De Man Die Een Woestenij Transformeerde

Mahatma Ghandi zei ooit: "Wees de verandering die je in de wereld wilt zien." Deze week ontmoet Margaret O'Keeffe een inspirerende zakenman die obstakels heeft gebruikt om positieve verandering te creëren voor zichzelf en zijn gemeenschap.

"Te midden van de winter ontdekte ik dat er in mij een onoverwinnelijke zomer was. En dat maakt me gelukkig. Want het zegt dat, hoe hard de wereld ook tegen me duwt, er in mij iets sterkers is – iets beters, dat me terugduwt." - Albert Camus

Ik loop al jaren door de semi-wildernis van Hampstead Heath in Londen. Een van de wegen die ik gebruik om de heide te betreden, begint bij de uitgang van een treinstation. In 2008 boog een grote strook braakliggend terrein zich erachter over, met uitzicht op de sporen. Het lag vol afval en had een afschuwelijke betonplaat met graffiti in het midden. Een enkele keer, nadat ik vergat het te vermijden, vroeg ik me af waarom 'niemand iets had gedaan'. En net als vele anderen bleef ik er met een oprecht gevoel van verontwaardiging langs lopen. Eerder dit jaar had ik een vergadering vlakbij het station. Terwijl ik me voorbereidde om mijn blik af te wenden, deed wat ik uit mijn ooghoek zag mijn mond openvallen.

We hebben allemaal te maken met een of andere woestenij, of deze nu reëel of figuurlijk is.

In plaats van een verwaarloosde woestenij zag ik tot mijn verbazing een overvloed aan tulpen, narcissen, rozen, camelia's, een vijver, prachtige houten zitstokken en een prachtig aangelegde ruimte, perfect voor kleine bijeenkomsten. Een bordje aan de balustrade met 'Welkom in de Wereldvredestuin' wenkte me naar binnen. Een klein meisje huppelde over een van de paden terwijl haar moeder boven op straatniveau liep. Boven mijn hoofd rinkelden klokken en al snel zat ik naast een boom met takken vol kleine papieren kaartjes die in de wind flikkerden. Op elk kaartje stond een handgeschreven wens: ' hoe ik wil dat de wereld eruitziet als ik groot ben'. Later ontdekte ik dat ze waren opgehangen door kinderen van drie lokale scholen en dat dit de 'Boom van Hoop' was. Ik moest mezelf losrukken.

Toen ik vertrok, zag ik een man die ik af en toe in de buurt had gezien en vroeg: "Weet je wie verantwoordelijk is voor deze magische plek?" Jonathan Bergman gaf me een veelbetekenende glimlach en zei: "Ja – ik, met de hulp van vele anderen."

Jonathan, nu makelaar, was twintig jaar toneelspeler. De voormalige woestenij lag recht tegenover zijn kantoor. Hij zag het elke dag, net als ik, als een lelijke vlek in het landschap. Op een dag kwam hij bij een man die over de balustrade leunde en naar de rommel keek. Jonathan zei: "Het is verschrikkelijk, hè?" Ze stonden er allebei hoofdschuddend bij. Toen vroeg de andere man: "Wat dacht je ervan om het voor de gemeenschap te kopen?" Jonathan vond het aanvankelijk een gek idee, maar op de een of andere manier was het zaadje geplant. "Ik heb geprobeerd het land voor niets te kopen – niet verrassend genoeg werkte dat niet" (lacht hij).

Het was eigendom van een vastgoedbedrijf. De eigendomsrechten werden verkocht aan een woonblok en de huurovereenkomst was te kort om potentiële investeerders te interesseren. "Ik kreeg oorspronkelijk toestemming om het op te ruimen, maar het zat vol ratten en er waren dingen die ik wilde veranderen." Na drie jaar onderhandelen met eigenaren en gemeenteraadsleden kocht Jonathan het met de hulp van vier anderen voor £25.000. Dr. Chhaganbhai, eigenaar van Mistry, een lokale gezondheidswinkel, meldde zich ' als een droom ' om de voltooiing te helpen financieren.

Ze richtten een liefdadigheidsinstelling op en besloten de hulp in te schakelen van een architect en conceptueel ontwerper. Een verticaal tuinscherm en een boompad werden voorgesteld. Nadat ze de bouwvergunning hadden verkregen en het idee aan de gemeente hadden gepresenteerd, waren veel buurtbewoners tegen het ontwerp. Hoewel ze dezelfde vuilnisbelt hadden gezien (die al meer dan 100 jaar verlaten was), klaagden ze er hevig over en protesteerden ze zelfs tegen het project. Naarmate de maanden verstreken, nam de weerstand toe.

Het oorspronkelijke ontwerp werd afgewezen en er kwamen nog eens twee jaar lang allerlei bezwaren binnen. "Ze wilden een natuurlijke tuin, geen bomenpad." Jonathan en zijn partners gaven het bijna op.

Toen besloot Jonathan op een zondag het afval op te ruimen. 'Ik was het gewoon zat om naar dit stuk land te kijken waar mensen afval op gooiden.' Op een ochtend arriveerde Nick Evans, een lokale bewoner en boeddhist, met een houweel en zei: 'Ik heb dit houweel net gekocht en ik wil het graag uitproberen.' Later kwam Tony Panayiouto, een tuinman/landschapsarchitect (en boeddhist uit een andere traditie!) langs en vroeg: "Wil je een handje?"

Toen kwam de Heath Hands Society een dagje langs om een ​​grote schoonmaakbeurt te houden. Het bleek dat de oorspronkelijke man bij de reling (Michael Wardle) civiel ingenieur en ontwerper was. Hij bood aan het beton met hout te bedekken, treden te maken en een platform te bouwen dat nu wordt gebruikt voor muziekuitvoeringen, poëzievoordrachten, yoga en diverse andere bijeenkomsten.

Mensen begonnen bij te dragen en gaven ons meubels. Het was een volledig organisch proces. We bewerkten het land en deden dingen waarvoor geen vergunning nodig was. En dankzij die tegenstand hebben we deze prachtige tuin gecreëerd. Zonder die tegenstand zou hij niet zijn wat hij nu is.

Ondanks de schoonheid van de tuin, is wat Jonathan het meest raakt het feit dat het mensen samenbrengt. Hij noemt de verschillende soorten mensen die de tuin bezoeken: "bewoners, artsen, dichters, patiënten, muzikanten, schaakspelers, verzorgers, kunstenaars, meditators, winkeliers, mensen die qi gong beoefenen, een fanfare, leden van lokale kerken en synagogen, schoolkinderen..."

Toen een collega voorstelde de naam te veranderen van Peace Garden naar 'World Peace Garden', vond Jonathan dat belachelijk ambitieus. Toch doneerde de United Nations Association, nadat ze het eens waren geworden over de naam, £6000 aan het project ter ondersteuning van harmonie en begrip.

De tuin is een toevluchtsoord en inspirerende ontmoetingsplaats geworden voor mensen met uiteenlopende geloofsovertuigingen. Het biedt ook een fantastische gelegenheid voor buren om samen te werken aan kleine projecten ter ondersteuning van het onderhoud van de plek. Kunstenaar en spreker Eva Schloss (de stiefzus van Anne Frank) plantte een kersenbloesemboom en sprak met kinderen in de tuin over het leven in de kampen en haar relatie met Anne. Nu komen op Mitswa soms wel 60 vrijwilligers van verschillende religies samen om samen met de buurtbewoners te planten en op te ruimen.

Recenter vroeg Transport For London (TFL) of de mensen die betrokken zijn bij de World Peace Garden konden helpen bij het creëren van een 'Energy Garden' bij het treinstation. De ambitie is om het te laten lijken op een verlengstuk van Hampstead Heath zelf. De tuin wordt beheerd door TFL, samen met Groundwork. Hun doel is om 50 treinstations te helpen vergroenen met planten (zowel eetbaar als sierplanten). Groundwork zal samenwerken met lokale scholen en mensen uit de gemeenschap zullen worden uitgenodigd om groenten te planten.

Ik vroeg Jonathan waarom hij in de beginjaren ondanks alle tegenslagen doorging met het project. Hij geeft toe dat het een tijdje erg zwaar was: "Natuurlijk heb ik er wel eens over nagedacht, maar ik gedij bij een uitdaging en niets doen maakt het niet minder!"

Hij herinnert zich een specifieke middag in de begindagen, toen er in de stromende regen zakken houtsnippers bij hem werden bezorgd. Een paar mannen zaten pinten te drinken in de kroeg aan de overkant en schaterden het uit bij het vooruitzicht dat Jonathan kletsnat zou worden terwijl hij de houtsnippers op de grond legde. "Hoe harder ze lachten, hoe meer ik schepte." Hij zegt dat de zorg voor deze tuin zijn leven heeft veranderd.

"Op zondagochtend is het alsof ik in een kloostertuin werk. Ik heb veel geleerd van spitten en water geven. Het is een geweldige meditatie die het beste in mezelf en anderen naar boven haalt." Nu erkent hij dat het niet zomaar een nobele strijd was om een ​​woestenij te verfraaien. Terugkijkend ziet hij dat het eigenlijk een persoonlijk ontwikkelingsproces was dat hem in staat stelde zijn eigen demonen te confronteren.

'Het was een ander soort reis. Ik was degene die vocht. Ik had rust nodig. Ik besef nu dat ik mezelf kan veranderen, maar jou niet. Tijdens dit tuinieren heb ik geleerd dat ik door direct met de handen bezig te zijn, meer over mezelf heb geleerd. Ik ben een beter mens geworden. Als ik innerlijk beter ben, heeft dat een weerslag op anderen. Uiteindelijk hebben ik en de gemeenschap samen iets gecreëerd waar we allemaal van houden.'

Het uiteindelijke doel is om overal waar mensen komen vredestuinen aan te leggen, zodat gemeenschappen samen kunnen komen: kleine, overzichtelijke plekken waar mensen naartoe kunnen komen om de dagelijkse beslommeringen te verlichten.

We hebben allemaal te maken met een of andere woestenij, of die nu echt of figuurlijk is. Wat me opvalt aan Jonathans nogal heroïsche verhaal is de immense kracht van volharding in tijden van tegenspoed. Ghandi wordt vaak geciteerd met de woorden: 'Wees de verandering die je wilt zien'. Het is zo'n veelgehoorde uitspraak geworden in leiderschapsstijl dat velen van ons de intrinsieke betekenis ervan vergeten.

Jonathan begreep intuïtief dat een strijd om het oorspronkelijke tuinontwerp geen vrede voor hemzelf of anderen zou creëren. Hij deed wat hij kon en beetje bij beetje, naarmate de externe (en interne) rommel werd opgeruimd en er zaden werden geplant, kwam hij meer in harmonie met zichzelf. Terwijl hij aan zijn eigen gemoedsrust werkte, weerspiegelde dit zich in die tuin, en anderen raakten geïnspireerd om zich bij hem aan te sluiten.

Elke leiderschapsreis kent zijn uitdagingen. Voor mij is dit een herinnering om obstakels te zien als brandstof om de lat hoger te leggen voor iets beters. Of, zoals Jonathan zegt: als het moeilijk wordt, blijf dan gewoon scheppen! Vroeg of laat zullen we misschien verrast en misschien zelfs verbaasd zijn over hoeveel licht we uit de duisternis kunnen scheppen.

In het tijdperk van ontwrichting waarin we leven kan ik me geen beter moment voorstellen om stil te staan ​​bij de waarden waar Jonathans liefdadigheidsinstelling voor staat:

De World Peace Garden Camden biedt ons de kans om even uit onze drukke levens te stappen en na te denken over een wereld waarin respect voor het leven en het nastreven van vrede in elk opzicht zinvoller is dan het benadrukken van verdeeldheid tussen volkeren en het voeren van oorlog.

wereldvredetuincamden.org