Ody Do Rzeczy Zwyczajnych

Poniższy fragment pochodzi z „Ody do rzeczy zwyczajnych” opublikowanej przez A Network for Grateful Living w 2017 r., za zgodą autora

Wstęp

Kilka lat temu sąsiadka dała mi prezent — zbiór „od do rzeczy pospolitych” Pabla Nerudy. Czego nie zdałem sobie od razu, to że dała mi nie tylko książkę, ale także dar patrzenia na „rzeczy pospolite” świeżym i radosnym okiem. Neruda pisze żartobliwie i z miłością o cytrynach, soli, skarpetkach, pudełku herbaty! I robiąc to, zwiększa naszą uwagę i docenianie codziennych cudów, które wypełniają nasze dni i życie. Ody (same w sobie cudowne) wnoszą życie, głębię i cudowność do wszelkiego rodzaju rzeczy.

Zainspirowani tym doświadczeniem, my, w A Network for Grateful Living (gratefulness.org), zaprosiliśmy naszą społeczność do przesyłania od do „zwykłych rzeczy”. Odpowiedź była radosna i natychmiastowa. Nasza skrzynka odbiorcza stale wypełniała się wierszami celebrującymi chwasty, latarnie uliczne, buty i świerszcze. Były listy miłosne do blendera, żołędzia, kapci, iPada – nawet do żył na wierzchu czyichś stóp! Ten wgląd w radość wywołaną przez proste rzeczy był prawdziwym darem i jesteśmy wdzięczni każdemu z autorów, którzy wyrazili swoje uwielbienie w niezwykle szerokim zakresie stylów i skupieniu.

Aby dopracować zbiór do tej publikacji, zwołaliśmy małą grupę autorów, redaktorów i poetów — wszystkich miłośników poezji. Po wielu przemyśleniach, a także po dyskusji, zarówno żartobliwej, jak i poważnej, Grateful Ode Appreciation Team (GOAT) — w procesie, w którym poeci pozostali anonimowi — wybrał dwanaście ód, które tu widzicie.

Mamy nadzieję, że te pieśni ku czci zwykłych rzeczy Was oczarują, ale – co być może najważniejsze – otworzą Wam oczy, tak jak to się stało z naszymi, na niezliczone cuda, które nas otaczają i czekają, by je zobaczyć i uczcić.

Saoirse McClory

W imieniu Sieci Wdzięcznego Życia

Oda do 5:30 rano

Tylko ja wiem, tylko ja widzę

światło delikatnie tańczy nad koronami drzew.

Spadając miękko na pokrytą rosą trawę,

zbliża się do mojego okna, gdy mijają minuty.

Tak, tylko ja widzę, Bo dom jeszcze śpi.

Marzyciele śnią, podczas gdy

delikatne, lekkie pieszczoty.

Dzień zaczyna świecić

jak noc, ona się rozbiera. Kardynałowie wołają

W czystej ekstazie

Dzielę się tą samą piosenką, którą mi śpiewają

Oddajemy się całkowicie, Nikt ponad nią

Moja radość spływa mi po twarzy, Wczesne poranki są moimi kochankami.

– Nicki Hayes

Oda do moich kapci w sypialni

Czekają cierpliwie przy moim łóżku. Mili bliźniacy, strażnicy, gotowi do służby.

Znają mnie tak dobrze – ciemne ślady obcasów i każdego palca u nogi noszone w

łysiejące runo.

To pierwsza rzecz, której moje stopy szukają rano,

Uziemienie i ochrona na czas nocnych wypadów do toalety.

To jest pocieszenie, którego szukam, gdy wracam po całodziennej pracy,

Te, do których sięgam, gdy zdejmuję obcasy, polerowaną skórę, sprzączki i sznurowadła.

Noszą w sobie plamy i skazy znajomości – odrobinę mrożonej kawy, kroplę

pasta do zębów,

Ślady zębów u dorosłego szczeniaka.

Przebyły setki mil, ale rzadko opuszczają dom, te moje kapcie.

Kiedyś zapomniałem i założyłem je na próbę chóru. Tej nocy śpiewałem dobrze

– Małgorzata Faeth

Oda do cichych poetów

Widzisz
cenny dar
zwykłych rzeczy
tak jak zrobił to Pablo Neruda,
ale nie potrzeba słów,
długopis lub papier,
ukłonić się

do oliwy z oliwek
do wspaniałego snu nocnego
do skał porośniętych mchem
do kwitnącego ocotillo
do idealnie dojrzałego awokado
do codziennych bohaterów
do listów pisanych ręcznie
do spontanicznego śmiechu
do świeżych jaj wiejskich
do uśmiechniętego nieznajomego
do dzikich kwiatów pustyni
do sieci WWW
do słodko-gorzkich chwil
do popołudniowych drzemek
do szarych chmur
do spowolnienia
do pokrzyw
do miękkich koców
do dziwnych snów
do śmieciarza
ku godnej śmierci

Proste prezenty
twoja pobożna istota widzi
gdy przechodzisz przez życie
wypełnia cię głębokim ciepłem
cicho się oddalasz.

I to
to jest prezent
jesteś.

Oda do cebuli

Otwieram drzwi wejściowe i wchodzę prosto w ten niebiański zapach

cebuli smażonej na kuchence.

Oczywiście, dorastając, powiedzielibyśmy „smażenie”, ale cebula mówi wszystkimi językami.

Zapach jest ten sam

i uziemienie jest takie samo.

To jest podłoga

na którym położone jest cenne drewno liściaste, płótno

na którym namalowano arcydzieło, personel

na którym znajduje się mapa opery, tusz

z jaką napisany jest wiersz, nuta basowa

w bulionie.

– Susan Whelehan

Przerwa na herbatę

Weź wodę, która płynie z kranu z ziemi —

stary wodonośnik, bujna pozostałość

prehistorycznych strumieni, odświeżanych deszczem. Weź czajniczek — ciężki,

wygięty – obrócenie się garncarza na starej glinie, wyciągnięcie miękkiego błota do góry

do stożka, następnie do naczynia, wypalane ostrożnie do kamionki — lazurowa glazura spływa plamkami na czerń; zorza zamrożona na okrągłej misie nocy. Filiżanka

jako małe potwierdzenie.

Weź herbatę – suszoną skórkę pomarańczową, anyż, żeń-szeń; afrykański rooibos i cykorię oraz miętę –

Skarby Jedwabnego Szlaku,

Odległe pola i gaje stają się przyprawami targowymi – tajemnicze wędrówki poczerniałych wąsów

przybywając do zwykłej kuchni.

Weź krótki fragment poranka – słońce oświetla garnek i filiżankę, czajnik, czerwony na białym piecu – weź wrzącą wodę

migając, wypełniając garnek pachnącą parą.

Zanim herbata dotknie Twoich ust, poświęć chwilę, by poczuć eony, łączące się mile

w Twoje ręce — Twoje ręce!

Te miękkie, pomarszczone miseczki obejmujące

wypalona glina, trzymająca parę pod nosem – te ręce lśniące od starości, wymowne

podróży, poranków i lat — wszystko to łączy się w całość.

– Catherine McGuire

Herbata Break został wcześniej opublikowany przez Raven Chronicles w maju 2016 r.

Karczoch

Karczoch leży na moim talerzu, warzywo, które budzi debatę

Nowicjusz może tylko usiąść i się najeżyć, gdy zostanie poproszony o zjedzenie brzydkiego ostu. Niepoinformowani rzucają wyzwanie wszelkim smakom

A pączek nazwijmy straszną stratą.

Ale inni, jak koneser lub wielki smakosz, wszyscy się zgodzą, że karczoch o pięknym zielonym kolorze

Nie jest warzywem, które należy poniżać.

Gdy się skrobie zębami po liściach, Przynosi to ogromną radość, choćby krótką, A gdy się gryzie serce, Gastronomia jest oddzielona!

A teraz, jeśli chodzi o mnie i tę debatę

Uważam, że mądrze byłoby abdykować

– Joyce Holmes McAllister

Oda do moich śpiących lwów

Straszliwi dawni królowie dżungli, teraz w spokoju drzemiący,

Twój bezzębny obowiązek: strzeżenie potężnych dzieł Szekspira.

Dawne czyny zabójstw i grabieży dokonane w celu ochrony twojej kryjówki, teraz dawno zapomniane, nieświadome.

Twoje biodra i męskie grzywy w miękkim spoczynku

jak podtrzymujesz półkę prozy...

Nie ma przenikliwych pomruków ostrzegających lub broniących, Nawet królowie milkną na końcu.

– Betty B. Brown

Ta chwila

Uśmiecham się, ponieważ

milion możliwych alternatyw, które uniemożliwiłyby zaistnienie chwili, którą się dzielimy, nie zaistniało.

Bezpieczne przejście przez niezliczoną ilość skrzyżowań

w tym tygodniu;

Brak nieszczęść od śniadania;

tysiąc oddechów otrzymanych w ciągu ostatniej godziny, dostarczonych dokładnie na czas.

Gobelin chwili obecnej jest kompletny i stale odświeżany, odważny, szczery, surowy i żywy. Spójrz — oto jest, znowu!

– Howard Olivier