21 Yıl Önceki Bir Hediyeyi Açığa Çıkarmak

Şifonyerimi temizlerken, üstünde gümüş bir fermuar bulunan, kırmızı, mavi ve yeşil renklerde küçük, el dokuması bir kese buldum. Lise son sınıftayken İngilizce öğretmenim olan Bayan Macias, kesenin yapıldığı ülke olan Guatemala'yı ziyaret etmemden on beş yıl önce bana vermişti. Her gün Bayan Macias'ın masasının yanında, sınıfın sağ tarafında, en yakın arkadaşım Tia'nın yanında oturduğumu hatırlıyorum. İkimiz de ona hayat ve bir genç için önemli olan her şey hakkında sorular sorardık. Bizimle isteyerek birçok sohbete katılırdı.

Bir gün masasından bu küçük dokuma çantayı çıkardı, masama geldi ve beğenip beğenmediğimi sordu. Ona güzel olduğunu söyledim. O da "Senin için," dedi. 21 yıldır bende. Bazen bende olduğunu unutuyorum ama çoğu zaman hayatın küçük ihtiyaçlarını sakladığı çantama geri dönüyor. Hiç düşünmedim ama eskidiği için ondan hiç kurtulmadım, sahip olduğum hiçbir şeye uymasa bile.

Temizlik yaparken eski püskü küçük bir çantayı Goodwill yığınıma koymadığımı fark eden kocam Nipun, bir öğretmenin bu kadar düşünceli ve alışılmadık bir hareketi olduğunu düşündü. "Sence neden sana verdi?" diye sordu. Bu soru beni biraz şaşırttı. Nedense bu düşünce hiç aklıma gelmemişti. "Sence neden sana verdi de başkasına vermedi?" diye tekrar sordu. Lise, kendimi hiçbir şekilde özel veya eşsiz hissettiğim bir dönem değildi, yani öyle değildi. Kelimelerim tükenince, gerçekten de verecek bir cevabım yoktu.

Geçenlerde lisede öğretmenlik yapan bir arkadaşımla konuşurken, Bayan Macias'ın benimle geçireceğim zamanın çok ötesini görebildiği aklıma geldi. Ailemin de tıpkı onunki gibi Amerika'ya göç ettiğini biliyordu. Eminim dönüşümlü olarak giydiğim sadece birkaç çift kıyafetim olduğunu fark etmişti. Bayan Macias, gardırobuna çok önem veren, ayakkabı ve eteklerini her zaman uyumlu seçen, saç ve tırnaklarını her zaman bakımlı yapan bir kadındı. Ergenlik çağımda, ona neden her zaman uyumlu giyindiğini sorduğumu hatırlıyorum. Meğer Bayan Macias çok mütevazı bir çocukluk geçirmiş ve artık basit zevklere gücü yetmediği için, sırf yapabildiği için elinden gelenin en iyisini yapmaya karar vermiş. Hikâyesi ve kendini ifade etme biçimi, bana bir kadın olarak bağımsız olmam için ilham veren bir özgüven tohumu olmuş olabilir. Bana bu küçük hediyeyi vererek, hayatım için bir hatırlatmada bulunmuş oldu: Hiçbir şeyi hafife almamak, ideallerime göre yaşamak ve paylaşmak.

Sadece Bayan Macias'ı düşünmek bile içimde nostaljik bir minnettarlık hissi bırakıyor. Ve hayatımda asla tam olarak farkına varamadığım kaç tane etkim olduğunu merak ediyorum. Görünmez olmak istediğimde beni gören ve sınıfın önünde konuşmaktan korktuğumda bana inanan öğretmenler. Büyümeye ve kendi hayatıma fazla kapılmışken, karşılığında hiçbir şey vermediğimde bile beni seven teyzelerim ve amcalarım. Onlara ne kadar sert davransam da beni seven kardeşlerim. Gece 2'de telefonlarıma bakabilen ve her zaman cevap verebildiğim harika arkadaşlarım. Bana bildiklerini öğretmek için zaman ayıran patronlarım. Hayatım boyunca koşulsuz sevmeyi öğrenmiş büyüklerim, ki bu belki de birinin tanık olma onuruna erişebileceği en güzel şeydir. Zaman geçirme şansına sahip olduğum ve içgörüleri hangi yöne gideceğim konusunda bana yol gösteren rahipler ve bilge insanlar.

Sanırım hepimiz bir köyde yetiştirildik. Altı yaşındaki yeğenimin de yürekten inandığı gibi, "beni seven herkes benim kocaman ailemdir!" Onun gibi ben de kalbimin derinliklerinde bunların hepsinin benim halkım olduğunu biliyorum. Ve hâlâ gençler ve yaşlılar tarafından yetiştirilmeye devam ediyorum.

Bayram ruhuna uygun olarak, bana yol gösteren, bana asla ödeyemeyeceğim şekilde değer veren kocaman ailemin tamamını kutlamak istiyorum. Yapabileceğim tek şey, etraflarındakilerin ihtiyaçlarına zaman ayıran dünyadaki Bayan Macias'lara derin bir minnetle eğilmek. Belki de bu video, duygularımı kelimelerimle ifade edebileceğimden daha iyi yansıtıyor: