Ongeveer eens per maand kom ik iemand tegen die een innerlijk licht uitstraalt. Deze mensen kunnen uit alle lagen van de bevolking komen. Ze lijken ontzettend goed. Ze luisteren goed. Ze geven je het gevoel dat je grappig bent en gewaardeerd wordt. Je ziet ze vaak naar anderen omkijken en daarbij is hun lach muzikaal en hun manier van doen doordrenkt van dankbaarheid. Ze denken niet na over het fantastische werk dat ze doen. Ze denken helemaal niet aan zichzelf.
Als ik zo iemand ontmoet, fleurt dat mijn hele dag op. Maar ik moet bekennen dat ik vaak een treuriger gedachte heb: ik realiseer me dat ik een behoorlijk niveau van carrièresucces heb bereikt, maar dat ik dat niet heb bereikt. Ik heb die vrijgevigheid van geest, of die diepgang van karakter, niet bereikt.
Een paar jaar geleden besefte ik dat ik wat meer op die mensen wilde lijken. Ik besefte dat ik daarvoor harder zou moeten werken om mijn eigen ziel te redden. Ik zou de morele avonturen moeten beleven die dat soort goedheid voortbrengen. Ik zou beter moeten worden in het vinden van de juiste balans in mijn leven.
Het viel me op dat er twee soorten deugden waren: de cv-deugden en de lofrede-deugden. De cv-deugden zijn de vaardigheden die je op de markt brengt. De lofrede-deugden zijn de deugden waar op je begrafenis over gesproken wordt – of je nu aardig, dapper, eerlijk of trouw was. Was je in staat tot diepe liefde?
We weten allemaal dat deugden in een lofrede belangrijker zijn dan die op een cv. Maar onze cultuur en ons onderwijssysteem besteden meer tijd aan het aanleren van de vaardigheden en strategieën die je nodig hebt voor een succesvolle carrière dan aan de kwaliteiten die je nodig hebt om dat soort innerlijk licht uit te stralen. Velen van ons weten beter hoe ze een externe carrière moeten opbouwen dan hoe ze hun innerlijke karakter moeten ontwikkelen.
Maar als je leeft voor uiterlijke prestaties, verstrijken de jaren en blijven de diepste delen van jezelf onontgonnen en ongestructureerd. Je mist een moreel vocabulaire. Het is gemakkelijk om te vervallen in een zelfgenoegzame morele middelmatigheid. Je beoordeelt jezelf op een vergevingsgezinde curve. Je denkt dat zolang je niemand overduidelijk pijn doet en mensen je aardig lijken te vinden, je oké moet zijn. Maar je leeft met een onbewuste verveling, gescheiden van de diepste zin van het leven en de hoogste morele vreugden. Geleidelijk aan ontstaat er een vernederende kloof tussen je werkelijke zelf en je gewenste zelf, tussen jou en die gloeiende zielen die je soms tegenkomt.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
2 PAST RESPONSES
David Brooks ought to forgive himself. The kind of radiant people he justifiably admires are exceptional people, like Einstein, Gretzky, Mozart, or Shakespeare, in their respective fields.
The quality he wishes he had, like every human quality, is governed by the normal curve. Some people will be very deficient, some people will be greatly gifted, and most will be, plus or minus, clustered around the average.
The fact that he (and I) can see the pinnacles of radiant goodness, and appreciate it, means he is already above average in this quality. But very few people will ever achieve that, like very few can score 90 goals in an NHL season or write the next Hamlet.
Normal people, those close to the average on the normal curve, can only do the best they can. We ought to also admire those who, through effort, do a little better than their natural limitation.
Thank you!
This concept should be the starting point for where we change our educational system. The old "It's nice to be important but more important to be nice" If children learn that first, they will be important and they will be successful.