Drie Lessen Uit Mijn Vriendelijkheidsuitdaging

Afgelopen zomer liep ik stage bij ServiceSpace. Onze eerste taak als stagiair was het voltooien van een 30-dagen-vriendelijkheidsuitdaging – een maand lang deden we elke dag iets anders vriendelijks. Het deed me beseffen dat vriendelijkheid overal in het leven te vinden is. Vriendelijkheid is geen eenmalige, geïsoleerde gebeurtenis – het is een rimpeling. Het is een zelfstandig naamwoord, een bijvoeglijk naamwoord en een werkwoord in één – vriendelijkheid kan een manier van leven zijn.

Ik ben enorm dankbaar omdat mensen me mijn hele leven vriendelijkheid hebben betoond. Zelfs vreemden. Hoewel dit niet de eerste of laatste vriendelijke daad is die ik heb ervaren, is er één verhaal dat me altijd bijblijft. Op de middelbare school studeerde ik op een zondagmiddag bij Barnes & Noble. Ik stond in de rij om mijn lunch af te rekenen toen ik de vreemdeling voor me nieuwsgierig naar me zag kijken. Ik wist niet zeker wat zijn bedoelingen waren en dat maakte me een beetje ongemakkelijk. Toen hij aan de beurt was om te betalen, zei hij tegen de kassier dat hij ook mijn maaltijd wilde betalen en ik was in de war door dat gebaar. Wat me nog meer in de war bracht, was dat hij me met rust liet nadat hij mijn eten had afgerekend. Hij probeerde niet met me te praten of uit te leggen waarom hij voor me had betaald. Hij had geen verborgen agenda en verwachtte niets terug van me. De maatschappij leert ons om op onze hoede te zijn en voorzichtig te zijn met wat we niet weten, vooral met mensen. Wij moeten leren om het onbekende ons hart niet te laten afsluiten, want anders lopen we het risico de grotere gaven te missen die geworteld zijn in vriendelijkheid.

Ik heb ontdekt dat er drie verschillende, maar toch belangrijke componenten van vriendelijkheid zijn die ik graag met u wil delen.

De eerste is om aardig te zijn tegen vreemden. Ongeveer een maand geleden stond ik op een vrijdagochtend mensen te kijken bij Barnes and Noble. Ik zag een groep mensen met een beperking met hun verzorgers en om de een of andere reden raakte dat me echt diep. Ik wilde iets doen, maar aarzelde omdat ik niet wist hoe ze zouden reageren. Ik liep de hele winkel rond voordat ik terugkwam, nog steeds aan het nadenken of ik iets moest doen. Ik besloot een van de verzorgers aan te spreken en te vragen of ik voor iedereen een koekje mocht kopen. Ik was zo zenuwachtig dat ik tranen voelde opkomen toen ik het vroeg. De verzorger was verrast en ontroerd door mijn suggestie en vertelde me dat de meeste mensen ofwel staren ofwel weglopen. Ik kocht ze koekjes en ging verder. Ik bedacht hoe grappig het was dat ik me zorgen maakte dat mensen mijn vriendelijke daad raar zouden vinden of er niet blij mee zouden zijn. Deze groep mensen leerde me dat als ik opensta voor vriendelijkheid, anderen er ook voor open zullen staan. Wees moedig in je vriendelijke daden en neem die sprong in het diepe.

De tweede is om aardig te zijn tegen de mensen die je kent. Het is bijna makkelijker om aardig te zijn tegen vreemden omdat we geen hechte band met hen hebben, maar we mogen ook niet vergeten aardig te zijn tegen mensen die we kennen. Afgelopen zomer zat ik na de lunch met mijn vader en leerde hem echt kennen. Ik vroeg me af waarom ik dit na tweeëntwintig jaar niet eerder had gedaan. Ik vroeg hem naar zijn jeugdjaren en luisterde naar zijn ontroerende en inspirerende verhalen. Het is zo gemakkelijk om de tijd die we doorbrengen met mensen die we kennen als vanzelfsprekend te beschouwen, omdat we ervan uitgaan dat ze er altijd zullen zijn of dat we al genoeg over hen weten. Vriendelijkheid hoeft niet altijd groot en uitgebreid te zijn. Soms zijn het juist de kleinere en simpele daden die laten zien hoe ver vriendelijkheid kan gaan. Vriendelijkheid helpt relaties op te bouwen met mensen die we niet kennen, maar het onderhoudt en herstelt zelfs de relaties die we al hebben.

De derde is om aardig te zijn voor de persoon die je het beste kent – ​​wees aardig voor jezelf . Een van de pareltjes van wijsheid die mijn moeder me kort voor haar overlijden vertelde, was: "Je moet van jezelf houden voordat je van anderen kunt houden." Ik begreep toen niet wat ze bedoelde, maar naarmate ik ouder werd, werd het duidelijker. Hoe zou ik ooit aardig voor anderen kunnen zijn als ik dat niet voor mezelf kon zijn? We zijn onze strengste critici en hebben soms het gevoel dat we die vriendelijkheid niet verdienen. Aan het einde van mijn vriendelijkheidschallenge afgelopen zomer – na dertig dagen aardig te zijn geweest voor anderen – leerde ik dat het oké is om aardig voor jezelf te zijn, soms zelfs noodzakelijk.

De kern van vriendelijkheid is geven. Het gaat niet alleen om geven in materiële zin, maar ook om immateriële zaken – of het nu gaat om een ​​gedeelde herinnering, vergeving, je tijd, wat dan ook. Vriendelijkheid kan talloze vormen aannemen. Ik geloof dat het vinden van wat je echt raakt de sleutel is tot vriendelijk zijn. Je zult al snel zien dat we allemaal met elkaar verbonden zijn door een eindeloze reeks van verschillende goede daden, of het nu gaat om de aarde die haar hulpbronnen geeft, de relatie tussen ouder en kind, tussen leraar en leerling, geven aan dieren, het milieu, via goede doelen, of gewoon aardig zijn voor jezelf. Het laatste wat ik met jullie wil delen, is een citaat van Aesopus: "Geen enkele vriendelijke daad, hoe klein ook, is ooit verspild."