Wat Je meemaakt, Zal Je Veranderen

Soms weet je in het leven gewoon niet waar je aan begint.

Je wordt hieraan herinnerd als je per kajak door een buitenaards landschap met zeegrotten in de Apostle Islands National Lakeshore vaart.

De Lakeshore is een reservaat van bijna 28.000 hectare op het noordelijkste puntje van Wisconsin. Het omvat een 19 kilometer lange strook met grotten bezaaide kustlijn langs Lake Superior, of Gichigami, "de grote zee", zoals de Ojibwe het noemen. Het reservaat omvat ook alle 22 Apostle Islands, op één na, een archipel die volgens de Ojibwe-traditie het middelpunt van de wereld is.

Op deze dag, terwijl je duikt en je zwaarden langs de rode zandstenen kliffen trekt, is Gichigami vreemd kalm, als glas. Geen enkele golfslag. Zelfs geen lichte golven. Toch dringt je gids erop aan dat je dicht bij hem blijft. Het is hartje zomer, maar het smaragdgroene water is koud genoeg om dodelijk te zijn. Als je kapseist, moet hij je binnen enkele minuten redden.

De volgende drie kilometer leidt de gids je door een reeks grotten. Golven, wind en ijs hebben ze de afgelopen 12.000 jaar uit de rotswand gehouwen.

Volgens jou past het woord 'grotten' niet bij de adembenemende formaties waar je doorheen loopt. Ze zijn niet ondergronds. Het zijn geen koude tunnels. Het is niet pikdonker. Je voelt je er niet opgesloten.

De eerste grot, "The Mousehole" genaamd, is een kleine boog. Om erdoorheen te glippen, berg je je peddel op in je kajak, trek je je armen en hoofd in en buig je voorover in de cockpit, met je bovenlichaam plat richting de boeg. Als Gichigami wakker was en hijgend, zou je niet proberen door het oog van deze naald te manoeuvreren, uit angst om gewond te raken. Zelfs op een rustige dag als deze, met het meer in diepe slaap, worstel je. Je schaaft je elleboog terwijl je je erdoor wurmt.

Een paar grotten verder kom je bij "De Garage". Je loopt door een andere kleine boog een kamer met een zeer laag plafond binnen. Dan kom je plotseling uit in een enorme koepelkamer, rijkelijk verlicht door een brede deuropening. Achter de deur stroomt het doorschijnende water weg naar de horizon.

Deze grot is de grootste zeegrot van de hele Lakeshore. Als je er binnenstapt, voelt het alsof je herboren wordt in de wereld. Kijkend naar de oeroude rots, waarvan de kleuren en patronen in het zonlicht veranderen, word je overweldigd. Overal in de stenen muren zie je donkere holtes, gevormd als schedels. Ze zuigen water op en spugen het in kleine beetjes uit.

Maar de meest dramatische grot die je vandaag kunt bewandelen is misschien wel “De "Krak." Het is een lange, smalle kloof in de klif, net breed genoeg voor je kajak. Nadat je erin bent gestapt, berg je je peddel op. Je steekt je handen uit. Je drukt je handpalmen tegen de steile, ruwe wanden van de grot en stuwt het vaartuig vooruit.

Je zakt steeds dieper weg in het krappe land, zwevend in de schaduwen. Water klotst tegen de rotsen en druppelt van de wanden. Je rekt je nek en vangt een glimp op van een stukje blauwe lucht boven je, minstens vijftien meter hoog. Vanuit die spleet filtert je enige licht.

Het is genoeg. Je bent niet bang.

Je sluipt verder tot een rotsblok je de weg verspert... of nee, uiteindelijk toch geen rotsblok, maar een enorme boomstam die er versteend uitziet, ingeklemd tussen de muren. Hoe lang ligt die er al?, vraag je je af.

Je zit in The Crack, dobberend op het water, en overpeinst de natuurkrachten en de immense tijd die deze plek hebben gecreëerd en jou hierheen hebben gebracht. Zelfs nu verandert deze kloof in de aarde, gemasseerd door de elementen.

Eonen botsen tegen het moment. Hoe kan het dat jij hier bent, een stipje?

Tijd om te vertrekken. Je duwt jezelf terug de grot uit, net zoals je erin kwam. Maar je bent niet dezelfde persoon die erin ging.