Ik ben de jongste van acht broers en zussen. Vijf van ons zijn overleden. Ik deel verliezen, gezondheidsproblemen en andere uitdagingen die inherent zijn aan het menselijk bestaan, vooral in deze tijden van oorlog, armoede, milieuverwoesting en hebzucht die de meest creatieve verbeelding te boven gaan. Soms voelt het allemaal een beetje te veel om te dragen. Ooit een persoon met periodieke diepe depressies, een teken van mentaal lijden in mijn familie dat elke broer of zus anders beïnvloedde, ben ik uitgegroeid tot iemand die ik nooit had durven dromen te worden: een ongebreidelde optimist die het glas ziet als altijd vol met iets. Het is misschien halfvol met water, op zichzelf kostbaar, maar in de andere helft zit een regenboog die alleen in de lege ruimte zou kunnen bestaan.
Ik heb leren dansen.
Het is niet dat ik niet kon dansen; iedereen in mijn gemeenschap kon dansen, zelfs degenen met meerdere linkerbenen. Ik wist alleen niet hoe essentieel het is om het evenwicht te bewaren. Dat Afrikanen altijd dansen (tijdens hun ceremonies en rituelen) getuigt van een besef hiervan. Op een dag, tijdens het dansen, drong het tot me door dat de fantastische bewegingen waar Afro-Amerikanen beroemd om zijn op de dansvloer, ontstonden doordat de dansers, vooral vroeger, allerlei spanningsknopen wegdraaiden. Sommige van de onderrugbewegingen die ons zijn overgeleverd en die slechts sensueel leken, zijn ongetwijfeld ontstaan na een dag gebogen over een ploeg of schoffel op de plantage van een slavendrijver.
Om de rol van dans in het herstel van families, gemeenschappen en naties te eren, huurde ik een lokale zaal en een lokale band in en nodigde ik vrienden en familie van heinde en verre uit om samen te komen op Thanksgiving om onze zorgen weg te dansen, of ze in ieder geval soepeler in ons dagelijks leven te integreren. De volgende generatie van mijn familie, die rouwde om het recente overlijden van een moeder, mijn schoonzus, creëerde een energieke linedance die me ervan overtuigde dat, hoewel we allemaal ons deel van verdriet en problemen hebben meegemaakt, we nog steeds de lijn van schoonheid, vorm en ritme kunnen vasthouden – geen geringe prestatie in een wereld zo uitdagend als deze.
Moeilijke tijden vragen om woeste dans. Ieder van ons is het bewijs.
Ik heb leren dansen.
Het is niet dat ik niet kon dansen; iedereen in mijn gemeenschap kon dansen, zelfs degenen met meerdere linkerbenen. Ik wist alleen niet hoe essentieel het is om het evenwicht te bewaren. Dat Afrikanen altijd dansen (tijdens hun ceremonies en rituelen) getuigt van een besef hiervan. Op een dag, tijdens het dansen, drong het tot me door dat de fantastische bewegingen waar Afro-Amerikanen beroemd om zijn op de dansvloer, ontstonden doordat de dansers, vooral vroeger, allerlei spanningsknopen wegdraaiden. Sommige van de onderrugbewegingen die ons zijn overgeleverd en die slechts sensueel leken, zijn ongetwijfeld ontstaan na een dag gebogen over een ploeg of schoffel op de plantage van een slavendrijver.
Om de rol van dans in het herstel van families, gemeenschappen en naties te eren, huurde ik een lokale zaal en een lokale band in en nodigde ik vrienden en familie van heinde en verre uit om samen te komen op Thanksgiving om onze zorgen weg te dansen, of ze in ieder geval soepeler in ons dagelijks leven te integreren. De volgende generatie van mijn familie, die rouwde om het recente overlijden van een moeder, mijn schoonzus, creëerde een energieke linedance die me ervan overtuigde dat, hoewel we allemaal ons deel van verdriet en problemen hebben meegemaakt, we nog steeds de lijn van schoonheid, vorm en ritme kunnen vasthouden – geen geringe prestatie in een wereld zo uitdagend als deze.
Moeilijke tijden vragen om woeste dans. Ieder van ons is het bewijs.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
2 PAST RESPONSES
Thank you so much for the reminder of the release of trauma, of hurt, of pain in dance. May we dance together, apart <3
When I saw this title, “Hard Times Require Furious Dancing”, I immediately recalled the Sufi dervishes. Indeed we are one in our need to dance furiously in times such as these!