Mindfulness in De Politiek

De beweging voor 'mindfulnessmeditatie' groeit, maar kan ze de huidige politieke impasse doorbreken? Een interview met Tim Ryan, het Amerikaanse Congreslid dat een 'stille revolutie' in Amerika nastreeft.

Nu wetsvoorstellen over immigratie, wapenbeheersing en het in evenwicht brengen van de begroting in het Congres vastzitten, zouden veel Amerikanen alles proberen om de politieke impasse in de VS te doorbreken, van paddo's tot Punxsutawney Phil Sowerby , "'s werelds beroemdste voorspellende knaagdier". De oplossing van congreslid Tim Ryan is conventioneler: hij wil dat iedereen meer " mindfulness " ontwikkelt door middel van eenvoudige vormen van meditatie en andere oefeningen die onze aandacht richten en ons helpen naar elkaar te luisteren.

De Democraat uit Ohio, die op 29-jarige leeftijd in het Huis van Afgevaardigden werd gekozen, sprak zich herhaaldelijk uit tegen het beleid van president George W. Bush ten aanzien van Irak, de economie en andere kwesties. Maar dat gold ook voor velen. Wat Ryan onderscheidt, is zijn overtuiging dat de VS getransformeerd kan worden – niet alleen maar “gerommeld”, zoals hij het stelt in A Mindful Nation , het boek dat hij in 2012 publiceerde.

Het beoefenen van mindfulness zal misschien niet iedereen op één lijn krijgen wat betreft gedetailleerde beleidsbepalingen, meent hij, maar het zou kunnen helpen om meer gemeenschappelijke grond te vinden tussen verschillende standpunten en de politieke patstelling te doorbreken. In die zin is het persoonlijke altijd politiek. Zoals hij in zijn boek zegt: "onze pogingen om onze buitenwereld te verbeteren hebben ons niet veiliger of zekerder gemaakt", maar "stel je eens voor hoe ons energiebeleid eruit zou zien als iedereen zich bewuster zou zijn van zijn of haar impact op de planeet."

Dat is tenminste de theorie. Er is tot nu toe weinig bewijs dat mindfulness door de machtscentra raast, en Ryans benadering heeft een optimistische toon die niet lijkt te passen bij de realiteit van Washington D.C.: "Laat het materialisme, de marketing, de media en de technologie achterwege en onze fundamentele aard wordt onthuld", schrijft hij, "vreugdevol, genereus en moedig."

Toch, gezien de Amerikaanse politiek doordrenkt is van cynisme, gotcha-tactieken en manipulatie, is zelfs toegeven dat je mediteert een moedige daad, laat staan ​​het publiekelijk aan anderen aanbevelen. En wie weet werkt de "stille revolutie" van mindfulness wel. Om erachter te komen hoe, sprak ik met Tim Ryan.

IK: Wat inspireerde je om A Mindful Nation te schrijven en hoe is het door je collega's ontvangen?

TR: "Ik groeide op als katholiek in een semi-contemplatieve omgeving en flirtte jarenlang met verschillende vormen van meditatie, wat uiteindelijk leidde tot een vijfdaagse retraite (in het Menla Center in de Catskill Mountains in New York). Door de steeds grotere stilte tijdens de retraite ontdekte ik dat mijn geest en mijn lichaam zich tegelijkertijd op dezelfde plek bevonden, en ik voelde meteen een hogere mate van concentratie en focus naarmate mijn stressniveau afnam. Als lid van het Congres en de begrotingscommissie die het geld van dit land uitgeeft, realiseerde ik me hoeveel impact dit zou kunnen hebben op ons onderwijssysteem en de gezondheidszorg, en die reis leidde uiteindelijk tot A Mindful Nation , een initiatief ter ere van de pioniers van deze stille revolutie in de VS en de rest van de wereld. Ik begon te begrijpen hoe dit transformerend zou kunnen zijn om ons te helpen samen te floreren in de 21e eeuw.

Dus ik ben een 'stiltetijd-caucus' begonnen op Capitol Hill, waar Congresleden elke week dertig minuten vóór de eerste stemming samenkomen in de Speaker's Chapel bij de Rotunda – ze mogen doen wat ze willen, zolang het maar stil is (inclusief een dutje doen). Een keer per week doen we hetzelfde voor Congresmedewerkers, zodat ze op de hoogte kunnen blijven van het laatste onderzoek naar mindfulness en kunnen deelnemen aan een korte begeleide meditatie.

IK: Wat zou je zeggen tegen mensen die je naïef zouden vinden in een tijd van ongekende politieke polarisatie en machtsstrijd in Washington DC?

TR: "Nou, wat dacht je ervan als we zouden stoppen met piekeren over dingen die in het verleden zijn gebeurd of wat er in de toekomst mis zou kunnen gaan, en in plaats daarvan zouden beginnen met ons te aarden in het heden? Dat zou de manier waarop we naar de wereld kijken en hoe we met elkaar omgaan in onze persoonlijke en politieke relaties, veranderen. We zouden misschien wat meer naar elkaar luisteren, creatiever worden en openstaan ​​voor verschillende oplossingen. Misschien zou dit zelfs het begin kunnen zijn van een alternatieve visie op hoe het land eruit zou kunnen zien, hoe onze scholen eruit zouden kunnen zien als ze echt de nadruk zouden leggen op sociaal en emotioneel leren, je veilig voelen en het beheersen van onze emoties als de eerste stap naar een succesvolle leerling.

Kijk naar ons zorgstelsel en hoe chronische stress ons ziek of zelfs zieker maakt, en hoe het ons lichaam verhindert zichzelf te genezen. We moeten een evenwichtiger aanpak hanteren in ons zorgstelsel, in plaats van de standaardopties van mensen medicijnen voorschrijven of ze opensnijden via dure operaties.

Als mensen beseffen welke impact stress heeft op de stijgende kosten van de gezondheidszorg – als we een groep mensen kunnen vinden die dit begrijpen en actief zijn in het politieke proces – dan kunnen ze zich inzetten voor lokale schoolbesturen en ziekenhuizen, en dat kan op termijn een transformerend effect hebben. In deze geest de politiek ingaan is essentieel om de bal verder te laten rollen.”

IK: Wat als mensen het niet met elkaar eens zijn over gevoelige kwesties? Kan mindfulness in zulke situaties helpen?

TR: "Het is moeilijk om aardig te zijn tegen iemand als je gestrest bent – ​​als ik kortaf ben tegen iemand of niet naar hem of haar luister, is de kans groot dat mijn stressniveau hoger is dan zou moeten. Door jezelf een beetje te kalmeren, kun je luisteren naar wat de ander zegt, in plaats van je voor te bereiden op wat je vervolgens gaat zeggen terwijl de ander nog aan het praten is. Er zit veel wetenschap achter dit alles als je kijkt naar hoe je hersenen werken. Politiek activeert vaak delen van de hersenen die geassocieerd worden met stress, en dat blokkeert de toegang tot andere delen van de hersenen waar je uitvoerende functies zoals aandacht, focus en besluitvorming zich bevinden. Dus als we daar geen toegang toe hebben, zullen we zeker niet in staat zijn om de grote economische, sociale en politieke problemen op te lossen waar we voor staan. Een vleugje mindfulness kan de spanning wat temperen, zodat gesprekken opener worden en we echt gaan zitten en nadenken in plaats van alleen maar tegen elkaar te schreeuwen."

Veel mensen begrijpen mindfulness niet, maar als je het hebt over vertragen en in het nu zijn, raken ze enthousiast, ongeacht politieke voorkeuren. Het gaat erom deel te nemen aan je eigen gezondheidszorg, onderwijs, politiek en veerkrachtiger te worden, en er is geen reden waarom mensen dit zouden moeten uitsluiten omdat het niet in hun politieke filosofie past. Zoals dominee Jim Wallis zegt: we hoeven niet verder naar links of rechts te gaan, we moeten alleen steeds dieper het water in duiken waar we verbonden zijn, in plaats van in de golven of aan de oppervlakte van onze verschillen te blijven hangen.

IK: Ik begrijp het, maar veel mensen in de VS voelen zich vervreemd van welke vorm van politiek dan ook. Wat zou je tegen hen zeggen?

TR: "Politiek is een weerspiegeling van het land, en er heerst momenteel veel angst in het land, veel onbekenden. Politiek is elke avond op tv en versterkt die gevoelens voor mensen, en daar moeten we iets aan doen. Maar een mindfulnessbeweging ontstaat niet van bovenaf, het is een organische ontwikkeling, het groeit vanuit de basis, doordat mensen kleine veranderingen doorvoeren in hun gemeenschappen en instellingen. Deze kleine veranderingen, die op een organische manier door het hele land plaatsvinden, zullen een mindfulnessbeweging tot bloei laten komen, en dat stemt me zeer optimistisch."

Ik denk dat dit onze prioriteiten zal veranderen, en ik denk dat je al mensen hoort zeggen: "Nou ja, ik zoek iets anders. Ik ben uit het politieke systeem gestapt, maar ik wil er weer in stappen, en ik wil stemmen op iemand die daadwerkelijke oplossingen gaat bespreken." Als deze agenda wordt gepresenteerd, denk ik dat je zult zien dat veel mensen zich meer gaan bemoeien met het politieke systeem en onze politiek gaan veranderen. En ik denk dat we de komende jaren heel dicht bij een echte renaissance staan ​​wat betreft hoe onze buurten eruit kunnen zien, hoe we meer voedsel kunnen verbouwen in onze steden door bijvoorbeeld stadslandbouw en boerenmarkten, en hoe we dat kunnen koppelen aan de gezondheid van onze scholen.

Dus als deze beweging aanslaat, zul je een ander soort politiek in Amerika zien.”