Þegar ástin bjargaði jólunum

Saga Lauru

Eitt árið virtist sem við værum með verstu jólin. Það haust hafði maðurinn minn lent í bílslysi. Hálsbrotinn var að gróa en hann fékk alvarlegt mígreni og það sem læknar töldu að gæti verið flogasjúkdómur. Vegna þess að hann var ekki með læknisvottorð til að snúa aftur til vinnu, þurftum við að borga fyrir sjúkratryggingu í gegnum COBRA (sem kostaði meira en húsnæðislánið okkar) á meðan við fengum ekki launaseðil. Þar að auki var mamma að berjast við krabbamein, mágur minn var að jafna sig eftir opna hjartaaðgerð og sonur minn glímdi við astma svo alvarlegan að súrefnisneysla hans sveimaði reglulega á „farðu á bráðamóttöku“ stig.

Við vorum niðurbrotin og áhyggjufull. En ég heimtaði venjuleg jól. Ég setti upp okkar venjulega skreytingar, bakaði sama góðgæti og náði að pakka inn fullt af ódýrum gjöfum fyrir börnin okkar. Allir aðrir á listanum mínum myndu fá eitthvað heimabakað.

Þegar ég vaknaði morguninn eftir leið mér enn vel. Þar til síminn hringdi. Það var Katy* sem sagði að hún þyrfti að tala við einhvern. Móðir einnar vinkonu barnanna minna, hún virtist alltaf vera ofurkona sem gerði allt með prýði. Það var erfitt að ímynda sér hana með öðru en stóru brosi. Hún sagðist ekki vilja segja neinum frá því sem gæti fundið sig skylt að hjálpa henni en, einkennilega, sagðist henni vera frjálst að tala við mig vegna þess að hún vissi af skelfilegri fjárhagsörðugleikum fjölskyldu minnar. „Við erum á sama báti býst ég við,“ sagði hún, „að sökkva.

Katy upplýsti að eiginmaður hennar hefði verið ofbeldisfullur og hún hefði loksins unnið kjark til að biðja hann um að fara. Hann gerði það, en ekki áður en hann tæmdi bankareikninga þeirra, slökkti á tólum þeirra, slökkti á bílnum hennar og tók hverja einustu jólagjöf fyrir fjögur börn þeirra. Veitufyrirtæki höfðu lofað að koma aftur rafmagni á kalt, dimmt heimili þeirra en hún sat eftir með enga peninga fyrir matvöru og engar gjafir fyrir börnin sín. Katy sagðist ætla að tala við prestinn sinn í von um að hann myndi finna einhvern sem væri til í að keyra fjölskyldu hennar á jólaguðsþjónustuna. Hún sagði að vandamál sín myndu verða almenningi kunn fljótlega. Nágrannarnir myndu taka eftir því að eiginmaður hennar hafði slegið gat á hurðina á leiðinni út.

Við maðurinn minn urðum sorgmæddur yfir aðstæðum hennar og vorum sammála um að við yrðum að gera eitthvað. Ég eyddi þessum degi í ákafa eftirvæntingu eftir áætluninni sem við gerðum. Ég fór í gegnum gjafirnar sem ég pakkaði inn handa krökkunum okkar og tók út um það bil þriðjung og setti á nýja gjafamiða fyrir börn Katy. Ég pakkaði aftur inn gjöfum sem vinir og ættingjar höfðu sent fyrir mig og setti nafn Katy á þær. Meðan ég var hamingjusamlega trúlofuð hringdi Rakel vinkona mín; einhver sem þekkti ekki Katy. Ég sagði henni frá ástandinu án þess að gefa upp hver Katy er. Nokkrum tímum síðar birtist Rachel við dyrnar hjá mér með dós af heimabökuðum smákökum og kort með $100 inni. Hún sagðist hafa sagt móður sinni frá ástandinu og móðir hennar krafðist þess að útvega matarpoka fulla af hátíðarnammi, þar á meðal stórri skinku.

Nálægt miðnætti hlóðum við hjónin bílinn okkar og ókum hljóðlega að götu Katy. Snjór var að falla og tunglið var fullt, eins og á aðfangadagskvöld kvikmynda. Hann slökkti á aðalljósunum og slökkti á vélinni þegar við renndum inn í drifið hennar. Við söfnuðum matvöru og haugum af gjöfum hljóðlega á veröndina hennar og börðum svo á hurðina hennar og hrópuðum „Gleðileg jól!“ áður en við drífum okkur í burtu. Þegar bíllinn okkar var kominn nokkrum húsum niðri gat ég séð að Katy hafði opnað hurðina. Hendur hennar voru á lofti í klassískri undrun og ánægju.

Katy hringdi daginn eftir. Hún sagði mér að það hefði verið truflun seint á kvöldin. Hún hugsaði með sér, hvað nú , en þegar hún kom til dyra hennar var verönd hennar full af gjöfum og matvöru.

„Þú myndir ekki trúa því,“ sagði hún. "Gjafirnar voru með nöfn barnanna á þeim og voru alveg rétt fyrir aldur þeirra og það voru meira að segja gjafir handa mér. Við getum ekki fundið út hver gæti hafa gert það. Ég veit að þetta gæti ekki hafa verið þú, en af ​​hverju myndi ekki einhver skilja eftir nafnið sitt svo ég gæti þakkað þeim?"

Ég gat aðeins sagt henni að sá sem yfirgaf veröndina hennar um kvöldið hlýtur að hafa viljað að látbragðið yrði áfram einföld ástargjöf. Hún sagði að börnin hennar væru að kalla þetta „jólakraftaverkið“ sitt.

Lítil góðvild bætir varla upp það sem fjölskylda Katy mátti þola þessi jól. En þegar við keyrðum í burtu fann ég og maðurinn minn fyrir aukinni vellíðan sem okkar eigin aðstæður gætu ekki minnkað. Sú tilfinning festist í okkur. Það hélt okkur í gegnum vandamál sem urðu verri áður en þau urðu betri. Jafnvel þegar aðstæður okkar virtust óleysanlegar gátum við maðurinn minn auðveldlega kallað fram þá tilfinningu fyrir algjörum friði sem við fundum á þessum augnablikum við dyr Katy. Ég er ekki viss um hvort orð hafi verið búið til sem nær yfir þá tilfinningu: blanda af friði og möguleikum og fullkominni hamingju. En það er miklu dýrmætara en hver innpakkinn pakki.

Ó, og þessi jól gaf bróðir minn dóttur minni, sem á þeim tíma var upprennandi steingervingafræðingur, hina fullkomnu gjöf. Kóprólít. Í grundvallaratriðum skarð af steingerðum kúki. Honum fannst þetta fyndin gjöf en skildi aldrei hvers vegna ég fékk að hlæja að sjá hana þar til ég fékk tár í augun.

*Nöfnum breytt til að vernda friðhelgi einkalífsins.