Το Έργο Νανούρισμα

Νωρίτερα αυτόν τον χειμώνα στο Siena House , ένα καταφύγιο αστέγων για νεαρές μητέρες στο Νότιο Μπρονξ, η Κρίσταλ μίλησε απαλά στα πέντε παιδιά της. «Αυτό το τραγούδι είναι για εσάς», είπε και άρχισε να τραγουδάει ένα νανούρισμα που έγραψε (μαζί με τον μουσικό Ντάνιελ Λέβι), με τίτλο «Είσαι ο λόγος».

Συνοδευόμενη από κιθάρα και βιολί, τραγούδησε «Είσαι ο λόγος που χαμογελώ. Είσαι ο λόγος που τραγουδάω. Είσαι ο λόγος που είμαι ζωντανή. Είσαι τα πάντα για μένα». Σε ντελικάτα δίστιχα, η Κρίσταλ εξέφρασε την αγάπη μιας μητέρας για τα παιδιά της — συναισθήματα που συχνά συνδέουμε με μια γυναίκα που σκύβει πάνω από μια κούνια στην κρεβατοκάμαρα ενός μωρού, όχι με νέες μητέρες που περνούν από καταφύγια αστέγων, φυλακές, προγράμματα στέγασης και προγράμματα εκπαίδευσης ενηλίκων που μόλις και μετά βίας μπορούν να κρατήσουν ενωμένες τις οικογένειές τους.

Από το 2011, το Lullaby Project , ένα πρόγραμμα του Carnegie Hall (μέρος της ευρύτερης πρωτοβουλίας Musical Connections ) που μεταφέρει τη μεταμορφωτική δύναμη της μουσικής έξω από επιχρυσωμένες αίθουσες συναυλιών και σε παραμελημένες κοινότητες σε όλη τη Νέα Υόρκη και σε όλη τη χώρα, έχει συνδυάσει περισσότερες από 300 άστεγες ή φυλακισμένες μητέρες με επαγγελματίες μουσικούς για να δημιουργήσουν μια μουσική εμπειρία για το παιδί τους. Σε τρεις συνεδρίες, νέες και μέλλουσες μητέρες γράφουν, συνθέτουν και ηχογραφούν ένα σύντομο νανούρισμα για τα νεογέννητά τους. Για τις νεαρές γυναίκες που μπορεί να έχουν βιώσει τη δική τους δύσκολη παιδική ηλικία, το έργο είναι μια ευκαιρία να δώσουν ένα όνομα σε όλα τα ακατέργαστα συναισθήματα που συνοδεύουν τη μητρότητα: τις τύψεις για τη ζωή τους, τις λαμπρές ευχές για τα παιδιά τους και, το πιο σημαντικό, την απέραντη στοργή που ξεχειλίζει από τις καρδιές αυτών των νέων μητέρων.

Μια μητέρα και το παιδί της συμμετέχουν στο Musical Connections στο Siena House της Νέας Υόρκης. Φωτογραφία: Jennifer Taylor

Το Lullaby Project δεν είναι απλώς μια ευκαιρία για μια μαμά να γράψει κάτι διαρκές και ουσιαστικό. Το τραγούδι δημιουργεί επίσης έναν ζωτικό δεσμό που είναι κλειδί για την ανάπτυξη του παιδιού, λέει η Δρ. Ντένι Πάλμερ Γουλφ , ερευνήτρια που αξιολογεί το έργο. Το τραγούδι ενός νανουρίσματος βοηθά στη δημιουργία ενός ασφαλούς δεσμού μεταξύ μητέρας και παιδιού, κάτι που μελέτες έχουν δείξει ότι συχνά οδηγεί σε εξερεύνηση, καλύτερες κοινωνικές σχέσεις και συναισθηματική ευεξία αργότερα στη ζωή, λέει η Γουλφ. Το Lullaby Project του Carnegie Hall είναι ένα από τα λίγα προγράμματα που ενθαρρύνουν αυτή την ευρύτερη νεογνική ανάπτυξη, αντί της περιορισμένης έμφασης της κοινωνίας στην πρόληψη της βρεφικής θνησιμότητας ή των ασθενειών.

«Όταν χρηματοδοτούμε την υγειονομική περίθαλψη μητέρων και βρεφών, αυτό γίνεται κυρίως σε ένα πλαίσιο ασθενειών: "Πώς εμποδίζετε τις μητέρες να καπνίζουν, να πίνουν ή να πίνουν αναψυκτικά; Πώς διασφαλίζετε ότι τα παιδιά, μετά τη γέννηση, θα εμβολιάζονται;" Αυτά είναι επιδημιολογικά ζητήματα. Αυτό στο οποίο δεν δίνουμε καμία προσοχή, αλλά είναι εξίσου κρίσιμο, είναι η άλλη πλευρά της προγεννητικής και μεταγεννητικής φροντίδας: "Πώς λέμε στις νέες μητέρες που είναι ίσως μόνες τους, ίσως έγκυες σε γειτονιές που δεν είναι ιδιαίτερα ασφαλείς ή στο σύστημα στέγασης, ότι πρόκειται να γίνετε μητέρα; Πώς τους λέμε ότι είστε υπεύθυνοι για τη δική σας ανάπτυξη και την ανάπτυξη αυτού του μωρού;"» ρωτάει η Wolf. Αυτή η πρωτοβουλία, προσθέτει, «ενισχύει τους νέους ανθρώπους ώστε να κάνουν τη δουλειά στην οποία πρόκειται να συμμετάσχουν».

Για μια γενιά παιδιών, παρά τις αναταραχές του να μεγαλώνουν στη φτώχεια, το να κοιμούνται ξαφνικά στην αγκαλιά της μαμάς ακούγεται πολύ πιο γλυκό.