De Zachte Weg Naar Huis

Op deze tweede dag van 2022 moet ik toegeven dat ik emotioneel uitgeput ben. COVID laait weer op. Woedende bosbranden hebben duizenden mensen in Colorado ontheemd. Duizenden anderen zitten zonder stroom na recordsneeuwval in Californië. Het land heeft weer een dodelijke schietpartij achter de rug. De vakantiereizen van mijn familie door het land waren, eh , avontuurlijk. Voordat we naar huis terugkeerden, gaf mijn 82-jarige moeder me haar trouwring cadeau, "voor het geval ik gek word en het later vergeet." Het brak mijn hart.

Toch zijn er ook vreugden: Nathan, thuis van de universiteit, die zijn gebruikelijke toverkunsten in de keuken tentoonspreidt. Jihong, aan de andere kant van de kamer, zijn verkoudheid gelukkig maar een verkoudheid. Prachtige sneeuw, die neerdaalt op de vrieskoude wereld buiten ons knusse huis. Gezellige katten, die naast me spinnen bij het vuur. Deze appel die ik eet, knapperig en zoet. De gedachte aan jou, die deze woorden leest.

Voor Kerstmis leidde ik een weekendretraite in Californië. Aan het einde van de retraite overhandigde een van de deelnemers me 'The Whole Language: The Power of Extravagant Tenderness'. Ik ben toevallig een bewonderaar van de auteur van het boek, Gregory Boyle. Hij is de oprichter van Homeboy Industries in Los Angeles, "het grootste programma ter wereld voor de bestrijding, rehabilitatie en herintegratie van bendes".

Extravagant. Tederheid.

Ik heb fragmenten uit Boyle's boek gelezen in hotelkamers, op luchthavens en tijdens hobbelige vluchten. Gisteravond, toen ik het eindelijk uit had, bladerde ik nog eens door de pagina's en bekeek ik de regels die ik had gemarkeerd.

“Maak van ons een cento,” zeiden ze in koor.

Dat heb ik dus gedaan.

Een cento is een literair werk – meestal een gedicht – dat volledig bestaat uit citaten uit andere werken, die aan de auteur(s) worden toegeschreven. In dit geval heb ik fragmenten van regels uit Boyles boek aan elkaar geplakt. Ik heb niet elke zin die ik heb gemarkeerd gebruikt of elke regel volledig geciteerd. Ik heb gewoon wat stukjes literair materiaal bij elkaar gezocht en aan elkaar geplakt, alsof ik een quilt zonder patroon maakte.

Mijn centoquilten heeft geresulteerd in een didactisch gedicht: een gedicht dat onderwijst. Het is het soort gedicht waar ik naar grijp als ik me wat uitgeput voel, zoals nu. Zo'n gedicht nodigt uit; het moedigt aan; het stimuleert en katalyseert; het herinnert me aan wat ik weet en kan. Soms doet een didactisch gedicht al deze dingen tegelijk – een warme deken voor mijn zielenbed.

Ik presenteer u deze cento, dik (maar niet zwaar) met lagen extravagante tederheid. Beschouw het als een nieuwjaarsgeschenk, aangeboden door Gregory Boyle. Moge uw lezing ervan u net zo goed van dienst zijn als mijn creatie ervan mij heeft gediend. Wie weet? Misschien inspireert het u om een cento te maken van een paar van uw favoriete regels uit een of meer van uw favoriete boeken.

( Zie het cento met alle toegeschreven regels. )

Gentle Road Home
Een Cento

Leun op het verdriet.
Kijk de dood in de ogen.
Zeg ja tegen het noodzakelijke
hoogtepunt van het leven.

Prestaties opgeven.
Jij bent de baas over jezelf.

Verdiep het gevoel van jouw eigen waarheid.
Beleef deze waarheid, tegen alle verwachtingen in.

Kies ervoor om een goed leven te leiden.
Kies liefde als de architectuur van jouw hart.
Betrap jezelf erop dat je niet wilt
gescheiden van jouw vriendelijkheid.
Wees thuis bij jezelf,
leg dan de welkomstmat uit
zodat anderen een thuis in jou vinden.
Wees klaar om een relatie aan te gaan
met iemand
overal.

Kijk naar de uitgeslotenen en zeg:
Wij kunnen niet zonder jou.
Wij hebben allemaal dezelfde achternaam.

Mensen in staat stellen een hoger doel te bereiken.
Wees op je hoede voor het verborgen
heelheid in iedereen.
Kijk wie andere mensen zijn
en stop met staren naar wie ze niet zijn.
Het zal altijd minder vermoeiend zijn
liefhebben dan fouten vinden.

Wij zijn allemaal medici in een oorlogsgebied.
Wij willen een andere wereld.
Het gaat niet om het vinden van oplossingen

net zo belangrijk als elkaar bereiken.
Elke dag komen we een stapje dichterbij.

Dus, wat doen we nu?
Hergebruik onze eigen leefomgeving
in de nasleep van de dood.
Blijf ontgrendelen
eeuwigheid voor elkaar.
Creëer de plek
waar genezing kan plaatsvinden,
Hier en nu.

Kies voor vreugde
en het wordt

de rustige weg naar huis.