Een Cadeau Uitpakken Van 21 Jaar Geleden

Terwijl ik mijn ladekast aan het opruimen was, vond ik een klein rood, blauw en groen handgeweven etui met een zilveren rits bovenop. Mevrouw Macias, een lerares Engels die ik in mijn laatste jaar van de middelbare school had gehad, had het me vijftien jaar voordat ik Guatemala bezocht, het land waar het gemaakt was, gegeven. Ik herinner me dat ik elke dag naast het bureau van mevrouw Macias zat, aan de rechterkant van het klaslokaal, naast mijn beste vriendin Tia. We bestookten haar allebei met vragen over het leven en alles wat belangrijk is voor een tiener. Ze ging graag vele gesprekken met ons aan.

Op een dag pakte ze dit kleine geweven tasje van haar bureau, liep naar mijn bureau en vroeg of ik het mooi vond. Ik zei dat het mooi was. En ze zei: "Het is voor jou." Ik heb het nu al 21 jaar. Soms vergeet ik dat ik het heb, maar vaak vindt het zijn weg terug naar mijn tas, waar ik de kleine dingen van het leven bewaar. Ik heb er nooit veel over nagedacht en toch heb ik het nooit weggegooid, ook al past het absoluut bij niets anders wat ik heb.

Toen mijn man, Nipun, merkte dat ik tijdens het schoonmaken geen oud, versleten tasje in mijn kringloopwinkel legde, vond hij het zo'n attent – ​​en ongewoon – gebaar van een leraar. "Waarom denk je dat ze het aan jou heeft gegeven?" vroeg hij. Ik was een beetje verbijsterd door die vraag. Op de een of andere manier was die gedachte nooit bij me opgekomen. "Waarom denk je dat ze het aan jou heeft gegeven en niet aan iemand anders?" vroeg hij opnieuw. De middelbare school was geen tijd waarin ik me op enigerlei wijze bijzonder of uniek voelde, dus dat was het niet. Ik kon geen woorden vinden en had er eigenlijk geen antwoord op.

Toen ik laatst met een vriendin sprak die lesgeeft op een middelbare school, realiseerde ik me dat mevrouw Macias veel verder kon kijken dan de tijd die ik met haar doorbracht. Ze wist dat mijn familie, net als die van haar, naar de Verenigde Staten was geëmigreerd. Ik weet zeker dat ze had opgemerkt dat ik maar een paar kledingstukken had die ik steeds afwisselde. Mevrouw Macias was het type vrouw dat veel aandacht besteedde aan haar garderobe, altijd bijpassende schoenen en rokken droeg en altijd haar haar en nagels verzorgde. Ik herinner me dat ik haar als tiener eens vroeg waarom ze altijd bijpassende kleding droeg. Het bleek dat mevrouw Macias een zeer bescheiden opvoeding had gehad, en nu ze zich weinig simpele genoegens kon veroorloven, besloot ze er helemaal voor te gaan, gewoon omdat het kon. Haar verhaal, en de manier waarop ze zich gedroeg, was misschien wel een zaadje van zelfvertrouwen dat me inspireerde om als vrouw onafhankelijk te zijn. Met dat kleine cadeautje gaf ze me een herinnering voor mijn leven: om dingen niet als vanzelfsprekend te beschouwen, mijn idealen na te leven en te delen.

Alleen al de gedachte aan juffrouw Macias bezorgt me een nostalgisch gevoel van dankbaarheid. En het doet me afvragen hoeveel invloeden ik in mijn leven heb gehad die ik nooit volledig herken. De leraren die me zagen toen ik onzichtbaar wilde zijn, en die in me geloofden toen ik bang was om voor de klas te spreken. De tantes en ooms die van me hielden, zelfs toen ik ze niets teruggaf, te veel bezig met opgroeien en mijn eigen leven. De broers en zussen die van me hielden, hoe hard ik het ook voor hen had. De geweldige vrienden die ik heb gehad, die mijn telefoontjes om twee uur 's nachts konden aannemen en wiens telefoontjes ik altijd zou aannemen. De bazen die de tijd namen om me te leren wat ze wisten. De ouderen die door hun hele leven heen hebben geleerd onvoorwaardelijk lief te hebben, wat misschien wel het mooiste is wat iemand kan meemaken. De monniken en wijzen met wie ik het geluk heb gehad tijd door te brengen, en wier inzichten dienen als wegwijzers voor de te volgen weg.

Ik denk dat we allemaal echt opgevoed zijn door een dorp. Zoals mijn zesjarige nichtje er heilig in gelooft: "iedereen die van me houdt, is mijn grote, enorme familie!" Net als zij weet ik diep in mijn hart dat dit allemaal mijn mensen zijn. En ik word nog steeds opgevoed door jong en oud.

In de geest van de feestdagen wil ik mijn grote, enorme familie eren die me de weg heeft gewezen en voor me heeft gezorgd op manieren die ik nooit zal kunnen terugbetalen. Het enige wat ik kan doen, is een diepe buiging van dankbaarheid maken voor de vrouwen Macia's van de wereld, die de tijd nemen om aandacht te besteden aan de behoeften van de mensen om hen heen. Misschien vat deze video dat gevoel beter samen dan mijn woorden kunnen zeggen: