Sumir Vinir Og ég byrjuðum að Tala

Höfum við orðið tortryggin um eitthvað sem er ekki erfitt? Margaret Wheatley , höfundur Leiðtoga og ný vísindi, fjallar um flókið samfélag okkar og samtölin sem einfalda allt.

Að lifa einfaldara lífi hefur orðið ríkjandi þema undanfarin ár. Hugmyndir og aðferðir eru til um hvernig við gætum náð einfaldara lífi, allt frá því hvernig á að einfalda daglegar venjur til þess hvernig hægt er að minnka eftirspurn eftir auðlindum sem við setjum á jörðina.

Ég hitti marga sem vilja einfalda líf sitt, en heimurinn verður bara flóknari. Flækjustigið hefur tekið yfir hvernig við reynum að koma hlutum í verk í samtökum, samfélögum og stjórnvöldum. Við virðumst ekki geta gert neitt einfaldlega lengur. Að taka ákvörðun, búa til áætlun, halda fundi - allt þetta felur nú í sér flókið og tímafrekt ferli. Einu sinni einfalt ferli, eins og nágrannaspjall, hefur orðið að „tækni“, „millikynslóðum, þvermenningarlegum samræðum,“ ef til vill. Við verðum örmagna vegna flókinnar þessara ferla og svekktur vegna skorts á afkastamiklum árangri.

Eins mikið og við viljum skilja eftir getuleysið sem við upplifum með þessum ferlum, það er afar erfitt að snúa hreyfingu í átt að flóknu. Um leið og einfalt ferli verður að tækni, verður það bara flóknara og erfiðara. Það verður aldrei einfaldara. Það verður sérhæfð þekking sérfræðinga og allir aðrir verða háðir þeim. Við gleymum því að við vitum nú þegar hvernig á að gera einfalda hluti eins og að hugsa, skipuleggja og halda samtal. Þess í stað verðum við hógværir nemendur í erfiðum aðferðum.

Í viðurvist svo margra sérhæfðra aðferða til að gera einfalda hluti höfum við orðið tortryggin á allt sem lítur auðvelt út. Og við sem höfum tækniþekkingu erum sérstaklega tortryggin. Ég hef séð mig draga mig aftur úr einfaldleikanum oftar en einu sinni vegna þess að ég áttaði mig á því að ég þyrfti ekki lengur. Þetta eru gagnleg augnablik sem neyða mig til að skýra hvað er mikilvægara - sérfræðistaða mín eða að tryggja að verkið verði vel unnið. (Ég hef ekki alltaf valið göfugri leiðina.)

Það kann að vera önnur ástæða fyrir því að fólk hikar við að trúa á einfaldar lausnir: það er alltaf erfitt að viðurkenna að við höfum sóað tíma okkar. Ef eitthvað er svona einfalt, hvers vegna höfum við þá fjárfest svo mikinn tíma og peninga í að læra flókna aðferð? Við erum fjárfest í því sem er flókið bara vegna þess að það tók svo langan tíma að læra það.

En einfaldleikinn á sér öflugan bandamann: skynsemi. Ef við hugleiðum reynslu okkar þá tökum við eftir því að góðar lausnir eru alltaf miklu einfaldari en við héldum að þær yrðu. Allir hafa upplifað þessa reynslu, margfalt. Vísindamönnum er kennt að leita að bestu lausninni með því að nota reglu Occam's Razor: þegar það er val á milli tveggja möguleika, veldu þá einfaldari. Þessar einföldu lausnir eru kallaðar „glæsilegar“ í vísindum. Fegurð alheimsins tjáir sig í einfaldleika.

Þetta er satt, fólk hlær oft þegar það loksins áttar sig á því að það er til einföld, skynsamleg lausn á vandamálinu. Það er grín af létti - og viðurkenningu. Við minnumst allra hinna stundanna sem einfaldleikinn kom okkur á óvart. En ég held líka að við þurfum að gefa okkur heiðurinn af baráttu okkar við flókið. Oliver Wendell Holmes sagði: „Ég myndi ekki gefa upp einfaldleikann á þessari hlið margbreytileikans, en ég myndi gefa líf mitt fyrir einfaldleikann hinum megin við flókið. Við getum hlegið núna vegna þess að við erum hinum megin við flókið.

Í eigin verkum hef ég verið talsmaður samtals sem leið til að endurvekja von um framtíðina. Þetta er eins einfalt og ég get. Ég hef séð að það er engin öflugri leið til að hefja verulegar breytingar en að kalla saman samtal. Þegar samfélag fólks uppgötvar að það deilir áhyggjum byrjar breytingar. Það er ekkert vald sem jafnast á við það að samfélag uppgötvi hvað því er annt um.

Það er auðvelt að fylgjast með þessu í okkar eigin lífi, og einnig í nýlegri sögu. Samstaða Póllands hófst með samtali - færri en tugur starfsmanna í Gdansk skipasmíðastöð ræddu sín á milli um örvæntingu sína, þörf þeirra fyrir breytingar og þörf þeirra fyrir frelsi. Og á innan við mánuði hafði Samstaða vaxið í 9,5 milljónir starfsmanna. Það var enginn tölvupóstur þá, bara fólk sem talaði sín á milli um sína eigin baráttu og fann að þörfum þeirra var deilt af milljónum samborgara. Í lok þess mánaðar virkuðu þeir sem ein rödd breytinga. Þeir lokuðu landinu í allsherjarverkfalli.

Alltaf þegar ég les um nýjar mannúðaraðgerðir – sem sumar hafa unnið til friðarverðlauna Nóbels – þá finn ég að þær eru fæddar af krafti samtalsins. Einhvers staðar í lýsingunni á því hvernig allt byrjaði er setningin: „Ég og nokkrir vinir byrjuðum að tala...“

Þetta er alltaf svona. Raunverulegar breytingar hefjast með því að fólk talar saman um það sem þeim þykir vænt um. Tóku þau eftir hættulegri götu sem gekk yfir nálægt skóla barnsins síns? Krabbamein að aukast í hverfinu? Dauðsföll af völdum ölvaðra ökumanna? Það þarf aðeins tvo eða þrjá vini til að taka eftir því að þeir hafa áhyggjur af sama hlutnum og þá byrjar heimurinn að breytast. Fyrsta samtal þeirra breiðist út. Vinir tala við vini. Þeir tala við aðra og það vex og vex.

Kanadísk kona sagði mér þessa sögu. Hún var að snúa aftur til Víetnam til að sækja annað barn sitt, ættleitt frá sama munaðarleysingjahæli og fyrsta barnið hennar. Hún hafði séð aðstæður þar í fyrstu heimsókn sinni tveimur árum áður og hafði heitið því í þetta skiptið að taka læknisbirgðir. „Þeir þurftu Tylenol, ekki stuttermabolir eða gripi. Hún var að tjá þetta við vinkonu einn daginn og vinkonan stakk upp á því að það gagnlegasta sem hún gæti tekið væri útungunarvél. Það kom henni á óvart (hún hafði hugsað um sárabindi og pillur), en hún byrjaði að hringja og leitaði að hitakassa. Mörgum símtölum og vikum síðar hafði henni verið boðið upp á tólf hitakassa og nóg af lækningavörum fyrir börn til að fylla fjóra 40 feta flutningsgáma! Frá frjálsu samtali tveggja vina, skipulögðu hún og margir aðrir læknishjálparáætlun sem heldur áfram að skipta miklu máli í lífi víetnömskra barna. Og þetta byrjaði allt þegar „við nokkrir vinir byrjuðum að tala saman“.

Svona sögur eru nóg af. Ég get ekki hugsað mér neitt sem hefur gefið mér meiri von að undanförnu en að fylgjast með því hvernig samtöl þar sem við tjáum ótta okkar og drauma geta alið af sér kröftugar aðgerðir sem breyta lífi og endurvekja von um framtíðina. Þetta er allt mjög einfalt.