Een pandemiegedicht-gebed

Foto door Filipe Leme van Pexels

Phyllis Cole-Dai is schrijfster en dichteres, misschien wel het meest bekend van 'The Emptiness of Our Hands', een spirituele memoire over de 47 dagen dat zij en co-auteur James Murray "aanwezig" waren terwijl ze bewust op straat leefden in Columbus, Ohio. Op haar 58e verjaardag eerder dit jaar schreef ze 58 gebeden van één regel voor de pandemie en verwerkte die tot een gedicht. Zie de tekst hieronder. Misschien geeft het je een boost. Je kunt Phyllis het gedicht hier horen voorlezen of het hier downloaden.

OP MIJN 58E VERJAARDAG: 58 PANDEMIEGEBEDEN

Mogen we allemaal de volgende verjaardag overleven.
Laten wij elke ochtend de zon begroeten en ons verheugen in het feit dat wij leven.
Mogen wij het wonder van frisse lucht inademen.
Laten we elk moment beschouwen als een kans om opnieuw te beginnen.
Laten we ons geloof wortelen in rijkere grond dan zorgen.
Laten we ons door de scheiding dichter bij elkaar brengen.
Mogen wij in de spiegel andere gezichten zien dan die van onszelf.
Mogen wij alle mensen als verwanten erkennen.
Laten we hen net zo koesteren als onszelf.
Laten we thuisblijven om hen veilig te houden.
Laten wij het lichaam koesteren waarin onze ziel huist.
Mogen wij voldoende onderdak, voedsel, water, medicijnen en rust hebben.
Laten wij vrijgevig zijn met onze overvloed.
Laten we de verleiding van hamsteren weerstaan.
Laten we zonder aarzeling of schaamte om hulp vragen.
Laten we troost vinden in het gezelschap van dieren, bloemen en bomen.
Laten wij bevriend raken met de geluiden van de stilte.
Laten wij de intimiteit van de eenzaamheid omarmen.
Mogen we duiken in de diepten van ons wezen en zegeningen naar boven brengen waarvan we niet wisten dat we ze hadden.
Mogen wij voor elkaar een toevluchtsoord zijn.
Laten we weigeren te blijven hangen in de blindheid van ontkenning, onverschilligheid en minachting.
Laten we ons temperament beheersen en geen wrok koesteren.
Laten we empathie tonen, zelfs voor degenen die we niet mogen.
Laten we elkaar radicale aandacht schenken.
Laten we naar elkaar luisteren alsof er levens van afhangen.
Laten we spreken alsof onze stem het laatste geluid is dat ooit gehoord wordt.
Laten we onderzoeken hoe we kunnen aanraken zonder aan te raken, hoe we kunnen vasthouden zonder vast te houden.
Mogen wij niet in verlegenheid worden gebracht door tranen en beven.
Laten we van onze kinderen leren hoe fijn het is om vrije tijd te hebben en hoe troostrijk routines kunnen zijn.
Laten we onze kinderen geruststellen over de monsters onder hun bed.
Mogen we nieuwe rituelen van samenzijn creëren.
Laten we lachen vanuit onze buik.
Laten wij verwondering cultiveren.
Laten we ervoor zorgen dat onze maatschappij het beter doet dan ze tot nu toe heeft gedaan.
Laten we problemen vanuit alle hoeken bekijken en open en eerlijk praten.
Laten we beslissingen baseren op collectieve wijsheid in plaats van op besmettelijke angst.
Laten we ons vertrouwen stellen in degenen die deskundig zijn en niet in degenen die doen alsof.
Laten we gezondheid belangrijker vinden dan rijkdom.
Laten wij ons dagelijkse werk wijden aan zowel de mensen van wie wij houden als aan het algemeen belang.
Laten wij de arbeiders steunen, wier onzichtbare arbeid ons allen in leven houdt.
Laten wij degenen beschermen die zichzelf in gevaar brengen om ons te beschermen.
Mogen wij het onmogelijke omzetten in het haalbare.
Laten wij ons afvragen hoe het met vreemden gaat.
Laten we opkomen voor degenen die tot zondebok worden gemaakt en het doelwit zijn van haat.
Laten we van veranda tot veranda zingen totdat de hele wereld onze buur is.
Laten we de verwachtingen loslaten over hoe moeilijk of lang deze weg zal zijn.
Laten we het tempo waarin we gaan bepalen.
Laten we allemaal een grotere last op onze schouders nemen, zodat niemand eronder struikelt.
Laten we ons voorbereiden op het onbekende.
Mogen wij het licht van onze helderste gebeden volgen.
Mogen we samenleven tot een betere versie van onszelf.
Laten we in wat er overblijft van de oude wereld, de zaden planten van een nieuwe wereld.
Laten we in de donkere uren beseffen dat we niet alleen zijn.
Mogen wij niemand verlaten, in pijn of zonder vriendelijkheid laten sterven.
Laten wij rouwen om de verlorenen, ook al kunnen wij niet bijeenkomen.
Laten wij hun nagedachtenis recht doen.
Laten we geen minuut van hun kostbare tijd verspillen.
Laten we elkaar liefhebben zoals we geliefd willen worden.
Mogen onze kinderen ons allen overleven.

26 maart 2020
© 2020 Phyllis Cole-Dai
Sommige rechten voorbehouden.