ከ21 ዓመታት በፊት ስጦታ ማውለቅ

ቀሚሴን እያጸዳሁ ሳለ አንድ ትንሽ ቀይ፣ ሰማያዊ እና አረንጓዴ በእጅ የተሸመነ ቦርሳ አገኘሁ፣ የብር ዚፕ ከላይ። በከፍተኛ ሁለተኛ ደረጃ ትምህርት ቤት የነበረኝ የእንግሊዘኛ መምህርት ወ/ሮ ማኪያስ ጓቲማላ የተሰራችበትን ሀገር ከመጎበኘቴ በፊት አስራ አምስት አመት ሰጥታኛለች። በየቀኑ ከወ/ሮ ማኪያስ ዴስክ አጠገብ ከክፍል በስተቀኝ በኩል፣ የቅርብ ጓደኛዬ ቲያ አጠገብ ተቀምጬ እንደነበር አስታውሳለሁ። ሁለታችንም ስለ ህይወት እና በአሥራዎቹ ዕድሜ ውስጥ ለሚገኝ ልጅ ጠቃሚ ስለሆኑት ጥያቄዎች እንጠይቃት ነበር። ከእኛ ጋር ብዙ ንግግሮችን በፈቃደኝነት ታደርግ ነበር።

አንድ ቀን ይችን ትንሽ የተሸመነ ቦርሳ ከጠረጴዛዋ ላይ አውጥታ ወደ ጠረጴዛዬ ሄደች እና እንደወደድኩት ጠየቀችኝ። ቆንጆ እንደሆነ ነገርኳት። እሷም “ላንቺ ነው” አለችው። አሁን ላለፉት 21 ዓመታት አግኝቻለሁ። አንዳንድ ጊዜ እንዳለኝ እረሳለሁ ነገርግን ብዙ ጊዜ የህይወት ትንንሽ አስፈላጊ ነገሮችን ወደ ሚይዝ ቦርሳዬ ይመለሳል። ስለሱ ብዙም አስቤው አላውቅም እና ግን በእርጅና ጊዜ አላስወግደውም ፣ ምንም እንኳን ከሌለኝ ምንም ጋር የሚዛመድ ቢሆንም።

በማፅዳት ጊዜ ያረጀ ያረጀ ትንሽ ቦርሳ በጎ ፈቃድ ክምር ውስጥ እንዳላስቀምጥ ሲረዳ፣ ባለቤቴ ኒፑን ይህን ያህል አሳቢ - እና ያልተለመደ - የአስተማሪ ምልክት እንደሆነ አሰበ። "ለምን የሰጠችህ ይመስልሃል?" ብሎ ጠየቀ። የሚለው ጥያቄ ትንሽ ግራ ተጋባሁ። እንደምንም ያ ሀሳብ በእኔ ላይ ደርሶ አያውቅም። "ለምን ነው የሰጠችህ እንጂ ለሌላ ያልሰጠችህ?" ሲል በድጋሚ ጠየቀ። ሁለተኛ ደረጃ ትምህርት ቤት በምንም መልኩ ልዩ ወይም የተለየ ስሜት የሚሰማኝ ጊዜ አልነበረም፣ ስለዚህ ያ አልነበረም። በቃላት መጥፋት፣ የምር ምላሽ አላገኘሁም።

በቅርቡ የሁለተኛ ደረጃ ትምህርት ቤትን የሚያስተምር ጓደኛዬን እያናገርኩ ሳለ፣ ወይዘሮ ማኪያስ ከእሷ ጋር ከምካፈልበት ጊዜ በላይ ማየት እንደቻሉ ታየኝ። ቤተሰቦቼ እንደ እሷ ወደ አሜሪካ እንደሰደዱ ታውቃለች። እርግጠኛ ነኝ እያፈራርኳቸው ጥቂት ጥንድ ልብሶች ብቻ እንዳለኝ አስተውላለች። ሚስ ማኪያስ በልብስ ዕቃዋ ላይ ከፍተኛ ፍላጎት የምታደርግ፣ ሁልጊዜም ከጫማዋ እና ከቀሚሷ ጋር የምትስማማ፣ ሁልጊዜም ፀጉሯን እና ጥፍርዋን የምትሰራ ሴት አይነት ነበረች። በአሥራዎቹ ዕድሜ ውስጥ ሆኜ፣ ለምን ሁልጊዜ እንደምትመሳሰል ጠየኳት አስታውሳለሁ። እንደ ተለወጠ፣ ወይዘሮ ማኪያስ በጣም ልከኛ አስተዳደግ ነበሯት፣ እና አሁን ጥቂት ቀላል ደስታዎችን መግዛት ስለቻለች፣ ስለምትችል ብቻ ሁሉንም ነገር ለማድረግ ወሰነች። የእሷ ታሪክ፣ እና እራሷን የተሸከመችበት መንገድ፣ እንደ ሴት እራሴን እንድችል ያነሳሳኝ የመተማመን ዘር ሊሆን ይችላል። ያን ትንሽ ስጦታ ስትሰጠኝ ለህይወቴ ማሳሰቢያ ሰጠችኝ -- ነገሮችን እንደ ቀላል እንዳልወስድ፣ ሀሳቦቼን እንድከተል እና እንዳካፍል።

ስለ ወይዘሮ ማኪያስ ብቻ ሳስብ የምስጋና ስሜት ይፈጥርብኛል። እና በህይወቴ ውስጥ ምን ያህል ተጽዕኖዎች እንዳሳደርኩኝ ሙሉ በሙሉ የማላውቃቸውን እንድጠይቅ አድርጎኛል። የማይታይ መሆን ስፈልግ ያዩኝ እና ከክፍል ፊት ለፊት ለመናገር ስፈራ ያመኑኝ አስተማሪዎች። ምንም ሳልሰጣቸው የወደዱኝ አክስቶች እና አጎቶች በማደግ እና በራሴ ህይወት በጣም ተበላሽተው ነበር። የቱንም ያህል ብከብድባቸው የሚወዱኝ ወንድሞች። ከጠዋቱ 2፡00 ላይ ጥሪዎቼን የሚቀበሉ እና በማንኛውም ጊዜ ጥሪያቸውን የማነሳላቸው ታላላቅ ጓደኞቼ። የሚያውቁትን ለማስተማር ጊዜ የወሰዱት አለቆቹ። በሕይወታቸው ውስጥ ያሉ ሽማግሌዎች ያለምንም ቅድመ ሁኔታ እንዴት መውደድ እንደሚችሉ የተማሩ፣ ይህ ምናልባት ማንኛውም ሰው የመመስከር ክብር ሊኖረው ከሚችለው እጅግ በጣም የሚያምር ነገር ነው። አብሬያቸው ጊዜ ለማሳለፍ እድለኛ ሆኜ ያገኘኋቸው መነኮሳት እና ጠቢባን ሰዎች፣ እና ግንዛቤያቸው በየትኛው መንገድ መሄድ እንዳለብኝ እንደ ምልክት ምልክት ሆኖ ያገለግላል።

ሁላችንም በእውነት በአንድ መንደር ያደግን ይመስለኛል። የስድስት አመት የእህቴ ልጅ በሙሉ ልቤ እንደሚያምን፣ "የሚወደኝ ሁሉ ትልቅ ቤተሰቤ ነው!" እንደ እሷ፣ እነዚህ ሁሉ ህዝቦቼ መሆናቸውን በልቤ አውቃለሁ። አሁንም በወጣቶችና ሽማግሌዎች ማደሴን እቀጥላለሁ።

በበዓላቱ መንፈስ፣ መንገዱን ያሳየኝን፣ ፈጽሞ መመለስ በማልችል መንገድ የሚንከባከበኝን ትልቅ ቤተሰቤን ማክበር እፈልጋለሁ። ማድረግ የምችለው ብቸኛው ነገር በዙሪያቸው ላሉ ሰዎች ፍላጎት ትኩረት ለመስጠት ጊዜ ለሚወስዱ የአለም ወ/ሮ ማኪያስ ጥልቅ የምስጋና ቀስት መውሰድ ነው። ምናልባት ይህ ቪዲዮ ቃሌ ከምትለው በላይ ስሜቱን ይይዛል፡-