แกะของขวัญเมื่อ 21 ปีก่อน

ขณะที่ฉันกำลังทำความสะอาดตู้เสื้อผ้า ฉันพบถุงผ้าทอมือใบเล็กสีแดง น้ำเงิน และเขียว มีซิปสีเงินอยู่ด้านบน คุณครูมาเซียส ครูสอนภาษาอังกฤษที่ฉันเคยสอนตอนอยู่มัธยมปลายปีสุดท้าย ได้มอบถุงผ้าผืนนี้ให้ฉันเมื่อสิบห้าปีก่อนที่ฉันจะไปเยือนกัวเตมาลา ประเทศที่ผลิตถุงผ้านี้ ฉันจำได้ว่าฉันนั่งใกล้โต๊ะของคุณครูมาเซียสทุกวัน ทางด้านขวาของห้องเรียน ใกล้กับเทีย เพื่อนสนิทของฉัน เราทั้งคู่จะซักถามเธอเกี่ยวกับชีวิตและทุกสิ่งที่สำคัญสำหรับวัยรุ่น เธอยินดีพูดคุยกับเราหลายครั้ง

วันหนึ่งเธอหยิบกระเป๋าสานใบเล็กใบนี้ออกมาจากโต๊ะทำงาน เดินมาที่โต๊ะทำงานฉัน แล้วถามว่าฉันชอบไหม ฉันบอกเธอว่ามันสวยดี เธอบอกว่า "ของคุณค่ะ" ตอนนี้ฉันมีมันมา 21 ปีแล้ว บางครั้งฉันก็ลืมไปว่าฉันมีมันอยู่ แต่บ่อยครั้งที่มันกลับคืนสู่กระเป๋าใบเดิมของฉัน ที่ซึ่งมันใส่ของใช้จำเป็นเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต ฉันไม่เคยคิดถึงมันมากนัก แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เคยทิ้งมันไปเมื่อมันเก่าแล้ว แม้ว่ามันจะเข้ากันกับอะไรๆ ที่ฉันมีอยู่ก็เถอะ

พอสังเกตเห็นว่าฉันไม่ได้เอาถุงใบเล็กเก่าๆ พังๆ ใส่กองของ Goodwill ตอนทำความสะอาด นิปุน สามีของฉันก็คิดว่าเป็นท่าทางที่เอาใจใส่และไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนักจากครู “ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอให้ถุงใบนี้กับคุณ” เขาถาม ฉันรู้สึกงงๆ กับคำถามนั้นนิดหน่อย ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่เคยคิดแบบนั้นเลย “ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอให้ถุงใบนี้กับคุณ ไม่ใช่คนอื่น” เขาถามอีกครั้ง ช่วงมัธยมปลายไม่ใช่ช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกพิเศษหรือพิเศษอะไรเป็นพิเศษ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่แบบนั้น ด้วยความที่พูดไม่ออก ฉันเลยไม่มีคำตอบจริงๆ

ขณะที่ฉันกำลังคุยกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งสอนอยู่ชั้นมัธยมปลายเมื่อไม่นานมานี้ ฉันนึกขึ้นได้ว่าคุณครูมาเซียสมองเห็นอะไรได้ไกลกว่าช่วงเวลาที่ฉันได้ใช้เวลาร่วมกับเธอ เธอรู้ว่าครอบครัวของฉันอพยพไปอเมริกาเช่นเดียวกับครอบครัวของเธอ ฉันแน่ใจว่าเธอสังเกตเห็นว่าฉันมีเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุดที่สลับใส่กันอยู่เสมอ คุณครูมาเซียสเป็นผู้หญิงประเภทที่ใส่ใจในตู้เสื้อผ้าของเธอมาก มักจะเลือกรองเท้าและกระโปรงให้เข้าชุดกัน และทำผมและเล็บให้เข้าชุดกันเสมอ ในช่วงวัยรุ่น ฉันจำได้ว่าเคยถามเธอครั้งหนึ่งว่าทำไมเธอถึงเลือกเสื้อผ้าให้เข้าชุดกันเสมอ ปรากฏว่าคุณครูมาเซียสเติบโตมาในครอบครัวที่เรียบง่ายมาก และตอนนี้เธอแทบจะไม่มีเงินเหลือสำหรับความสุขเล็กๆ น้อยๆ เธอจึงตัดสินใจทุ่มสุดตัวเพียงเพราะเธอมีเงิน เรื่องราวของเธอและการวางตัวของเธออาจเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งความมั่นใจที่สร้างแรงบันดาลใจให้ฉันเป็นอิสระในฐานะผู้หญิง การมอบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ นี้ให้กับฉัน ถือเป็นเครื่องเตือนใจสำหรับชีวิตของฉัน ว่าอย่ามองข้ามสิ่งต่างๆ ใช้ชีวิตให้สมกับอุดมคติ และจงแบ่งปัน

แค่คิดถึงคุณครูมาเซียสก็ทำให้ฉันรู้สึกคิดถึงความกตัญญูอย่างลึกซึ้ง และมันทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าในชีวิตนี้ฉันมีอิทธิพลมากมายแค่ไหนที่ฉันไม่เคยรับรู้ได้อย่างแท้จริง คุณครูที่มองเห็นฉันเมื่อฉันอยากหายตัวไป และที่เชื่อมั่นในตัวฉันเมื่อฉันไม่กล้าพูดหน้าชั้นเรียน ป้าและลุงที่รักฉันแม้ในยามที่ฉันไม่ได้ตอบแทนอะไร ทุ่มเทให้กับการเติบโตและชีวิตของตัวเองมากเกินไป พี่น้องที่รักฉันแม้ฉันจะกดดันพวกเขามากแค่ไหน เพื่อนดีๆ ที่สามารถรับสายฉันได้ตั้งแต่ตีสอง และฉันก็รับสายได้ทุกเมื่อ เจ้านายที่สละเวลาสอนสิ่งที่ฉันรู้ ผู้อาวุโสตลอดชีวิตที่เรียนรู้ที่จะรักอย่างไม่มีเงื่อนไข ซึ่งอาจเป็นสิ่งสวยงามที่สุดที่ใครๆ ก็สามารถมีเกียรติได้สัมผัส เหล่าพระสงฆ์และนักปราชญ์ที่ฉันโชคดีได้ใช้เวลาร่วมด้วย และมุมมองของพวกเขาเป็นเหมือนป้ายบอกทางสู่หนทางที่ควรเดิน

ฉันคิดว่าเราทุกคนเติบโตมาในหมู่บ้านอย่างแท้จริง หลานสาววัยหกขวบของฉันเชื่ออย่างสุดหัวใจว่า "ทุกคนที่รักฉันคือครอบครัวใหญ่ของฉัน!" เช่นเดียวกับเธอ ฉันรู้ลึกๆ ในใจว่าทุกคนเหล่านี้คือคนของฉัน และฉันก็ยังคงถูกเลี้ยงดูโดยคนรุ่นเยาว์และคนสูงอายุต่อไป

ในบรรยากาศเทศกาลวันหยุดนี้ ฉันอยากเฉลิมฉลองให้กับครอบครัวใหญ่โตของฉันทุกคน ที่คอยชี้ทางและดูแลฉันอย่างที่ฉันไม่อาจตอบแทนได้ สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือการแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้งต่อคุณมาเซียสแห่งโลกนี้ ที่สละเวลามาใส่ใจความต้องการของคนรอบข้าง บางทีวิดีโอนี้อาจจะถ่ายทอดความรู้สึกนั้นได้ดีกว่าคำพูดของฉันเสียอีก: