De Enige Manier Waarop We Echt Veranderen

Walter Murray en ik studeerden in 1985 samen aan de Harvard Divinity School (HDS). We hadden allebei al een carrière voordat we naar de Divinity School gingen en waren collega's bij de Boston City Mission Society, waar we mensen in de armste wijken van Boston hielpen.

Voordat ik bij HDS kwam, was ik gezinstherapeut en werkte ik voornamelijk met arme, Spaanstalige gezinnen in Zuid-Californië. Walter was de eerste Afro-Amerikaanse Affirmative Action Officer aan de Vanderbilt University. Door Gandhi's geweldloze satyagraha-beweging ('waarheidskracht') te bestuderen, zagen we de diepe impact ervan op de ethiek en de fundamenten die de burgerrechtenbeweging in de VS hebben opgebouwd en in stand gehouden.

Walter was persoonlijk betrokken bij die verschrikkelijke strijd en hij vertelde mij het volgende verhaal:

Op een dag begonnen we aan een mars voor burgerrechten door Birmingham, Alabama. Het was op het hoogtepunt van het conflict tussen burgerrechtenactivisten en de politie van Birmingham. We bereidden ons onvermoeibaar voor en ontwikkelden de discipline die we nodig hadden om sterk genoeg te zijn om – geweldloos – door de stad te marcheren.

"Bull Connor (de commissaris van openbare veiligheid) had zijn mannen en honden klaargemaakt voor een confrontatie met de demonstranten. Ik nam mijn plaats in de rij in. Vlakbij stond mijn vriend Marcus, een enorme footballspeler. Hij moet wel 1,93 meter lang en 125 kilo zwaar zijn geweest. Kathy, zijn vriendin – die klein genoeg leek om onder zijn arm te passen – marcheerde tussen ons in, zodat we haar veilig konden houden.

We begonnen te marcheren. Terwijl we liepen, kwamen er overal hordes mensen vandaan. Ze begonnen tegen ons te schreeuwen, dingen naar ons te gooien, ons uit te schelden en te intimideren. Toch bleven we in de rij staan ​​en marcheerden we door.

De menigte werd groter en ze werden gemeen – heel snel. We waren doodsbang om gewond te raken, zelfs gedood te worden. Maar we waren vastbesloten om dit te doen. Zonder geweld. Wat er ook gebeurde.

Toen - plotseling - kregen de politie en de honden het bevel om aan te vallen. Grote mannen in uniform met knuppels slingerden overal om ons heen. Een van de agenten, ik herinner me zijn gezicht nog, zo lelijk van haat, leek recht op me af te komen. Marcus probeerde hem tegen te houden.

Maar die politieagent zat zo vol angst en woede door elkaar, dat hij alleen maar zwaaide en schreeuwde en steeds op ons afkwam, wild en zwaaiend met zijn knuppel, als een dolle hond. Eén harde zwaai wist ons op de een of andere manier te doorbreken en landde recht op het hoofd van de arme Kathy. Het geluid van die knal deed me smelten. Ze viel gewoon, haar hele lichaam ineengedoken als een oud pak op de grond. Haar hoofd bloedde.
Marcus, zijn hele leven getraind als verdediger, zag zijn vriendin instorten, een hoop vlees en botten aan zijn voeten. Toen draaide hij zich zo snel om en keek recht naar die agent, dat ik gewoon wist dat hij die agent het enige zou aandoen wat hij ooit wist: hem tegen de stoeprand slaan zodat hij nooit meer overeind zou komen.

Maar toen stopte hij. En zijn ogen keken maar en keken maar. Hij staarde recht in de ziel van die politieagent, die daar maar stond, verlamd, verward, niet wetend wat er met hem zou gebeuren. Maar Marcus keek hem gewoon aan, en het voelde als een eeuwigheid.

Toen pakte deze enorme jonge krijger van een man, die zijn hele leven getraind was om zijn geliefden te beschermen, zijn gespierde armen en strekte zijn armen uit – en toen reikte hij naar beneden. Hij tilde Kathy op en hield haar bloedende hoofdje vast – zoals je een baby zou vasthouden. Met Kathy in zijn armen liepen Marcus en ik gewoon door.

Walter zei: "Ik voelde me zo nederig. De kracht van die aanwezigheid, die diepe morele moed. Op dat moment moest ik in mezelf diezelfde, stevige innerlijke grond vinden. We hadden allemaal dezelfde gelofte afgelegd, een gelofte die niet gebroken kon worden: in onszelf die plek vinden waar we, koste wat kost, hoe pijnlijk of gevaarlijk ook, altijd standvastig zouden blijven."

Maar dat was wie we moesten zijn; we wisten dat we elke andere weg moesten afwijzen. We moesten geweld afzweren. Van welke aard dan ook. Anders zouden we niet anders zijn – of beter – dan zij.

“Het was,” concludeerde hij, “onze enige hoop op verandering.”

&

"Leiderschap" is sexy geworden. Het is een veelbesproken onderwerp in de uitgeverswereld. Je kunt geen boekrecensie lezen of het internet afstruinen zonder te stuiten op een kakofonie van boeken, artikelen en blogs over deze praktijk. Elk boek biedt zijn eigen gepatenteerde plan, dat bewijst dat we, door precies te doen wat deze persoon deed, of door net zo te worden als die succesvolle celebrity-ondernemer, alles in huis hebben om CEO te worden van een Fortune 500-bedrijf.

Maar mensen veranderen nooit door iemand anders te worden. Mensen veranderen door het beste van zichzelf te zoeken, te vinden en te koesteren. Ze volharden in de donkere, hartverscheurende tijden. Ze reiken dieper naar hun ware aard, de bron van hun grootste wijsheid, moed en passie. We dragen allemaal een innerlijke wetenschap in ons die ons kan optillen, als we maar eerst leren onze eigen weg te gaan.

Wanneer we het beste van onszelf eisen, staan ​​we op. We kunnen voorbij de tsunami van alle directe verschrikkingen en verwondingen kijken die ons dagelijks teisteren. En wanneer we standvastig blijven in het beste van onszelf, op die meest nobele, eervolle, oeroude basis van ons bestaan, kunnen we de weg erdoorheen zien. We kennen het pad naar huis, helder en duidelijk.

Dit, vertelde Walter mij, is onze enige hoop op verandering.

Dertig jaar later heb ik nog steeds niemand ontmoet die een beter plan voor echte, blijvende verandering biedt.