Mevrouw Tippett: Als professioneel luisteraar brengt u een belangrijk punt naar voren. En ik weet het ook: echt luisteren draait om kwetsbaar zijn.
Meneer Hempton: Ja.
Mevrouw Tippett: Klopt, maar – ik bedoel, ik weet niet eens of ik weet hoe ik het moet uitleggen. Ik bedoel, hoe – hoe leg je dat uit?
Meneer Hempton: Nou, als je echt luistert, als je echt je geest open houdt en naar een ander luistert – en trouwens, ik raad je ten zeerste aan dat als iemand zijn of haar vermogen om een ander te begrijpen wil vergroten, hij of zij begint met luisteren naar de natuur, omdat je totaal niet geïnteresseerd bent in de uitkomst van de natuur. Je kunt het gewoon allemaal in je opnemen, alle uitingen. En is het niet geweldig dat, als een vogel zingt, we het als muziek horen? De vogel zingt niet voor ons. Dus er zit veel vreugde in dat luisteren, en als we beter naar de natuur luisteren, luisteren we ook beter naar elkaar, zodat je, als iemand anders met je praat, niet hoeft te zoeken naar wat je wilt dat ze zeggen. Je kunt, weet je, het risico durven nemen wat ze echt proberen te zeggen en, weet je, hen ook vragen: Is dit echt wat je zegt? En voel je eigen emotionele reactie als ze praten over riskante onderwerpen zoals hoe het is om ouder te zijn in de wereld van vandaag.
Mevrouw Tippett: Ik denk dus dat er hier iets aan de hand is in de cultuur als geheel. Ik weet het niet, er stond een artikel in The New York Times van Pico Iyer, die, eh...
Meneer Hempton: Ja hoor.
Mevrouw Tippett: Weet u, en heeft u die gezien? "The Joy of Quiet"?
Meneer Hempton: Ja.
Mevrouw Tippett: Hij is journalist, schrijver van boeken, intellectueel. En het was gewoon het nieuwste wat ik heb gezien. Het is niet het enige. Maar het ging over mensen die een heel modern leven leiden, weet je; hij gaf een heleboel voorbeelden. Het eindigt ermee dat hij – hij gaat naar een klooster en komt iemand tegen die bij MTV werkt en zijn kinderen meeneemt naar deze rustige plek. En hij eindigt met de woorden – Pico Iyer eindigt met: "Het kind van morgen, realiseerde ik me, loopt misschien wel voor op ons in het aanvoelen van niet wat nieuw is, maar wat essentieel is." En hij heeft het over stilte, en stilte is het element van, net zoals u zei, van het onderscheiden van wat essentieel is.
Meneer Hempton: Mm-hmm. Ja, en daarom is het zo spannend om vandaag de dag te leven, omdat we deze keuzes maken in plaats van een leven te leiden vol aannames waarin stilte niet belangrijk is. Nog niet zo lang geleden werd aangenomen dat, oh, schoon water niet belangrijk is, weet je, maar nu wel, en we zijn dat aan het opruimen; dat, oh, weet je, het zien van de sterren niet zo belangrijk is. En nu denk ik dat we beseffen dat stilte belangrijk is en dat we stilte nodig hebben, dat stilte geen luxe is, maar essentieel. Het is essentieel voor onze kwaliteit van leven en om gewoon helder te kunnen denken.
Mevrouw Tippett: Dit zet me ook aan het denken over iets dat ik traceer, namelijk hoe onze oude spirituele tradities, weet je, een nieuw soort relevantie krijgen, delen ervan in deze ultramoderne wereld, omdat, ik bedoel, Pico Iyer naar een klooster ging. Ik bedoel, weet je, er zijn religieuze ruimtes, die laatste plekken die gereserveerd zijn voor stilte, en het is erg tegencultureel geweest, maar misschien is dat nu weer minder. Ik weet het niet.
Meneer Hempton: Mm-hmm. Nou, onlangs is ontdekt dat grotschilderingen in Frankrijk, bijvoorbeeld, die de verspringende afbeeldingen van bizons en andere jachtdieren laten zien, zich bevinden in akoestisch unieke omgevingen binnen de grot. En men gelooft dat door te luisteren en te luisteren naar hun echo's, het mogelijk is om te communiceren met de spirituele wereld.
Mevrouw Tippett: Interessant.
Meneer Hempton: Maar u brengt iets heel belangrijks naar voren, en dat gaat over ons verre verleden. Als ik naar een rustige plek ga, kan ik aannames ter discussie stellen. En een van de belangrijkste aannames is dat het menselijk oor is afgestemd op het horen van de menselijke stem. Als dat waar is, dan is dat een aanname die audiologen, wetenschappers die het menselijk gehoor bestuderen, al lang geloven: dat onze oren geëvolueerd zijn om de menselijke stem te horen.
Mevrouw Tippett: Klopt.
Meneer Hempton: Maar als, als – ja, ik weet het. Maar als dat waar was, zouden we de eerste soort op planeet Aarde zijn, oké, die zich zo afgescheiden en beschermd van de rest van de natuur heeft ontwikkeld.
Mijn natuurlijke nieuwsgierigheid was dus om te kijken naar het bereik van het menselijk gehoor en deze contouren van gelijke luidheid. En we hebben een zeer discrete bandbreedte van supergevoelig gehoor, namelijk tussen de 2,5 en 5 kilohertz in de frequenties van de gehoorgang. Is er iets in de omgeving van onze voorouders dat overeenkomt met onze menselijke gevoeligheid voor piekgehoor? Want het meeste van wat ik nu zeg, behalve de "s"-klanken en de hoge tonen, valt ver onder dat bereik. En inderdaad, er is een perfecte match: vogelgezang. Vogelgezang [lacht].
Mevrouw Tippett: Mm-hmm.
Meneer Hempton: Waarom zou het onze voorouders enig voordeel hebben opgeleverd om zwak vogelgezang te kunnen horen? Waarom zouden onze oren zich zo hebben ontwikkeld dat we in de richting van zwak vogelgezang konden lopen? Vogelgezang is de belangrijkste indicator van welvarende leefgebieden voor mensen. Is dat niet verbazingwekkend? Maar als je op een rustige plek bent, wat is dan de luisterhorizon? Als je het aan iemand vraagt die in de stad woont, zouden ze een wilde gok kunnen wagen en zeggen: "Oh, je kunt wel een kilometer luisteren." Ze weten dat het een strikvraag is, dus kiezen ze iets heel groots. Je kunt wel een kilometer luisteren. Vraag je het aan iemand op het platteland? Oh, je kunt wel drie of vier kilometer luisteren. En ik heb geluiden gehoord op 32 kilometer afstand. Als je het uitrekent, is dat de grootte van 3200 vierkante kilometer. Weet je hoe het is om naar 3200 vierkante kilometer te luisteren als de zon opkomt?
(Geluidsfragment van vogelgezang)
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
5 PAST RESPONSES
I hiked in the Hoh rainforest when I was stationed in Washington in the mid1970's. There was a moment when, lying on my back in a grove of trees and looking up at the sky. Save for the light movement of wind through the trees, it was the quietest place I've ever been. Some 40 years later, that memory haunts me. What I wouldn't give to be back there again.
Wonderful. I find that as I grow older, silence is more important to me. I appreciate a quiet home, peaceful surroundings. I'm lucky living In Scotland where there are still many remote places and some not too remote, that can be visited to taste complete silence. When you walk up into the hills not too far away, there comes a point where the presence of the silence embraces you.
After literally stumbling upon this article, and after reading only the first few sentences, I thought that my "quiet place" was the best I have found, and one of the reasons I'm moving closer to it.
I was pleasantly surprised to see that our beautiful Olympic National Park and Rainforest was considered by others to be as much of a treasure as I've always thought it was.
Thank you for giving words to that which I've never been able to adequately explain to others.
Lovely article and gives me an even greater love of the Olympic National Park. I have been blogging about a recent trip there and calling it the "Faerie Wood", a bit further down near Lake Cushman and the Skokomish River. I need to get up to the Hoh very soon AND I need to practice a bit more silence while I am there. www.justonlyjudy.com
I love, love, love this article. My friends tease me all the time because of how often we'll drive somewhere, and I'll turn the radio off, or I'll just be sitting somewhere staring out the window. I love and need silence.