Voordat Ik Ga

De tijd verschuift voor een jonge chirurg met uitgezaaide longkanker

In de opleiding tot neurochirurg is er een gezegde: De dagen zijn lang, maar de jaren zijn kort. Tijdens de opleiding tot neurochirurg begon de dag meestal iets voor 6 uur 's ochtends en duurde tot de operatie klaar was, wat deels afhing van hoe snel je in de operatiekamer was.

Tijd thuis. Tijd goed besteed.

De chirurgische vaardigheid van een arts-assistent wordt beoordeeld op zijn techniek en snelheid. Je kunt niet slordig en je kunt niet langzaam zijn. Besteed vanaf je eerste wondsluiting te veel tijd aan precisie en de operatieassistent zal aankondigen: "Het lijkt erop dat we een plastisch chirurg in dienst hebben!" Of zeg: "Ik snap je strategie – tegen de tijd dat je klaar bent met het hechten van de bovenste helft van de wond, is de onderste helft vanzelf genezen. De helft van het werk – slim!" Een hoofdarts-assistent zal een arts-assistent adviseren: "Leer nu snel te zijn – je kunt later leren goed te zijn." Iedereen kijkt constant naar de klok. In het belang van de patiënt: Hoe lang is de patiënt al onder narcose? Tijdens lange operaties kunnen zenuwen beschadigd raken, spieren afbreken, wat zelfs nierfalen kan veroorzaken. In het belang van iedereen: Hoe laat vertrekken we hier vanavond?

Er zijn twee strategieën om de tijd te verkorten, net als bij de schildpad en de haas. De haas beweegt zo snel mogelijk, zijn handen zijn wazig, zijn instrumenten rammelen en vallen op de grond; de huid glijdt open als een gordijn, de schedelflap ligt op de schaal voordat het botstof neerslaat. Maar de opening moet hier en daar misschien een centimeter worden verruimd omdat hij niet optimaal geplaatst is. De schildpad gaat doelbewust te werk, zonder verspilde bewegingen, twee keer meten, één keer snijden. Geen enkele stap van de operatie hoeft te worden herzien; alles verloopt ordelijk. Als de haas te veel kleine misstappen maakt en steeds moet bijsturen, wint de schildpad. Als de schildpad te veel tijd besteedt aan het plannen van elke stap, wint de haas.

Het grappige aan de tijd in de operatiekamer, of je nu koortsachtig racet of gestaag doorgaat, is dat je geen idee hebt dat hij verstrijkt. Als verveling, zoals Heidegger betoogde, het besef is van het verstrijken van de tijd, dan is dit het tegenovergestelde: door de intense focus lijken de wijzers van de klok willekeurig te staan. Twee uur kan aanvoelen als een minuut. Zodra de laatste hechting is geplaatst en de wond is verbonden, begint de normale tijd plotseling weer. Je hoort bijna een ruis. Dan begin je je af te vragen: Hoe lang duurt het voordat de patiënt wakker wordt? Hoe lang duurt het voordat de volgende behandeling begint? Hoeveel patiënten moet ik nog zien? Hoe laat ben ik vanavond thuis?

Pas als de laatste behandeling is afgerond, voel je de lengte van de dag, de slepende tred. Die laatste paar administratieve taken voordat je het ziekenhuis verliet, hoe ver je ook na de meridiaan stond, voelden als aambeelden. Konden ze tot morgen wachten? Nee. Een zucht, en de aarde draaide verder terug naar de zon.

Maar de jaren vlogen, zoals beloofd, voorbij. Zes jaar vlogen voorbij, maar toen, op weg naar mijn hoofdopleiding, ontwikkelde ik een klassieke reeks symptomen – gewichtsverlies, koorts, nachtelijk zweten, aanhoudende rugpijn, hoesten – die wezen op een snel bevestigde diagnose: uitgezaaide longkanker. De tijd verstreek. Hoewel ik het einde van mijn opleiding met moeite kon doorkomen, kreeg ik een terugval, onderging ik chemotherapie en moest ik een langdurige ziekenhuisopname doorstaan.

Ik kwam verzwakt uit het ziekenhuis, met dunne ledematen en dunner wordend haar. Nu ik niet meer kon werken, moest ik thuis blijven om te herstellen. Opstaan ​​uit een stoel of een glas water optillen vergde concentratie en inspanning. Als de tijd vertraagt ​​wanneer je snel beweegt, krimpt hij dan wanneer je nauwelijks beweegt? Dat moet wel: de dag werd aanzienlijk korter. Een volledige dagactiviteit kon een doktersafspraak zijn, of een bezoek van een vriend. De rest van de tijd was rust.

Omdat er nauwelijks verschil was tussen de ene dag en de andere, begon de tijd statisch aan te voelen. In het Engels gebruiken we het woord tijd op verschillende manieren: "het is 2:45" versus "ik ga door een moeilijke tijd". Tijd begon minder als een tikkende klok te voelen, en meer als een staat van zijn. Loomheid nam zijn intrede. Geconcentreerd in de operatiekamer leek de positie van de wijzers misschien willekeurig, maar nooit betekenisloos. Nu betekende het tijdstip van de dag niets meer, de dag van de week nauwelijks meer.

Paul Kalanithi geniet van de momenten met zijn dochter Cady.

De werkwoordvervoeging raakte in de war. Wat was juist? "Ik ben neurochirurg", "Ik was neurochirurg", "Ik was eerder neurochirurg geweest en zal dat weer worden"? Graham Greene vond dat het leven zich afspeelde in de eerste twintig jaar en dat de rest slechts reflectie was. In welke tijd leefde ik? Was ik, net als een uitgeblust Greene-personage, verder gegaan dan de tegenwoordige tijd en in de voltooid verleden tijd terechtgekomen? De toekomende tijd leek leeg en, op de lippen van anderen, schokkend. Onlangs vierde ik mijn 15e reünie; het leek onbeleefd om op afscheidsbeloftes van oude vrienden, "We zien jullie op de 25e!", te reageren met "Waarschijnlijk niet!"

Toch is er dynamiek in ons huis. Onze dochter werd geboren, een paar dagen nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen. Week na week bloeit ze op: een eerste aanraking, een eerste glimlach, een eerste lach. Haar kinderarts registreert haar groei regelmatig in grafieken, vinkjes van haar vooruitgang in de loop der tijd. Een oplichtende nieuwigheid omringt haar. Terwijl ze glimlachend op mijn schoot zit, geboeid door mijn toonloze gezang, verlicht een gloed de kamer.

Tijd is voor mij een tweesnijdend zwaard: elke dag brengt me verder weg van het dieptepunt van mijn laatste kankerrecidief, maar elke dag brengt me ook dichter bij de volgende kankerrecidief – en uiteindelijk de dood. Misschien later dan ik denk, maar zeker eerder dan ik wil. Er zijn, denk ik, twee reacties op dat besef. De meest voor de hand liggende is misschien wel een impuls tot hectische activiteit: "het leven ten volle leven", reizen, dineren, een heleboel verwaarloosde ambities waarmaken. Een deel van de wreedheid van kanker is echter niet alleen dat het je tijd beperkt, maar ook je energie, waardoor de hoeveelheid tijd die je in een dag kunt proppen enorm afneemt. Het is een vermoeide haas die nu rent. Maar zelfs als ik de energie had, geef ik de voorkeur aan een meer schildpadachtige aanpak. Ik ploeter, ik denk na, sommige dagen houd ik gewoon vol.

Iedereen bezwijkt aan eindigheid. Ik vermoed dat ik niet de enige ben die deze pluperfecte staat bereikt. De meeste ambities worden óf bereikt óf opgegeven; hoe dan ook, ze behoren tot het verleden. De toekomst, in plaats van de ladder naar de doelen van het leven, vlakt af tot een eeuwig heden. Geld, status, al die ijdelheden die de prediker van Prediker beschreef, interesseren me zo weinig: een najagen van wind, inderdaad.

Toch kan één ding haar toekomst niet ontnomen worden: mijn dochter, Cady. Ik hoop dat ik lang genoeg zal leven zodat ze nog iets aan me herinnert. Woorden hebben een lange levensduur, ik niet. Ik had gedacht dat ik haar een reeks brieven kon sturen – maar wat zouden ze er echt in schrijven? Ik weet niet hoe dit meisje eruit zal zien als ze 15 is; ik weet niet eens of ze de bijnaam die we haar gegeven hebben wel zal waarderen. Er is misschien maar één ding te zeggen tegen deze baby, die helemaal toekomst is, die even samenvalt met mij, wiens leven, afgezien van het onwaarschijnlijke, zo goed als voorbij is.

Die boodschap is simpel: wanneer je op een van de vele momenten in je leven komt waarop je verantwoording moet afleggen, een overzicht moet maken van wat je bent geweest, gedaan en voor de wereld hebt betekend, vergeet dan niet dat je de dagen van een stervende hebt gevuld met een verzadigde vreugde, een vreugde die ik in al mijn voorgaande jaren niet heb gekend, een vreugde die niet hongert naar steeds meer, maar rust, voldaan. In deze tijd, op dit moment, is dat iets enorms.