Rozpakowywanie Prezentu Sprzed 21 Lat

Sprzątając komodę, znalazłam małą, ręcznie tkaną sakiewkę w kolorze czerwonym, niebieskim i zielonym, ze srebrnym suwakiem na górze. Pani Macias, nauczycielka angielskiego, którą miałam w ostatniej klasie liceum, dała mi ją piętnaście lat przed moją pierwszą wizytą w Gwatemali, kraju, w którym powstała. Pamiętam, jak codziennie siedziałam obok biurka pani Macias, po prawej stronie klasy, obok mojej najlepszej przyjaciółki Tii. Obie zasypywałyśmy ją pytaniami o życie i wszystko, co jest ważne dla nastolatka. Chętnie angażowała się z nami w wiele rozmów.

Pewnego dnia wyjęła z biurka tę małą plecioną torebkę, podeszła do mojego i zapytała, czy mi się podoba. Powiedziałam jej, że jest piękna. A ona odpowiedziała: „To dla ciebie”. Mam ją już od 21 lat. Czasami zapominam, że ją mam, ale często ląduje z powrotem w mojej torebce, gdzie trzyma drobiazgi. Nigdy o niej nie myślałam, a mimo to nie pozbyłam się jej na starość, mimo że nie pasuje do absolutnie niczego innego, co mam.

Zauważywszy, że podczas sprzątania nie odkładam starej, zużytej torebki na stosik z rzeczami z Goodwill, mój mąż, Nipun, uznał to za bardzo miły – i niecodzienny – gest ze strony nauczycielki. „Jak myślisz, dlaczego ci ją dała?” – zapytał. Byłam nieco zdumiona tym pytaniem. Jakoś nigdy wcześniej nie przyszło mi to do głowy. „Dlaczego myślisz, że dała ci ją, a nie komuś innemu?” – zapytał ponownie. Liceum nie było okresem, w którym czułam się wyjątkowa czy niepowtarzalna w jakikolwiek sposób, więc nie o to chodziło. Zabrakło mi słów, więc nie miałam na to odpowiedzi.

Rozmawiając niedawno z koleżanką, która uczy w liceum, uświadomiłam sobie, że pani Macias potrafiła patrzeć daleko poza czas, który z nią spędzałam. Wiedziała, że ​​moja rodzina, podobnie jak jej, wyemigrowała do Stanów. Jestem pewna, że ​​zauważyła, że ​​mam tylko kilka par ubrań, które ciągle zmieniam. Pani Macias była typem kobiety, która bardzo dbała o swoją garderobę, zawsze dobierała buty do spódnic, a także zawsze dbała o fryzurę i paznokcie. Pamiętam, jak w okresie dorastania zapytałam ją kiedyś, dlaczego zawsze dobiera ubrania do pary. Okazało się, że pani Macias wychowała się w bardzo skromnych warunkach, a teraz, gdy mogła pozwolić sobie na kilka prostych przyjemności, postanowiła dać z siebie wszystko, bo mogła. Jej historia i sposób, w jaki się zachowywała, mogły być zalążkiem pewności siebie, który zainspirował mnie do bycia niezależną kobietą. Dając mi ten mały prezent, dała mi przypomnienie na całe życie – żeby nie brać niczego za pewnik, żyć zgodnie z ideałami i dzielić się tym, co ważne.

Sama myśl o pani Macias wywołuje we mnie nostalgiczne uczucie wdzięczności. I sprawia, że ​​zastanawiam się, ile wpływów wywarło na mnie życie, których nigdy w pełni nie rozpoznałam. Nauczyciele, którzy dostrzegali mnie, gdy chciałam być niewidzialna, i którzy wierzyli we mnie, gdy bałam się mówić przed klasą. Ciotki i wujkowie, którzy kochali mnie, nawet gdy nie dawałam im nic w zamian, zbyt pochłonięci dorastaniem i własnym życiem. Rodzeństwo, które kochało mnie bez względu na to, jak bardzo byłam dla nich surowa. Wspaniali przyjaciele, których miałam, którzy mogli odebrać moje telefony o 2 w nocy, a ja odbierałam je o każdej porze. Szefowie, którzy poświęcali czas, by nauczyć mnie tego, co sami wiedzieli. Starsi ludzie przez całe życie, którzy nauczyli się kochać bezwarunkowo, co jest chyba najpiękniejszą rzeczą, jakiej człowiek może mieć zaszczyt być świadkiem. Mnisi i mędrcy, z którymi miałam szczęście spędzać czas i których spostrzeżenia służą mi jako drogowskazy, wskazując drogę.

Myślę, że wszyscy jesteśmy wychowywani przez wioskę. Jak wierzy moja sześcioletnia siostrzenica całym sercem: „Każdy, kto mnie kocha, jest moją wielką, ogromną rodziną!”. Podobnie jak ona, w głębi serca wiem, że to wszyscy moi ludzie. I nadal jestem wychowywana przez młodych i starych.

W duchu świąt chcę uczcić całą moją wielką, ogromną rodzinę, która wskazała mi drogę i troszczyła się o mnie w sposób, którego nigdy nie będę w stanie odwdzięczyć. Jedyne, co mogę zrobić, to złożyć głęboki ukłon w podziękowaniu paniom Macias tego świata, które poświęcają czas, by zwracać uwagę na potrzeby otaczających ich ludzi. Być może ten film oddaje to uczucie lepiej, niż moje słowa mogą wyrazić: