμους του Κολόμπους του Οχάιο. Στα 58α γενέθλιά της νωρίτερα φέτος, έγραψε 58 προσευχές για πανδημία μιας γραμμής και τις δημιούργησε σε ποίημα. Δείτε το παρακάτω κείμενο. Ίσως θα σας δώσει ώθηση. Μπορείτε να ακούσετε τη Phyllis να διαβάζει το ποίημα εδώ ή να το κατεβάσετε από εδώ .

ΣΤΑ 58 ΜΟΥ ΓΕΝΕΘΛΙΑ: 58 ΠΑΝΔΗΜΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ

Μακάρι να επιβιώσουμε όλοι σε άλλα γενέθλια.
Είθε να χαιρετάμε τον ήλιο κάθε πρωί και να χαιρόμαστε που είμαστε ζωντανοί.
Μακάρι να αναπνεύσουμε το θαύμα του καθαρού αέρα.
Είθε να τιμήσουμε κάθε στιγμή ως ευκαιρία για να ξεκινήσουμε εκ νέου.
Είθε να ριζώσουμε την πίστη μας σε πιο πλούσιο έδαφος παρά σε ανησυχία.
Μακάρι να αφήσουμε τον χωρισμό να μας πλέκει.
Μακάρι να δούμε πρόσωπα εκτός από τα δικά μας στον καθρέφτη.
Είθε να αναγνωρίσουμε όλους τους ανθρώπους ως συγγενείς.
Μακάρι να τους αγαπάμε όσο εμείς.
Ας μείνουμε σπίτι για να τους κρατήσουμε ασφαλείς.
Είθε να γαλουχήσουμε το σώμα που στεγάζει την ψυχή μας.
Μακάρι να έχουμε επαρκή στέγη, τροφή, νερό, φάρμακα και ξεκούραση.
Μακάρι να μοιραζόμαστε ελεύθερα από την αφθονία μας.
Μακάρι να αντισταθούμε στον πειρασμό να αποθησαυρίσουμε.
Μακάρι να ζητήσουμε βοήθεια χωρίς δισταγμό ή ντροπή.
Είθε να αντλούμε παρηγοριά από την παρέα ζώων, λουλουδιών και δέντρων.
Μακάρι να γίνουμε φίλοι με τους ήχους της σιωπής.
Μακάρι να καλωσορίσουμε την οικειότητα της μοναξιάς.
Μακάρι να βουτήξουμε στα βάθη της ύπαρξής μας και να φέρουμε ευλογίες που δεν ξέραμε ότι είχαμε.
Ας είμαστε καταφύγιο ο ένας για τον άλλον.
Είθε να αρνηθούμε να μείνουμε στην τύφλωση της άρνησης, της αδιαφορίας ή της περιφρόνησης.
Μακάρι να τιθασεύσουμε την ψυχραιμία μας και να μην κουβαλάμε μνησικακία.
Μακάρι να συμπάσχουμε ακόμα και με αυτούς που αντιπαθούμε.
Μακάρι να δώσουμε ο ένας στον άλλο ριζική προσοχή.
Μακάρι να ακούμε ο ένας τον άλλον σαν να εξαρτώνται ζωές από αυτό.
Μακάρι να μιλήσουμε σαν η φωνή μας να είναι ο τελευταίος ήχος που ακούστηκε ποτέ.
Μακάρι να εξερευνήσουμε πώς να αγγίζουμε χωρίς να αγγίζουμε, πώς να κρατάμε χωρίς να κρατάμε.
Μακάρι να μη μας ντρέπουν τα δάκρυα και το τρέμουλο.
Μακάρι να μάθουμε από τα παιδιά μας τη χαρά του αδόμητου χρόνου και την παρηγοριά της ρουτίνας.
Ας καθησυχάσουμε τα παιδιά μας για τα τέρατα κάτω από τα κρεβάτια τους.
Μακάρι να δημιουργήσουμε νέες τελετουργίες μαζί.
Να γελάμε από την κοιλιά μας.
Είθε να καλλιεργήσουμε το θαύμα.
Μακάρι να βοηθήσουμε την κοινωνία μας να τα πάει καλύτερα από ό,τι έχει κάνει.
Μακάρι να εξετάζουμε τα προβλήματα από όλες τις γωνίες και να μιλάμε ευθεία ως γραμμές.
Μακάρι να βασίσουμε τις αποφάσεις στη συλλογική σοφία και όχι στον μεταδοτικό φόβο.
Μακάρι να επενδύσουμε την εμπιστοσύνη μας σε αυτούς που είναι ειδικοί, όχι σε αυτούς που προσποιούνται.
Είθε να εκτιμούμε την υγεία πάνω από τον πλούτο.
Μακάρι να αφιερώσουμε την καθημερινή μας δουλειά τόσο σε αυτούς που αγαπάμε όσο και στο κοινό καλό.
Είθε να στηρίξουμε εκείνους τους εργάτες των οποίων η αόρατη εργασία μας συντηρεί όλους.
Είθε να προστατεύσουμε αυτούς που θέτουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο για να μας προστατέψουν.
Μακάρι να μετατρέψουμε το αδύνατο σε εφικτό.
Μακάρι να διερευνήσουμε την ευημερία των αγνώστων.
Είθε να υπερασπιστούμε αυτούς που είναι αποδιοπομπαίοι τράγοι και στόχοι του μίσους.
Είθε να τραγουδάμε από βεράντα σε βεράντα μέχρι όλος ο κόσμος να γίνει ο γείτονάς μας.
Μακάρι να ρίξουμε τις προσδοκίες για το πόσο σκληρός ή μακρύς θα είναι αυτός ο δρόμος.
Μακάρι να βαδίζουμε όσο προχωράμε.
Είθε να επωμιστούμε ο καθένας περισσότερο από το φορτίο ώστε να μην σκοντάψει κανείς από κάτω.
Μακάρι να προετοιμαστούμε για το άγνωστο.
Είθε να ακολουθήσουμε το φως των πιο φωτεινών προσευχών μας.
Μακάρι να ζήσουμε μαζί σε καλύτερες εκδοχές του εαυτού μας.
Είθε να φυτέψουμε τους σπόρους ενός νέου κόσμου σε ό,τι έχει απομείνει από τον παλιό.
Μακάρι να θυμόμαστε τις σκοτεινές ώρες ότι δεν είμαστε μόνοι.
Είθε να μην αφήσουμε κανέναν να πεθάνει εγκαταλελειμμένος, πονεμένος ή ανέγγιχτος από την καλοσύνη.
Ας θρηνήσουμε τους χαμένους, αν και δεν μπορούμε να μαζευτούμε.
Ας πράξουμε σωστά στη μνήμη τους.
Μακάρι να μην χάσουμε ούτε λεπτό από τον πολύτιμο χρόνο που θα έπρεπε να έχουν.
Είθε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον όπως θα μας αγαπούσαν.
Τα παιδιά μας να μας επιβιώσουν όλοι.

26 Μαρτίου 2020
© 2020 Phyllis Cole-Dai
Με την επιφύλαξη ορισμένων δικαιωμάτων.