De Ziel Van De Roos

Jaarlijkse tuinzegening, Festival Hill – Round Top, TX - 2012

Het is maart en onze blauweregen staat in bloei, bezaaid met paarse trossen die hoog in de hoge vlier klimmen. De blauweregen staat in bloei, verweven met wilde, weelderige roze klimrozen uit de tuin van mijn moeder, die allang verdwenen zijn, op de stekjes na die in mijn eigen tuin geworteld zijn. Die geurige rozen tuimelen en kronkelen in een boog rond het stenen beeld van Sarasvati, de hindoegodin van alle kunsten: poëzie en muziek, beeldhouwkunst, schrijven en zang. De rozen eren haar in hun extravagante bloei, en ik word plotseling ondergedompeld in het mysterie dat de roos is.

Bloemen spreken van mededogen en openheid, dankbaarheid en vreugde, geven en ontvangen met een open hart. Ze spreken over de ritmes van ons leven, zoals May Sarton schreef: "...groei, geboorte en dood vasthoudend... het hele mysterie in zijn korte cyclus".

Een prieel met rozen creëert een bijzondere, heilige ruimte, gevuld met een geur die ons met het verleden kan verbinden. Of ze nu vers geplukt zijn en in een kristallen vaas met wintergroen staan, of uit een oude gieter, gedroogd voor een Victoriaanse potpourri of het hart van een met kruiden gevulde cussie, de roos verbindt ons met ons innerlijk, met herinneringen aan een andere tijd, een andere plek, terwijl verleden en heden samensmelten. Een gedroogd, geperst rozenblaadje dat uit een kostbaar boek valt, betekent dat iemand ooit diep geliefd was.

Door de eeuwen heen symboliseerde de roos liefde, leven, seksualiteit en passie, de dood, de zon, de maan, het hart, de ziel, de perfectie zelf. Hafiz, een soefidichter, noemt haar de "betoverende bloem van het hart". Als kostbaar geschenk spreekt de roos van schoonheid, gratie en stilte. Rilke schreef in zijn geliefde Rozengedichten: "Ik adem je in alsof je het hele leven bent", en zangeres Amanda McBroom schreef haar beroemde lied "De Roos" om ons eraan te herinneren wat liefde is.

Wat doet de roos ons denken aan moeders of geliefden, aan vrienden van het hart of aan God? Deze prachtige bloem, die de vele "geliefden" in ons leven vertegenwoordigt, komt tot ons in vele gedaantes, een bloesem die ons diep in ons hart raakt. De roos is de ziel, het deel van ons dat zich ontvouwt waar warmte en koestering, licht en liefde heerst.

De mystieke roos zit boordevol symboliek en betekenis. Als een van de oudste bloeiende planten wordt ze geëerd door dichters en schrijvers, muzikanten en filosofen. Met wortels in China heeft ze de wereld rondgereisd en is ze geliefd bij iedereen, terwijl elke generatie de roos opnieuw uitvindt.

Door de oudheid heen werd de roos geassocieerd met mythen en legenden, rituelen en ceremonies, en de geneugten van het leven. Samen met appels, lelies, granaatappels en mirte waren rozen heilig voor Aphrodite en Venus en zijn ze nu synoniem met bruiloften, omdat bloemenmeisjes bloemblaadjes voor de bruid strooien.

Egyptische graven onthulden kransen van damastachtige rozen, daterend uit 170 n.Chr. Kreta, Rome en andere oude locaties tonen bewijs van rozen in kunst en religie. Rozen als zintuiglijk symbool van liefde en passie zijn bijna een cliché geworden... maar... geschiedenis, magie, kunst en literatuur wemelen van toespelingen erop. Neem Mimi, Puccini's tragische heldin in La Bohème . In haar aria, Che Gelida Manina, zingt ze dat ze graag rozen en lelies op zijde borduurt, zo betoverend zijn ze!

Rozen zijn overvloedig aanwezig in de kunst, van Botticelli tot de Hollandse meesters, tot Georgia O'Keffe. In de roos is de tuin van Eros, de oude god van erotische passie, afgebeeld en de roos is ook het centrale beeld in Gods paradijs uit Dante's Goddelijke Komedie . In Flora's Dictionary noemt Kathleen Gips haar "De dochter van de hemel, een sieraad van de aarde, de glorie van de lente." In de roos zijn alle verleidelijke charmes van een vrouw versierd met dauw, parfum en schoonheid. Ze betovert ons terwijl ze jeugd en onschuld, volwassenheid en passie belichaamt. Ze is de bloem van een midzomernachtdroom. Jennifer Potter begint haar boek De Roos met de woorden: "Ik herinner me de dag dat ik mijn hart verloor aan een roos". Rozen leven in een wereld van mysterie en romantiek ... betekenissen die subtiel verschuiven door de eeuwen heen. Zij was tegelijkertijd de roos van de heidense Aphrodite, de dertienbladige roos van de joodse kabbala, het bloed van Christus' lijden, het zweet op Mohammeds voorhoofd, een symbool van de Heilige Maagd Maria en het embleem van de Europese monarchen.

Latere kloostergemeenschappen hebben veel gedaan om rozen te beschermen en hun medicinale toepassingen te onderzoeken. Rosa gallica , de apothekersroos, was de beroemdste van die rozen, en zelfs vandaag de dag wordt etherische olie van rozen nog steeds gebruikt als antidepressivum. Deze waardevolle geur kan gesloten harten openen en gebroken harten helen.

Kruidkundige en abdis Hildegard van Bingen verwees in haar Physica naar de roos en zei dat rozen elk medicijn waaraan ze werd toegevoegd, zouden versterken. In amuletten werd gezegd dat ze de "levensenergie" herstelde.

Vanwege haar bewogen verleden onder keizer Nero verbood de Rooms-Katholieke Kerk het gebruik van rozen bij kerkdiensten. De roos bleef niet lang in de ban, van de zevende tot de twaalfde eeuw, en werd een belangrijk christelijk symbool. De Heilige Maagd Maria werd al snel vereerd met rozen in middeleeuwse abdijtuinen, als symbool van haar schoonheid en haar geest. Maria, de Mystieke Roos , werd in mei getooid met een rozenkrans. Kiezels, ooit gebruikt om gebeden te tellen, maakten plaats voor kralen van rozenpoeder, en zo ontstond de rozenkrans. Uit deze devotie voor Maria ontstond het roosvenster in de gotische kunst en architectuur, met als een goed voorbeeld het roosvenster van de Notre-Dame in Parijs.

Er zijn schilderijen waarop haar gebroken hart wordt afgebeeld, omringd door roze rozen. Dat verzacht op de een of andere manier de pijn die haar in haar leven heeft veroorzaakt.

Haar verschijningen op aarde gingen vaak gepaard met rozen en hun zoete geur. Haar beroemde verschijning in Mexico als Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe bracht karmozijnrode Castiliaanse rozen voort in hartje winter.

In mijn kleine rozentuin staat een klein beeldje, dat ik jaren geleden kreeg van kruidkundige Betsy Williams, van Sint Elisabeth van Hongarije met haar schort vol rozen.

De legende gaat dat deze "Medelevende Koningin" tegen de wil van haar man in brood aan de hongerigen bracht. Toen ze door hem werd geconfronteerd tijdens haar opdracht, vielen er rozen, geen brood, van haar schort. Er zijn veel heiligen verbonden aan rozen. Een van de bekendste is de Franse Karmelietes, de heilige Theresia van Lisieux, ook wel bekend als "De Kleine Bloem". Op haar sterfbed beloofde ze een regen van rozen in de vorm van genade te sturen naar degenen die haar aanriepen. Gelovigen hebben verteld dat ze rozen roken wanneer ze tot haar baden.

In 2001 had ik het geluk een dorp in Zuid-Turkije te bezoeken, vlakbij Isparta, de beroemde rozenteeltregio. Daar zagen we vrouwen en mannen heel vroeg opstaan ​​om naar de heuvels te gaan waar de rozen in lange rijen groeien. Ik zag de dorpelingen jutezakken en manden dragen, vol met geurige roze bloemen. De rozen werden naar het weegstation en vervolgens naar de distilleerderij gebracht. De geur in de lucht was overweldigend, de stoom was heet, terwijl die uit de koperen potten opsteeg. Er stroomden stroompjes rozenwater door de troggen. De vreugde waarmee deze rozenplukkers hun leven en de bloemen deelden was onvergetelijk! De geur van de roos bleef inderdaad aan hun handen kleven.

Een paar dagen later bezocht ik een plek in Efeze die gewijd is aan Moeder Maria. Wijwater van daar en de rozenolie uit het dorp zijn vandaag aan ons zegenwater toegevoegd.

De roos en haar oosterse equivalent, de lotus, vormen het patroon voor de heilige mandala, oftewel het kosmische wiel. Een mandala is een cirkel die spreekt van heelheid. In het Sanskriet betekent het "in het bezit zijn van je essentie". De ronde maan is een mandala, net als een ei en een nest, een volledig geopende roos, de cyclus van de seizoenen en een roosvenster. Carl Jung stelde voor dat we mediteren op deze beelden om onszelf te centreren als een pad naar vrede.

Op de vloer van de kathedraal van Chartres in Frankrijk ligt een mandala in de vorm van een labyrint. Het is een metafoor voor onze reis door het leven. Door erover te lopen, komen we in het midden van de mandala terecht en via hetzelfde pad weer terug naar de rand. Door ons over te geven aan het kronkelende pad, vinden onze geesten heling. Dat midden wordt vaak de rozet genoemd – een roos met zes bloemblaadjes, een symbool voor Moeder Maria en de Graallegendes die in de Hoge Middeleeuwen veel voorkwamen.

Wat kan de roos ons leren? Kijk naar de schoonheid van een verwelkte roos en zijn perkamentachtige bloemblaadjes. Het boeddhisme leert ons de vergankelijkheid van alles te eren en tegelijkertijd in het huidige moment te leven en te genieten van het leven dat voor ons ligt.

Ik word herinnerd aan het verlangen naar liefde, en hoe we er allemaal naar verlangen om bij onszelf te horen, bij onze familie, bij onze gemeenschap, bij onze aarde. We beginnen bij onszelf, bij het hartcentrum, waarvan de chakrakleuren volgens de hindoeïstische traditie groen en roze zijn, de kleur van een mooie roos. We hebben elkaar nodig om verbinding te maken, om onze angst en vrees te overwinnen. We hebben een groot vermogen in ons om verbinding te maken, om lief te hebben en te zorgen.

Herinner je je De Kleine Prins van Antoine de Saint Exupéry nog? Op zijn kleine planeet hield hij van een bijzondere roos, zijn zielsverwant. Later vertelt zijn vriend de vos hem twee belangrijke dingen:

“Alleen met het hart kun je goed zien; het wezenlijke is onzichtbaar voor het oog.”

En "Het is de tijd die je aan je roos besteedt, die hem zo belangrijk maakt."

Onze tuinen, onze kruiden en rozen zijn de aanwezigheid van genade in de wereld. Garrison Keillor zei ooit: "Ik geloof dat alles wat essentieel is onzichtbaar is, en dat alles wat we uit liefde hebben gedaan nooit verspild is."

Klinkt een beetje als De Kleine Prins, nietwaar?

Rumi, een soefidichter en derwisj, woonde in Zuid-Turkije, niet ver van de rozenteeltgebieden. Coleman Barks citeert hem in zijn vertaling: "Wat werd er tegen de roos gezegd waardoor ze zich in lachen en volle schoonheid opende – wat wordt er nu tegen mij gezegd?… Ik, die verliefd ben op Hem aan wie alles toebehoort."

Veel auteurs vertellen ons al snel dat rozen prachtig zijn, maar dat ze ook doornen hebben – doornen om een ​​teer hart te beschermen, en dat ook liefde ons kan opensnijden. Op een dag in 1977 luisterde songschrijver Amanda McBroom naar een nummer op de radio met de tekst: "Your love is like a razor; my heart is just a scar".

Terwijl ze verder reed, dacht ze: "Daar ben ik het niet mee eens." Wat denk ik dat liefde is? Plotseling stroomden de woorden door haar hoofd en ontstond er een lied... een lied over moed, hoop en liefde.

Luister naar haar woorden. Het is genoeg.

Sommigen zeggen dat liefde een rivier is

Dat overstemt het tere riet.

Sommigen zeggen dat liefde een scheermes is

Dat laat je ziel bloeden.

Sommigen zeggen dat liefde een honger is,

Een eindeloze, pijnlijke behoefte,

Ik zeg liefde, het is een bloem

En jij bent het enige zaadje.

Het is het hart, bang om te breken

Die nooit leert dansen.

Het is de droom, bang om wakker te worden

Dat neemt nooit het risico.

Het is degene die niet meegenomen zal worden

Wie niet kan geven,

En de ziel, bang om te sterven,

Dat nooit leert leven.

Als de nacht te eenzaam is geweest,

En de weg is te lang geweest,

En jij denkt dat liefde alleen is voor de gelukkigen en de sterken,

Bedenk in de winter dat

Ver onder de bittere sneeuw

Daar ligt het zaad

Dat met de liefde van de zon, in de lente

Wordt de roos.