Tijdloze Wijsheid Van Wijlen Nelson Mandela

“De grootste glorie in het leven ligt niet in het nooit vallen, maar in het elke keer dat we vallen weer opstaan.”

We zijn Nelson Mandela kwijt, de ongeëvenaarde beschermheilige van gelijkheid, vrede en mensenrechten. Maar hoewel het lichaam er niet meer is, blijft de geest voor altijd bij ons – een geest die niet alleen de politieke geschiedenis heeft veranderd, maar ook de mensheid onvermoeibaar heeft verheven tot een hogere versie van zichzelf.

In zijn inauguratiespeech, die hij op 10 mei 1994 hield en hieronder in zijn geheel te lezen is, bespreekt Madiba het einde van de apartheid in woorden die tegelijk tijdloos en actueel zijn en die vandaag de dag nog steeds een ontroerende weerklank vinden in de nasleep van het einde van DOMA en de opkomst van het homohuwelijk, dat ‘het burgerrechtenvraagstuk van onze tijd’ wordt genoemd .

Uit de ervaring van een buitengewone menselijke ramp die veel te lang heeft geduurd, moet een samenleving geboren worden waar de hele mensheid trots op zal zijn.

[…]

Het is tijd voor het helen van de wonden.
Het moment is gekomen om de kloven die ons verdelen te overbruggen.
Het is tijd om te bouwen.

In zijn autobiografie uit 1995, Long Walk to Freedom ( openbare bibliotheek ), spreekt Mandela over de conditionering die zowel liefde als haat voortbrengt:

Niemand wordt geboren met een hekel aan een ander vanwege zijn huidskleur, achtergrond of religie. Mensen moeten leren haten, en als ze kunnen leren haten, kunnen ze leren liefhebben, want liefde komt natuurlijker tot het menselijk hart dan het tegenovergestelde.

Hij onderschrijft de tijdloze filosofie van Bertrand Russell dat onderwijs de basis is van het goede leven en schrijft:

Onderwijs is de grote motor van persoonlijke ontwikkeling. Dankzij onderwijs kan de dochter van een boer dokter worden, kan de zoon van een mijnwerker hoofd van de mijn worden, kan een kind van landarbeiders president worden van een groot land. Het is wat we maken van wat we hebben, niet wat ons gegeven is, dat de ene mens van de andere onderscheidt.

Mandela, net als veel van de grootste denkers uit de geschiedenis, ziet fouten en mislukkingen als een voortdurend instrument voor succes, en niet als een vernedering die vermeden moet worden:

De grootste glorie in het leven ligt niet in het nooit vallen, maar in het iedere keer dat we vallen weer opstaan.

Maar het meest aangrijpende is misschien wel Mandela's opmerking over de nooit eindigende reis van vrijheid en mensenrechten:

Ik heb die lange weg naar de vrijheid afgelegd. Ik heb geprobeerd niet te wankelen; ik heb onderweg misstappen gemaakt. Maar ik heb het geheim ontdekt dat je na het beklimmen van een grote heuvel alleen maar ontdekt dat er nog veel meer heuvels te beklimmen zijn. Ik heb hier even de tijd genomen om uit te rusten, om een ​​glimp op te vangen van het glorieuze uitzicht om me heen, om terug te blikken op de afstand die ik heb afgelegd. Maar ik kan slechts even rusten, want vrijheid brengt verantwoordelijkheden met zich mee, en ik durf niet te blijven hangen, want mijn lange tocht is nog niet ten einde.

Hoewel Madiba's eigen lichamelijke levenswandel misschien ten einde is, reikt het pad dat door zijn spectaculaire geest en blijvende nalatenschap is geplaveid steeds verder naar de horizon, terwijl we de bladzijde omslaan naar een nieuwe overwinning van vrijheid en gelijkheid.