Het Laatste Interview Van Peace Pilgrim

Laatste interview van Peace Pilgrim: WKVI in Knox, IN, 6 juli 1981

Geleid door Ted Hayes, manager van radiostation WKVI in Knox, Indiana, de dag voordat ze omkwam bij een auto-ongeluk. Dit interview is te vinden aan het einde van de audio-opname van Campbell House en in Bijlage V van het Peace Pilgrim Book.

Ted Hayes: Vrede, laten we het even hebben over die omzwervingen die je voor de vrede hebt gemaakt. Hoe is dat allemaal ontstaan?

Peace Pilgrim: Nou, het begon op 1 januari 1953 in Los Angeles, Californië. Dat jaar begon ik aan een trektocht door het land, wat ik ook deed: zigzaggend over 8000 kilometer aaneengesloten. En toen ben ik gewoon doorgegaan. Ik ben nu op mijn zevende pelgrimstocht, mijn zevende doorkruising van het land. Ik heb de vijftig staten, de tien Canadese provincies en delen van Mexico bezocht. Het is een poging om alles te doen wat één klein mens kan doen voor vrede. Ik wandel in gebed, en als een gelegenheid om met veel mensen te praten en hen misschien te inspireren om ook iets voor vrede te doen, op hun eigen manier.

TH: Peace, wat brengt jou specifiek naar Knox?

PP: Ik werd uitgenodigd om naar Knox te komen door een oude vriendin van mij, Gertrude Ward. Ik heb haar ergens anders ontmoet, dus dit is mijn eerste bezoek aan Knox. En natuurlijk doe ik dit constant. Het maakt deel uit van mijn vaste pelgrimstocht voor vrede. Ik heb geen geld. Ik accepteer geen geld. Ik ben lid van geen enkele organisatie, dus er is geen organisatorische steun achter me. En ik bezit alleen wat ik draag en bij me heb. Ik loop gewoon tot ik onderdak krijg, vast tot ik eten krijg. Ik vraag er niet eens om, het wordt me gegeven zonder erom te vragen. Ik zeg je, mensen zijn goed. Er schuilt een vonk van goedheid in iedereen, hoe diep begraven ook. Vroeger kreeg ik mijn uitnodigingen impulsief. Van volslagen vreemden kreeg ik ongeveer driekwart van de tijd een bed aangeboden. En ik sloeg zelden meer dan drie of vier maaltijden achter elkaar over, maar nu komen mijn uitnodigingen vaak van tevoren. En dat was natuurlijk ook het geval met mijn uitnodiging voor Knox.

TH: Peace, laat me je dit vragen: was je altijd al Peace Pilgrim, of had je als klein meisje al een naam?

PP: Oh, het is niet mijn oude naam, maar als je een brief naar mijn oude naam zou sturen, zou ik hem niet eens ontvangen. Ik ben nu echt een Vredespelgrim. Mij is verteld dat het een professionele naam is, die ik consequent gebruik. Het is nu al zo'n tien of twaalf jaar mijn officiële naam, want die is natuurlijk al in 1953 aangenomen, toen ik aan mijn pelgrimstocht begon. Er is sindsdien veel veranderd, maar één ding is niet veranderd: mijn vredesboodschap. Die blijft: dit is de weg van vrede: overwin het kwaad met het goede, onwaarheid met de waarheid en haat met liefde. Dat is nog steeds de boodschap die ik na al die jaren uitdraag. Nou ja, we hebben nog niet geleerd ernaar te leven. Het sleutelwoord voor onze tijd is echt oefenen. Het is niet zo dat we meer licht nodig hebben, maar het is het in praktijk brengen van het licht dat we al hebben. Als we dat doen, zullen er prachtige dingen gebeuren in ons leven en in onze wereld.

TH: Peace Pilgrim, je weet dat er een aantal mensen zijn die er niet eens aan zouden denken om dit te doen, die iemand zoals jij waarschijnlijk als een mafkees of een idioot zouden beschouwen. Heb je er moeite mee om deze barrière bij sommige mensen te overwinnen?

PP: Nou, ik weet zeker dat sommigen die net van me gehoord hebben, denken dat ik helemaal de weg kwijt ben. Ik doe tenslotte iets anders. En pioniers worden altijd als een beetje vreemd gezien. Maar kijk, ik hou van mensen en ik zie het goede in hen. En je bent geneigd te bereiken wat je ziet. De wereld is als een spiegel: als je ernaar glimlacht, glimlacht hij naar jou. Ik houd ervan om te glimlachen, en dus krijg ik over het algemeen zeker glimlachen terug. Ik heb alles gekregen wat ik nodig had tijdens mijn pelgrimstocht, zonder er zelfs maar om te vragen.

TH: Je loopt door ons land zonder ook maar een cent op zak. Je loopt gewoon op geloof, het vertrouwen dat iemand voor je zal zorgen, en dat lijkt altijd te gebeuren. Je moet toch wel een beetje intuïtie hebben over wie je moet benaderen, naar wie je moet glimlachen en wie goed voor je zal zijn, nietwaar?

PP: Ik glimlach naar iedereen. Ik stap nooit op iemand af. Ik draag mijn korte tuniek met Peace Pilgrim op de voorkant en 25.000 Miles On Foot For Peace op de achterkant, zodat mensen stoppen en praten, en dat doen er veel. Het zorgt ervoor dat ik op een heel vriendelijke manier contacten leg. En degenen die komen, zijn heel bijzonder. Ze zijn ofwel oprecht geïnteresseerd in vrede, ofwel hebben ze een gezonde, levendige nieuwsgierigheid. Kijk, er is nu veel interesse in vrede. Toen ik begon, accepteerden mensen oorlog als een noodzakelijk onderdeel van het leven. En nu zoeken we natuurlijk naar alternatieven voor oorlog. Het is eigenlijk een winst – het is beter dan het was. Toen ik begon, was er weinig interesse in de innerlijke zoektocht. Nu is er bijna een universele interesse in de innerlijke zoektocht, wat voor mij de allergrootste winst is. En natuurlijk, omdat ik meestal praat over vrede in onszelf als een stap naar vrede in onze wereld, is er een toenemende interesse in mijn onderwerp.

TH: Vrede, de Bijbel vertelt ons dat oorlogen er altijd zullen zijn. Wat zeg je tegen mensen die dat zeggen? Denk je dat deze kleine inspanning een verschil kan maken?

PP: Er staat eigenlijk dat er 'oorlogen en geruchten van oorlogen' zullen zijn. Maar die profetie is door de eeuwen heen ruimschoots vervuld. Ik zie niet in waarom we nog meer vervulling van die profetie zouden willen. Er staat ook: 'Zij zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegscharen en hun speren tot snoeimessen. Geen volk zal tegen een ander volk het zwaard opheffen, noch zullen zij de oorlog meer leren.' Misschien is de tijd gekomen voor de vervulling van die profetie. Ik geloof dat dat zo is. Ik denk natuurlijk dat dit is wat we allemaal echt wensen. En toch is er zoveel pessimisme. Ik sprak met een vrouw die zei: "Ik bid met u mee voor vrede, maar ik geloof natuurlijk niet dat het mogelijk is." Ik zei: "Denk je niet dat vrede in overeenstemming is met Gods wil?" "O ​​ja," zei ze, "Dat weet ik wel." Ik zei: "Nou, hoe kun je me dan vertellen dat wat in overeenstemming is met Gods wil, niet mogelijk is?" Het is niet alleen mogelijk, het is onvermijdelijk. Alleen hoe snel, dat hangt van ons af. Nu weet ik dat alle goede inspanningen vrucht dragen, en daarom blijf ik mijn best doen. Ik laat de resultaten in Gods handen. Ze zullen zich misschien niet tijdens mijn leven manifesteren, maar uiteindelijk zullen ze zich manifesteren.

TH: Peace, het is niet normaal om zomaar naar een vrouw toe te lopen die je net hebt ontmoet en te vragen: "Hoe oud ben je?" Maar ik ga het vandaag toch maar eens proberen. Ik ga je vragen hoe oud je bent.

PP: Ik kan je alleen maar zeggen dat ik het niet weet, en dat doe ik bewust. We creëren voortdurend door gedachten, inclusief onze eigen leeftijd. Ik had voldoende leeftijd gecreëerd toen ik op 1 januari 1953 begon, en ik zei: "Dat is genoeg." Vanaf dat moment beschouwde ik mezelf als tijdloos en stralend gezond, en dat ben ik ook. Ik ben niet jonger geworden, maar ik zie geen reden om jonger te worden. Ik kan prima leven zoals ik ben, en als je de lessen van de voorgaande levensfases hebt geleerd, heb je echt geen zin om terug te keren naar een eerdere levensfase.

TH: Peace Pilgrim was vandaag mijn gast. In haar literatuur zegt ze: 'Peace Pilgrim zit op mijn rug, 40.000 kilometer te voet voor vrede.' En ze heeft die kilometers afgelegd, maar ze blijft lopen, want haar gelofte luidt: 'Ik zal een zwerver blijven totdat de mensheid de weg van vrede heeft geleerd, lopend totdat ik onderdak krijg en vastend totdat ik te eten krijg.' Ze lijkt een zeer gelukkige vrouw.

PP: Ik ben zeker een gelukkig mens. Wie zou God kunnen kennen en niet blij zijn? Ik wens jullie allemaal vrede.