Lofgjörð á móti ferilskrá dyggðum

Um það bil einu sinni í mánuði rekst ég á manneskju sem geislar frá sér innra ljós. Þetta fólk getur verið á hvaða sviði sem er. Þeir virðast innilega góðir. Þeir hlusta vel. Þeir láta þér líða fyndinn og metinn. Þú grípur þá oft að horfa á eftir öðru fólki og þegar þeir gera það er hlátur þeirra músíkalskur og háttur þeirra er fylltur þakklæti. Þeir eru ekki að hugsa um hvað þeir eru að vinna frábært starf. Þeir eru alls ekki að hugsa um sjálfa sig.

Þegar ég hitti svona manneskju lýsir það upp allan daginn. En ég játa að ég er oft með sorglegri hugsun: Mér dettur í hug að ég hafi náð ágætis árangri á ferlinum, en ég hef ekki náð því. Ég hef ekki náð þeirri örlæti í anda, eða þeirri dýpt í karakter.

Fyrir nokkrum árum áttaði ég mig á því að ég vildi líkjast þessu fólki aðeins meira. Ég áttaði mig á því að ef ég vildi gera það þá þyrfti ég að leggja meira á mig til að bjarga eigin sál. Ég yrði að lenda í svona siðferðisævintýrum sem framkalla svona gæsku. Ég yrði að vera betri í að koma jafnvægi á líf mitt.

Mér datt í hug að það væru tvö sett af dyggðum, ferilsdyggðir og lofgjörðardyggðir. Dyggðir ferilskrár eru hæfileikarnir sem þú kemur með á markaðinn. Dýrðirnar eru þær sem talað er um í jarðarför þinni - hvort sem þú varst góður, hugrakkur, heiðarlegur eða trúr. Varstu fær um djúpa ást?

Við vitum öll að loforðsdyggðir eru mikilvægari en ferilskrárnar. En menning okkar og menntakerfi okkar eyða meiri tíma í að kenna þá færni og aðferðir sem þú þarft til að ná árangri í starfi en þá eiginleika sem þú þarft til að geisla frá sér svona innra ljósi. Mörg okkar eru skýrari um hvernig eigi að byggja upp ytri feril en hvernig eigi að byggja upp innri karakter.

En ef þú lifir fyrir ytri afrek, líða árin og dýpstu hlutar þín verða ókannaðir og óskipulagðir. Þig skortir siðferðilegan orðaforða. Það er auðvelt að renna sér yfir í sjálfsánægða siðferðislega meðalmennsku. Þú flokkar sjálfan þig á fyrirgefandi kúrfu. Þú reiknar með að svo lengi sem þú ert ekki að meiða neinn og fólk virðist líka við þig, þá hlýtur þú að vera í lagi En þú lifir með ómeðvituð leiðindi, aðskilin frá dýpstu tilgangi lífsins og æðstu siðferðisgleði. Smám saman opnast niðurlægjandi gjá á milli raunverulegs sjálfs þíns og æskilegra sjálfs þíns, milli þín og þessara glóandi sálna sem þú hittir stundum.