Bir Pandemi Şiiri-Duası

Fotoğraf: Filipe Leme , Pexels

Phyllis Cole-Dai, belki de en çok 'Ellerimizin Boşluğu' adlı eseriyle tanınan bir yazar ve şairdir. Bu eser, kendisinin ve ortak yazarı James Murray'in Ohio, Columbus sokaklarında kendi tercihleriyle yaşarken 47 günü "şu anda olma" pratiği yaparak geçirdikleri ruhsal anılarını anlatır. Bu yılın başlarında 58. doğum gününde, 58 tek satırlık pandemi duası yazdı ve bunları bir şiire dönüştürdü. Aşağıdaki metne bakın. Belki size bir destek olur. Phyllis'in şiiri burada okumasını dinleyebilir veya buradan indirebilirsiniz.

58. DOĞUM GÜNÜMDE: 58 PANDEMİ DUASI

Hepimiz bir dahaki doğum günümüzü görelim inşallah.
Her sabah güneşi selamlayalım ve hayatta olmanın sevincini yaşayalım.
Temiz havanın mucizesini soluyalım.
Her anı yeniden başlama şansı olarak değerlendirelim.
İnancımızı endişeden daha zengin bir toprağa kökleştirelim.
Ayrılığın bizi yakınlaştırmasına izin verelim.
Aynada kendi yüzlerimizin dışında yüzler de görebilelim.
Bütün insanları akraba olarak tanıyalım.
Onları da kendimiz kadar sevelim.
Onları güvende tutmak için evde kalalım.
Ruhumuzun barındığı bedenimizi besleyelim.
Yeterli barınağımız, yiyeceğimiz, suyumuz, ilacımız ve dinlenmemiz olsun.
Bolluk bereketimizi cömertçe paylaşalım.
Biriktirme eğilimine karşı koyalım.
Çekinmeden, utanmadan yardım isteyelim.
Hayvanların, çiçeklerin ve ağaçların arkadaşlığından teselli bulabiliriz.
Sessizliğin sesleriyle dost olalım.
Yalnızlığın mahremiyetini memnuniyetle karşılayalım.
Varlığımızın derinliklerine dalıp, varlığından haberdar olmadığımız nimetleri gün yüzüne çıkaralım.
Birbirimize sığınak olalım.
İnkarın, kayıtsızlığın ya da küçümsemenin körlüğünde yaşamayı reddedelim.
Öfkemizi dizginleyelim ve kin beslemeyelim.
Sevmediklerimize bile empati gösterelim.
Birbirimize radikal bir dikkatle armağan edelim.
Birbirimizi sanki hayat buna bağlıymış gibi dinleyelim.
Sanki sesimiz son duyulacakmış gibi konuşalım.
Dokunmadan dokunmayı, tutmadan tutmayı keşfedelim.
Gözyaşlarından ve titremelerden mahcup olmayalım.
Çocuklarımızdan yapılandırılmamış zamanın sevincini ve rutinlerin tesellisini öğrenelim.
Çocuklarımıza yataklarının altındaki canavarlar konusunda güvence verelim.
Yeni birliktelik ritüelleri yaratalım.
Karnımızdan gülelim.
Hayret duygusunu geliştirelim.
Toplumumuzun daha iyisini başarmasına yardımcı olalım.
Sorunlara her açıdan bakabilelim ve lafı dolandırmadan konuşabilelim.
Kararlarımızı bulaşıcı korkulara değil, kolektif bilgeliğe dayandıralım.
Güvenimizi iddia edenlere değil, uzman olanlara yatıralım.
Sağlığımızı zenginlikten üstün tutalım.
Günlük çalışmalarımızı hem sevdiklerimize hem de ortak iyiliğe adayalım.
Görünmeyen emekleriyle hepimizi ayakta tutan işçileri destekleyelim.
Bizi korumak için kendini riske atanları biz de koruyalım.
İmkansızı yapılabilir hale getirelim.
Yabancıların refahını soralım.
Nefretin hedefi haline getirilen ve günah keçisi ilan edilenlerin yanında olalım.
Bütün dünya komşumuz olana kadar verandadan verandaya şarkı söyleyelim.
Bu yolun ne kadar zor veya uzun olacağına dair beklentilerimizi bırakalım.
İlerlerken kendi hızımızı ayarlayalım.
Hepimiz yükün bir kısmını üstlenelim ki, hiç kimse altında kalmasın.
Bilinmeyene kendimizi hazırlayalım.
En parlak dualarımızın ışığını takip edelim.
Birlikte kendimizin daha iyi versiyonlarına doğru yaşamayı dileriz.
Eski dünyanın kalıntılarına yeni bir dünyanın tohumlarını ekelim.
Karanlık saatlerde yalnız olmadığımızı hatırlayalım.
Hiç kimsenin terk edilmiş, acı içinde veya nezaketten uzak bir şekilde ölmesine izin vermeyelim.
Kaybettiklerimizi bir araya getiremesek de, yas tutalım.
Onların anısına layıkıyla davranalım.
Onların sahip olması gereken değerli zamanın bir dakikasını bile boşa harcamayalım.
Birbirimizi sevebileceğimiz gibi sevelim.
Hepimizden sonra çocuklarımız hayatta kalsın.

26 Mart 2020
© 2020 Phyllis Cole-Dai
Bazı hakları saklıdır.