ปีนี้จะต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน ทั้งประวัติศาสตร์โลกและประวัติศาสตร์ส่วนบุคคล เราแต่ละคนต่างมีเรื่องราวที่จะบอกเล่าเกี่ยวกับผลกระทบของการระบาดใหญ่ที่มีต่อตัวเราและคนที่เรารู้จัก เรื่องราวหนึ่งเกี่ยวกับความโชคดีคือการมีสุขภาพแข็งแรงปลอดภัย อีกเรื่องราวหนึ่งเกี่ยวกับความโชคร้ายคือการเจ็บป่วยและเสียชีวิต ฉันรู้สึกขอบคุณที่แง่มุมอื่นๆ ไม่ได้เลวร้ายและไม่ได้ขาวหรือดำเสมอไป จากการพูดคุยกับเพื่อนๆ ที่เป็นคนสร้างสรรค์เช่นกันเมื่อเร็วๆ นี้ ฉันได้ยินคำตอบที่หลากหลายสำหรับคำถามที่ว่า "โควิด-19 ส่งผลกระทบต่อความคิดสร้างสรรค์ของคุณอย่างไร"
มงต์แซ็งต์-วิกตัวร์และสะพานข้ามหุบเขาแม่น้ำอาร์ค (1882-1885) โดย ปอล เซซานน์ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน นิวยอร์ก ที่มา: commons.wikimedia.org/
บางคนได้รับแรงบันดาลใจให้สร้างสรรค์งานใหม่ บางคนพูดถึงปีแห่งการพักฟื้น ซึ่งเป็นคำที่เราแทบจะไม่ได้ยินเลยในวัฒนธรรมที่ให้ความสำคัญกับ หรือจะพูดให้ถูกคือ หมกมุ่นอยู่กับการเพิ่มผลผลิตอย่างต่อเนื่อง ยกตัวอย่างเช่น ธุรกิจการเกษตร พื้นที่ทุกเอเคอร์และสิ่งมีชีวิตทุกชนิดต้องให้ผลผลิตสูงสุดตลอดเวลา แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่ผิดธรรมชาติก็ตาม ธรรมชาติทำงานเป็นวัฏจักร และส่วนหนึ่งของวัฏจักรนั้นคือการพักฟื้น ซึ่งนำไปสู่การฟื้นฟู ตามธรรมเนียมแล้ว ผู้คนเข้าใจเรื่องการเพาะปลูกว่า “หกปีเจ้าจงหว่านพืชผลในไร่ของเจ้า และเก็บเกี่ยวผลผลิต แต่ปีที่เจ็ดเจ้าจงปล่อยทิ้งไว้และพักฟื้น…” ( อพยพ 23:10-11 )
แม่น้ำแฟลตแลนด์ (1997) โดย Wayne Thiebaud พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ซานฟรานซิสโก ซานฟรานซิสโก © เวย์น ธีโบด์ ภาพถ่าย: “Katherine Du Tiel” ที่มา: brooklynrail.org/2019/03/
บางทีปีนี้อาจเปิดโอกาสให้ศิลปินบางคนได้ไตร่ตรอง พัฒนาไอเดียใหม่ๆ หรือแม้กระทั่งเลือกเส้นทางที่แตกต่างออกไป ในบทสนทนาครั้งหนึ่ง ศิลปินจัดวางคนหนึ่งเล่าว่าไอเดียดีๆ ของเธอบางอย่างอาจเกิดจากความเบื่อหน่าย บางทีความเบื่อหน่ายก็เปรียบเสมือนการถูกปล่อยทิ้งร้าง หากเราไม่ได้ทำอะไรอยู่ตลอดเวลา ก็มีโอกาสที่ทั้งกายและใจจะได้พักหายใจบ้าง ในช่วงเวลาแห่งการหยุดพักนี้ การฟื้นฟูตัวเองก็เป็นไปได้ เมล็ดพันธุ์ใหม่ๆ สามารถถูกหว่านลงไปและเก็บเกี่ยวได้ในที่สุด แต่เนื่องจากพื้นที่รกร้างนั้นไม่เกิดประโยชน์ จึงง่ายเกินไปที่จะมองว่าการพักผ่อนเป็นความขี้เกียจ มากกว่าจะเป็นยาแก้ความเหนื่อยล้า บางครั้ง ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจู่ๆ ฉันกลายเป็นหอยทากไปแล้วหรือเปล่า เพราะไม่มีผลงานใหม่ๆ ออกมาโชว์เลย บ่อยครั้งที่เราไม่เห็นอะไรเกิดขึ้นบนพื้นผิว เราก็ไม่ทันสังเกตว่ามีบางสิ่งกำลังเติบโตอย่างเงียบๆ อยู่ในความมืดมิดใต้ดิน
Porträt der Jeanne Hébuterne ใน dunkler Kleidung (1918) โดย Amedeo Modigliani ของสะสมส่วนตัวปารีส ที่มา: commons.wikimedia.org/
คำพูดของศิลปินเกี่ยวกับการมองเห็นคุณค่าในความเบื่อหน่ายนั้นสะกิดใจฉัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อฉันมองว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่เคยเบื่อมานานแล้ว—ชีวิตมันน่าสนใจเหลือเกิน! แล้วเมื่อไหร่จะมีเวลาสำหรับความเบื่อหน่ายล่ะ? ตลอดทั้งปีฉันได้รับคำเชิญมากมายให้เข้าร่วมการประชุม การประชุม การสัมภาษณ์ การเสวนา ชั้นเรียน การนำเสนอ นิทรรศการ คอนเสิร์ต และอื่นๆ อีกมากมายผ่าน Zoom แน่นอนว่าหลายงานน่าสนใจ ให้ความรู้ ให้ความรู้ และแม้แต่ให้ความบันเทิง ฉันซาบซึ้งใจอย่างยิ่งกับการเข้าถึงสิ่งต่างๆ มากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ซึ่งปกติแล้วต้องเสียค่าเดินทางแพง แต่เมื่อกล่องจดหมายของฉันเต็มไปด้วยข้อเสนอเหล่านี้ทุกวัน ฉันอดไม่ได้ที่จะแสดงความไม่เชื่อออกมา: "พวกเขาคิดว่าฉันนั่งเฉยๆ อยู่เฉยๆ เบื่อจนตายหรือไง?"
เบื่อกับบทเรียน โดย August Heyn (1831-1920) ที่มา: commons.wikimedia.org/
แต่หลังจากที่ฉันได้อ่านรีวิวหนังสือที่ผู้เขียนอ้างถึงบทหนึ่งเกี่ยวกับ "ข้อดีของความเบื่อหน่ายในการปรับตัว" ฉันก็รู้สึกสนใจคำๆ นี้และตัดสินใจค้นหาว่าข้อดีเหล่านั้นคืออะไร จากการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์ ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับข้อดีของความเบื่อหน่าย ประโยชน์อย่างหนึ่งที่ทำให้ฉันสนใจเป็นพิเศษคือ ความเบื่อหน่ายสามารถเพิ่มความคิดสร้างสรรค์และส่งเสริมการแก้ปัญหาได้ โดยการปล่อยให้จิตใจได้ปล่อยวางและเพ้อฝัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เราทำไม่ได้เมื่อเราจดจ่ออยู่กับงานตลอดเวลา ดูเหมือนว่าหากปราศจากสิ่งกระตุ้นจากภายนอก (แล้วทุกวันนี้เราจะอยู่ได้อย่างไรหากปราศจากมัน?!) เรามักจะใช้จินตนาการและคิดในแบบที่ไม่คุ้นเคย
La Tasse de chocolat (ถ้วยช็อกโกแลต) (ราวปี 1912) โดย ปิแอร์-ออกุสต์ เรอนัวร์ มูลนิธิบาร์นส์ ฟิลาเดลเฟีย ที่มา: commons.wikimedia.org/
ถึงอย่างนั้น ฉันสังเกตเห็นว่าบางครั้งการปล่อยให้ตัวเองว่างเปล่าก็ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ เพราะฉันรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างมากเมื่อได้ทุ่มเทให้กับโครงการใดโครงการหนึ่ง ฉันเตือนตัวเองว่าอย่ากลัวการปล่อยให้ตัวเองว่างเปล่าไปชั่วขณะ อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์เคยกล่าวไว้ว่า “ความคิดสร้างสรรค์คือสิ่งตกค้างจากเวลาที่เสียไป” ฉันตีความว่านั่นหมายถึงเราไม่ได้เสียเวลาไปเปล่าๆ เพียงเพราะเราไม่ได้ทุ่มเทให้กับการสร้างสรรค์สิ่งที่จับต้องได้
แม้ว่าสถานการณ์จะชะลอตัวลงมากเพียงใด ฉันก็ประหลาดใจที่ปีนี้ผ่านไปเร็วมาก แม้ว่าฉันจะได้สร้างสรรค์ผลงานชิ้นเล็กๆ เพียงไม่กี่ชิ้นและผ้าห่มเด็กจำนวนหนึ่งเพื่อบริจาคให้กับองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถเดินทางได้ แต่ฉันก็ได้เดินทางลึกเข้าไปในตัวเองมากขึ้น สำรวจสิ่งที่ฉันคงไม่มีเวลาทำอยู่แล้ว การไม่ได้ไปไหนในปีนี้ทำให้เกิดความว่างเปล่าแบบไม่คาดคิด และฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น
Ennui (1914) โดย Walter Sickert หอศิลป์เทต ลอนดอน ที่มา: commons.wikimedia.org/
หากคุณเคยเผชิญกับความว่างเปล่าในปีนี้ ผมหวังว่ามันจะเกิดผลอย่างสร้างสรรค์เมื่อคุณพร้อม จำคำพูดที่มักถูกยกมาอ้างบ่อยๆ เหล่านี้ได้ไหม? “ทุกสิ่งมีเวลาของมัน และมีฤดูกาลของมันสำหรับทุกกิจกรรมภายใต้ฟ้าสวรรค์…มีเวลาที่จะโอบกอดและมีเวลาที่จะละเว้นจากการโอบกอด มีเวลาที่จะค้นหาและมีเวลาที่จะยอมแพ้ มีเวลาที่จะเก็บรักษาและมีเวลาที่จะโยนทิ้งไป…” ( ปัญญาจารย์ 3:1-8 ) แน่นอนว่าปี 2020 เป็นช่วงเวลาของการละเว้นจากหลายสิ่งหลายอย่าง ใครจะรู้ว่าทั้งหมดนี้จะนำพาเราไปสู่จุดใด เช่นเดียวกับที่ไม่มีใครคาดการณ์ได้ว่ายุคฟื้นฟูศิลปวิทยาจะตามมาหลังจากกาฬโรคร้ายแรงอย่าง “กาฬโรค” ที่คร่าชีวิตประชากรครึ่งหนึ่งของยุโรป เราไม่อาจคาดการณ์ได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากการระบาดของโควิด-19
La Nuit étoilée (Starry Night) (1888) โดย Vincent van Gogh พิพิธภัณฑ์ออร์แซ, ปารีส. ที่มา: commons.wikimedia.org/
ฉันจะจบการโพสต์ของฉันในช่วงปีที่บ้าคลั่งนี้ด้วยคำพูดของ David Whyte กวีชาวอังกฤษ:
อัจฉริยภาพของเราคือการเข้าใจและยืนอยู่ใต้กลุ่มดวงดาวที่ปรากฏอยู่ตอนเราเกิด และจากสถานที่นั้น เพื่อค้นหาดวงดาวดวงเดียวที่ซ่อนอยู่ เหนือขอบฟ้ายามค่ำคืน ซึ่งเราไม่รู้ว่าเรากำลังติดตามอยู่
ขอให้ปี 2021 เป็นปีที่คุณจะได้ค้นพบดวงดาวดวงนั้น ดวงดาวของคุณ และขอให้ปีใหม่นี้เป็นปีแห่งความสุขและสุขภาพที่ดีของทุกคน หากคุณยังไม่ได้ดูวิดีโอเกี่ยวกับช่วงกักตัวผ่านงานศิลปะนี้ ฉันหวังว่ามันจะทำให้คุณยิ้มได้ในขณะที่บอกลาปี 2020 และต้อนรับปี 2021
คำถามและความคิดเห็น:
ปี 2020 เป็นปีอะไรสำหรับคุณในด้านความคิดสร้างสรรค์?
อะไรเป็นแรงบันดาลใจให้คุณสร้างสรรค์ผลงานใหม่?
หรือว่าเป็นช่วงว่างงานโดยตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ?
ไอเดียสำหรับโครงการใหม่ๆ กำลังเริ่มเกิดขึ้นหรือไม่?
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
5 PAST RESPONSES
I began a pandemic spiritual poem writing practice last March and continue it today, although not daily as I did for many months. I posted these poems the same or next day, both on my wall at Facebook and on the blog at my new website pennyharterpoet.com.
I hoped to offer oases of hope and calm during all the chaos on social media. Facebook friends (and friends of friends) can find these poems by scrolling back on my Facebook wall. Or, you can visit my new blog. I also enjoyed participating in online readings.
I liked this. Truly reflected some of my feelings of this year. I especially liked the video of art depicting the last year. I truly recognized myself in that. Thanks!
Learning even more deeply about holding great suffering and trials in and with greater LOVE. }:- a.m.
After a slow start, I became very productive, completing projects I had started previously. Since I write historical fiction, I was able to retreat into "the good old days." I didn't produce much new work at first, but gradually began writing poetry inspired by nature. Meeting with other writers online helped make one day different from the next.
2020 was a year of diving into Narrative Therapy training & the offering of trauma
recovery sessions for people struggling with, through, by the pandemic.
It was also a year if immersing back into the performative Storytelling world with more performances and attendance at virtual events than in the previous 5 years.
Creatively, it was a rekindling of poetic & narrative writing. Though truth, in guts and starts
It was also a year of creative connections and a few profound aha moments. A new project in the works melding the philosophy of the art of Kintsugi with Narrative Therapy Practices; I am so ignited and enthused to share as it continues to coalesce.
Grateful.... and grieving loss too. ♡