Een Paar Vrienden En Ik Begonnen Te Praten

Zijn we achterdochtig geworden over alles wat niet moeilijk is? Margaret Wheatley , auteur van Leadership and the New Science, bespreekt onze complexe samenleving en de gesprekken die alles vereenvoudigen.

Een eenvoudiger leven leiden is de afgelopen jaren een veelbesproken thema geworden. Er zijn talloze ideeën en methoden om een ​​eenvoudiger leven te bereiken, variërend van het vereenvoudigen van dagelijkse routines tot het verminderen van de vraag naar hulpbronnen die we op de planeet aanwenden.

Ik ontmoet veel mensen die hun leven willen vereenvoudigen, maar de wereld wordt alleen maar complexer. Complexiteit heeft de manier waarop we proberen dingen gedaan te krijgen in organisaties, gemeenschappen en overheden overgenomen. We lijken niets meer eenvoudig te kunnen doen. Een beslissing nemen, een plan maken, een vergadering houden – dit alles omvat nu complexe en tijdrovende processen. Een ooit eenvoudig proces, zoals een gesprek met de buren, is een 'techniek' geworden, misschien wel een 'intergenerationele, interculturele dialoog'. We raken uitgeput door de complexiteit van deze processen en gefrustreerd door het gebrek aan productieve resultaten.

Hoe graag we de onmacht die we met deze processen ervaren ook achter ons willen laten, het is extreem moeilijk om de beweging naar complexiteit terug te draaien. Zodra een eenvoudig proces een techniek wordt, wordt het alleen maar complexer en moeilijker. Simpeler wordt het nooit. Het wordt de specialistische kennis van experts, en iedereen wordt ervan afhankelijk. We vergeten dat we al weten hoe we eenvoudige dingen moeten doen, zoals denken, plannen en een gesprek voeren. In plaats daarvan worden we nederige studenten van moeilijke methoden.

Met zoveel gespecialiseerde technieken om simpele dingen te doen, zijn we wantrouwend geworden tegenover alles wat er makkelijk uitziet. En degenen onder ons met technische expertise zijn extra wantrouwend. Ik heb mezelf meer dan eens van de eenvoud af zien wijken omdat ik besefte dat ik niet langer nodig zou zijn. Dit zijn nuttige momenten die me dwingen te verduidelijken wat belangrijker is: mijn expertstatus of ervoor zorgen dat het werk goed wordt gedaan. (Ik heb niet altijd voor de nobelere weg gekozen.)

Er is mogelijk nog een andere reden waarom mensen aarzelen om in simpele oplossingen te geloven: het is altijd moeilijk om te erkennen dat we onze tijd hebben verspild. Als iets zo eenvoudig is, waarom hebben we dan zoveel tijd en geld geïnvesteerd in het leren van een ingewikkelde methode? We blijven geboeid door wat ingewikkeld is, juist omdat het zo lang heeft geduurd om het te leren.

Maar eenvoud heeft een krachtige bondgenoot: gezond verstand. Als we terugkijken op onze ervaring, merken we dat goede oplossingen altijd veel eenvoudiger zijn dan we dachten. Iedereen heeft deze ervaring wel eens gehad, vaak zelfs. Wetenschappers leren de beste oplossing te zoeken met behulp van de regel van Occams scheermes: als er een keuze is tussen twee mogelijkheden, kies dan de eenvoudigste. Deze eenvoudige oplossingen worden in de wetenschap 'elegant' genoemd. De schoonheid van het universum uit zich in eenvoud.

Omdat dit waar is, lachen mensen vaak als ze eindelijk beseffen dat er een simpele, logisch klinkende oplossing voor het probleem bestaat. Het is een lach van opluchting – en van herkenning. We herinneren ons al die andere keren dat we verrast werden door eenvoud. Maar ik denk ook dat we onszelf de eer moeten geven voor onze worstelingen met complexiteit. Oliver Wendell Holmes zei: "Ik zou geen cent geven om de eenvoud aan deze kant van complexiteit, maar ik zou mijn leven geven voor de eenvoud aan de andere kant van complexiteit." We kunnen nu lachen, omdat we aan de andere kant van complexiteit staan.

In mijn eigen werk pleit ik voor gesprekken als middel om hoop voor de toekomst te herstellen. Zo simpel kan ik het niet krijgen. Ik heb gezien dat er geen krachtigere manier is om significante verandering teweeg te brengen dan door een gesprek te beginnen. Wanneer een gemeenschap ontdekt dat ze een zorg delen, komt de verandering op gang. Er is geen kracht die te vergelijken is met een gemeenschap die ontdekt waar ze om geeft.

Het is gemakkelijk om dit in ons eigen leven te zien, en ook in de recente geschiedenis. De Poolse Solidariteit begon met een gesprek – minder dan een dozijn arbeiders op een scheepswerf in Gdansk spraken met elkaar over hun wanhoop, hun behoefte aan verandering en hun behoefte aan vrijheid. En in minder dan een maand was Solidariteit uitgegroeid tot 9,5 miljoen arbeiders. Er was toen geen e-mail, alleen mensen die met elkaar praatten over hun eigen problemen, en ontdekten dat hun behoeften werden gedeeld door miljoenen medeburgers. Aan het einde van die maand traden ze op als één stem voor verandering. Ze legden het land plat met een algemene staking.

Telkens wanneer ik lees over nieuwe humanitaire hulpacties – waarvan sommige de Nobelprijs voor de Vrede hebben opgeleverd – merk ik dat ze voortkomen uit de kracht van het gesprek. Ergens in de beschrijving van hoe het allemaal begon, staat de zin: "Een paar vrienden en ik begonnen te praten..."

Zo gaat het altijd. Echte verandering begint met de simpele handeling van mensen die met elkaar praten over wat hen bezighoudt. Hebben ze een gevaarlijke oversteekplaats in de buurt van de school van hun kind opgemerkt? Een toename van kanker in een buurt? Sterfgevallen door dronken bestuurders? Het kost maar twee of drie vrienden om te merken dat ze zich zorgen maken over hetzelfde, en dan begint de wereld te veranderen. Hun eerste gesprek verspreidt zich. Vrienden praten met vrienden. Ze praten met anderen, en het groeit en groeit.

Een Canadese vrouw vertelde me dit verhaal. Ze ging terug naar Vietnam om haar tweede kind op te halen, dat ze had geadopteerd uit hetzelfde weeshuis als haar eerste kind. Ze had de omstandigheden daar twee jaar eerder al gezien tijdens haar eerste bezoek en had gezworen deze keer medische hulpmiddelen mee te nemen. "Ze hadden paracetamol nodig, geen T-shirts of snuisterijen." Op een dag vertelde ze dit aan een vriendin, en die stelde voor dat een couveuse het meest nuttige medische hulpmiddel zou zijn. Ze was verrast door de suggestie (ze had aan verband en pillen gedacht), maar ze begon te bellen, op zoek naar een couveuse. Vele telefoontjes en weken later had ze twaalf couveuses en genoeg medische hulpmiddelen voor kinderen aangeboden gekregen om vier 12 meter lange zeecontainers te vullen! Na een informeel gesprek tussen twee vriendinnen organiseerden zij en vele anderen een medisch noodhulpprogramma dat nog steeds een aanzienlijk verschil maakt in het leven van Vietnamese kinderen. En het begon allemaal toen "een paar vriendinnen en ik begonnen te praten."

Verhalen zoals deze zijn er in overvloed. Ik kan me niets bedenken dat me de laatste tijd meer hoop heeft gegeven dan de observatie hoe gesprekken waarin we onze angsten en dromen uiten, krachtige daden kunnen voortbrengen die levens veranderen en hoop voor de toekomst herstellen. Het is allemaal heel simpel.