Heimsfaraldursljóð-bæn

Mynd af Filipe Leme frá Pexels

Phyllis Cole-Dai er rithöfundur og skáld, ef til vill þekktust fyrir „The Emptiness of Our Hands“, andlega minningargrein sem segir frá þeim 47 dögum sem hún og meðhöfundur James Murray æfðu sig í því að „vera til staðar“ á meðan þau bjuggu að eigin vali á götum Columbus, Ohio. Á 58 ára afmæli sínu fyrr á þessu ári skrifaði hún 58 einlínu heimsfaraldursbænir og smíðaði úr þeim ljóð. Sjá texta hér að neðan. Kannski mun það gefa þér uppörvun. Hægt er að hlusta á Phyllis lesa ljóðið hér eða hlaða því niður hér .

Á 58 ÁRA afmæli: 58 BÆNIR

Megum við öll lifa af í annan afmælisdag.
Megum við heilsa sólinni á hverjum morgni og gleðjast yfir því að vera á lífi.
Megum við anda að okkur kraftaverki fersku lofts.
Megum við virða hverja stund sem tækifæri til að byrja upp á nýtt.
Megum við róta trú okkar í ríkari jarðvegi en áhyggjur.
Megum við láta aðskilnað hnýta okkur nærri.
Megum við sjá andlit fyrir utan okkar eigin í speglinum.
Megum við viðurkenna allt fólk sem ættingja.
Megum við þykja vænt um þá eins og okkur sjálf.
Megum við vera heima til að halda þeim öruggum.
Megum við hlúa að líkamanum sem hýsir sál okkar.
Megum við fá nægilegt skjól, mat, vatn, lyf og hvíld.
Megum við deila frjálslega af allsnægtum okkar.
Megum við standast freistinguna að hamstra.
Megum við biðja um hjálp án þess að hika eða skammast sín.
Megum við fá huggun í félagsskap dýra, blóma og trjáa.
Megum við vingast við hljóð þögnarinnar.
Megum við fagna nánd einverunnar.
Megum við kafa niður í djúp veru okkar og koma með blessanir sem við vissum ekki að við ættum.
Megum við vera helgidómur hvert annars.
Megum við neita að dvelja í blindu afneitunarinnar, afskiptaleysis eða fyrirlitningar.
Megum við temja okkur skapið og bera enga reiði.
Megum við hafa samúð jafnvel með þeim sem okkur líkar ekki.
Megum við gefa hvert öðru róttæka athygli.
Megum við hlusta hvert á annað eins og líf sé háð því.
Megum við tala eins og rödd okkar verði síðasta hljóðið sem heyrist.
Megum við kanna hvernig á að snerta án þess að snerta, hvernig á að halda án þess að halda.
Megum við ekki skammast okkar fyrir tár og skjálfta.
Megum við læra af börnum okkar gleðina yfir óskipulögðum tíma og huggun venja.
Megum við fullvissa börnin okkar um skrímslin undir rúmum þeirra.
Megum við skapa nýja helgisiði samveru.
Megum við hlæja úr kviðnum.
Megum við rækta undrun.
Megum við hjálpa samfélagi okkar að gera betur en það hefur gert.
Megum við skoða vandamál frá öllum sjónarhornum og tala beint eins og línur.
Megum við byggja ákvarðanir á sameiginlegri visku frekar en smitandi ótta.
Megum við treysta þeim sem eru sérfræðingar, ekki þeim sem þykjast.
Megum við meta heilsu fram yfir auð.
Megum við helga daglegt starf okkar bæði þeim sem við elskum og almannaheill.
Megum við halda uppi þeim verkamönnum sem hafa ósýnilega vinnu við okkur öll.
Megum við vernda þá sem setja sig í hættu til að vernda okkur.
Megum við breyta hinu ómögulega í hið framkvæmanlega.
Megum við kanna velferð ókunnugra.
Megum við standa í lappirnar fyrir þá sem verða fyrir blóraböggli og hatri.
Megum við syngja verönd við verönd þar til allur heimurinn er náungi okkar.
Megum við falla frá væntingum um hversu erfið eða löng þessi leið verður.
Megum við hraða okkur á meðan við förum.
Megum við hvert um sig axla meira af byrðunum svo enginn hrasi undir því.
Megum við búa okkur undir hið óþekkta.
Megum við fylgja ljósi björtustu bæna okkar.
Megum við lifa saman í betri útgáfur af okkur sjálfum.
Megum við gróðursetja fræ nýs heims í því sem eftir er af þeim gamla.
Megum við minnast þess á myrkri stundum að við erum ekki ein.
Megum við láta engan deyja yfirgefinn, í sársauka eða ósnortinn af góðvild.
Megum við syrgja hina týndu, þó við getum ekki safnast saman.
Megum við gera rétt við minningu þeirra.
Megum við ekki eyða einni mínútu af þeim dýrmæta tíma sem þeir hefðu átt að hafa.
Megum við elska hvert annað eins og við værum elskuð.
Megi börnin okkar lifa okkur öll af.

26. mars 2020
© 2020 Phyllis Cole-Dai
Sum réttindi áskilin.