12 Waarheden Die Ik Leerde Van Het Leven En Schrijven

Mijn kleinzoon van zeven slaapt net om de hoek, en hij wordt vaak 's ochtends wakker en zegt dan: "Weet je, dit kan de beste dag ooit worden." En soms, midden in de nacht, roept hij met trillende stem: "Oma, word je ooit ziek en ga je dood?"

Ik denk dat dit voor mij en de meeste mensen die ik ken wel zo'n beetje zegt dat we een mengelmoes zijn van blije verwachting en angst. Dus besloot ik een paar dagen voor mijn 61e verjaardag een lijst samen te stellen van alles wat ik zeker weet. Er zit zo weinig waarheid in de populaire cultuur, en het is goed om een ​​paar dingen zeker te weten.

Ik ben bijvoorbeeld geen 47 meer, hoewel ik me zo voel en dat is ook de leeftijd die ik graag aan mezelf toedicht. Mijn vriend Paul zei vroeger, toen hij eind zeventig was, dat hij zich een jongeman voelde met wie echt iets mis was.

Onze ware persoon staat buiten tijd en ruimte, maar als ik naar de papieren kijk, zie ik dat ik in 1954 geboren ben. Mijn innerlijke zelf staat buiten tijd en ruimte. Het heeft geen leeftijd. Ik ben elke leeftijd die ik ooit ben geweest, en jij ook, hoewel ik er terloops op wil wijzen dat het misschien handig was geweest als ik me niet aan de huidverzorgingsregels van de jaren 60 had gehouden, die inhielden dat ik zoveel mogelijk zon moest krijgen, ingesmeerd met babyolie en me moest koesteren in de gloed van een reflecterend aluminiumfolie.

Het was echter zo bevrijdend om de waarheid onder ogen te zien dat ik niet langer in de laatste stuiptrekkingen van de middelbare leeftijd zat, dat ik besloot om al mijn ware kennis op te schrijven. Mensen voelen zich tegenwoordig echt gedoemd en overweldigd, en ze blijven me vragen wat waar is. Dus ik hoop dat mijn lijst met dingen waar ik bijna zeker van ben, een paar basisinstructies biedt voor iedereen die zich echt overweldigd of in de problemen voelt.

Nummer één: het eerste en meest waarachtige is dat alle waarheid een paradox is. Het leven is zowel een kostbaar, onpeilbaar mooi geschenk, als een onmogelijke opgave, gezien de incarnatiekant van de dingen. Het is een zeer slechte match gebleken voor degenen onder ons die extreem gevoelig geboren zijn. Het is zo moeilijk en vreemd dat we ons soms afvragen of we voor de gek gehouden worden. Het is tegelijkertijd gevuld met hartverscheurende zoetheid en schoonheid, wanhopige armoede, overstromingen, baby's, acne en Mozart, allemaal door elkaar. Ik denk niet dat het een ideaal systeem is.

Ten tweede: als je de stekker er een paar minuten uit haalt, werkt bijna alles weer, ook jijzelf.

Drie: er is bijna niets buiten jezelf dat op welke manier dan ook blijvend kan helpen, tenzij je wacht op een orgaan. Je kunt sereniteit en gemoedsrust niet kopen, bereiken of daten. Dit is de meest vreselijke waarheid, en ik heb er zo'n hekel aan. Maar het is een interne aangelegenheid, en we kunnen geen vrede of blijvende verbetering bewerkstelligen voor de mensen van wie we het meest houden in de wereld. Ze moeten hun eigen weg vinden, hun eigen antwoorden. Je kunt niet met je volwassen kinderen meelopen met zonnebrandcrème en lippenbalsem op hun heldenreis. Je moet ze loslaten. Het is respectloos om dat niet te doen. En als het het probleem van iemand anders is, heb je waarschijnlijk toch geen oplossing.

Onze hulp is meestal niet erg behulpzaam. Onze hulp is vaak giftig. En hulp is de zonnige kant van controle. Stop met zoveel te helpen. Laat je hulp en goedheid niet overal over gaan.

Dit brengt ons bij punt vier: iedereen is verpest, gebroken, aanhankelijk en bang, zelfs de mensen die het het beste voor elkaar lijken te hebben. Ze lijken veel meer op jou dan je zou denken, dus probeer je innerlijk niet te vergelijken met het uiterlijk van anderen. Dat maakt je alleen maar slechter dan je al bent.

Je kunt ze ook niet redden, genezen of redden, of iemand nuchter maken. Wat mij 30 jaar geleden hielp om clean en nuchter te worden, was de catastrofe van mijn gedrag en denken. Dus vroeg ik een paar nuchtere vrienden om hulp en wendde ik me tot een hogere macht. Een acroniem voor God is de "gave van wanhoop", GOD, of zoals een nuchtere vriend het noemde: uiteindelijk ging ik sneller achteruit dan ik mijn normen kon verlagen.

God bedoelt in dit geval misschien wel dat "ik geen goede ideeën meer heb".

Hoewel repareren, redden en proberen te redden zinloos is, is radicale zelfzorg quantum, en het straalt van jou uit naar de atmosfeer als een beetje frisse lucht. Het is een enorm geschenk aan de wereld. Wanneer mensen reageren met: "Nou, wat is ze vol van zichzelf", glimlach dan schuin, net als de Mona Lisa, en zet jullie beiden een lekkere kop thee. Vol genegenheid zijn voor je eigen gekke, egocentrische, chagrijnige, irritante zelf is thuis. Daar begint wereldvrede.

Nummer vijf: chocolade met 75 procent cacao is eigenlijk geen voedingsmiddel.

Het wordt het best gebruikt als lokaas in slangenvallen of om de poten van wiebelige stoelen in evenwicht te houden. Het was nooit bedoeld als eetbaar product.

Nummer zes --

Schrijven. Elke schrijver die je kent, schrijft echt vreselijke eerste versies, maar ze houden hun kont op de stoel. Dat is het geheim van het leven. Dat is waarschijnlijk het grootste verschil tussen jou en hen. Ze doen het gewoon. Ze doen het in een afspraak met zichzelf. Ze doen het als een soort ereschuld. Ze vertellen verhalen die dag voor dag door hen heen komen, beetje bij beetje. Toen mijn oudere broer in groep vier zat, moest hij de volgende dag een werkstuk over vogels inleveren, maar hij was er nog niet aan begonnen. Dus mijn vader ging bij hem zitten met een Audubon-boek, papier, potloden en brads – voor degenen onder jullie die wat minder jong zijn geworden en brads nog kennen – en hij zei tegen mijn broer: "Bekijk het gewoon vogel voor vogel, maatje. Lees gewoon over pelikanen en schrijf er dan in je eigen stem over. En zoek dan meer informatie op over mezen en vertel ons erover in je eigen stem. En dan over ganzen."

Dus de twee belangrijkste dingen aan schrijven zijn: vogel voor vogel en echt vreselijke eerste versies. Als je niet weet waar je moet beginnen, bedenk dan dat alles wat je overkomt van jou is, en dat jij het mag vertellen. Als mensen wilden dat je hartelijker over hen schreef, hadden ze zich beter moeten gedragen.

Je zult je vreselijk voelen als je ooit wakker wordt en je hebt nooit de dingen geschreven die je zo raken: je verhalen, herinneringen, visioenen en liedjes – jouw waarheid, jouw versie van de dingen – in je eigen stem. Dat is eigenlijk alles wat je ons te bieden hebt, en dat is ook waarom je geboren bent.

Zeven: publicaties en tijdelijke creatieve successen zijn iets waar je van moet herstellen. Ze maken net zoveel mensen kapot als niet. Ze zullen je kwetsen, beschadigen en veranderen op manieren die je je niet kunt voorstellen. De meest gedegradeerde en kwaadaardige mensen die ik ooit heb gekend, zijn mannelijke schrijvers met enorme bestsellers. En toch, om terug te komen op nummer één, dat alle waarheid een paradox is, is het ook een wonder om je werk gepubliceerd te krijgen, om je verhalen gelezen en gehoord te krijgen. Probeer jezelf gewoon voorzichtig los te maken van de fantasie dat publicatie je zal genezen, dat het de gaten in je Zwitserse kaas zal vullen. Dat kan het niet. Dat zal het niet. Maar schrijven wel. Net als zingen in een koor of een bluegrassband. Net als het schilderen van muurschilderingen in de gemeenschap, of het spotten van vogels, of het verzorgen van oude honden die niemand anders zal doen.

Nummer acht: families. Families zijn hard, hard, hard, hoe dierbaar en verbazingwekkend ze ook mogen zijn. Nogmaals, zie nummer één.

Op familiebijeenkomsten waar je je plotseling moorddadig of suïcidaal voelt, bedenk dan dat het in alle gevallen een wonder is dat wij, en met name wij, verwekt en geboren zijn. De aarde is een school voor vergeving. Het begint met jezelf vergeven, en dan kun je net zo goed aan de eettafel beginnen. Zo kun je dit werk in een comfortabele broek doen.

Toen William Blake zei dat we hier zijn om te leren de stralen van liefde te verdragen, wist hij dat je familie hier een intiem onderdeel van zou zijn, zelfs als jij gillend voor je schattige leventje zou willen wegrennen. Maar ik beloof je dat je het kunt. Je kunt het, Assepoester, je kunt het, en je zult versteld staan.

Negen: eten. Probeer het een beetje beter te doen. Ik denk dat je wel weet wat ik bedoel.

Nummer 10 – genade. Genade is spirituele WD-40, of zwembandjes. Het mysterie van genade is dat God net zoveel van Henry Kissinger, Vladimir Poetin en mij houdt als van jouw nieuwe kleinkind. Snap je?

De beweging van genade is wat ons verandert, ons geneest en onze wereld geneest. Om genade op te roepen, zeg je "Help", en maak je dan maar vast. Genade vindt je precies waar je bent, maar laat je niet achter waar ze je gevonden heeft. En genade zal er helaas niet uitzien als Casper het Vriendelijke Spookje. Maar de telefoon zal rinkelen of de post zal komen en dan, tegen alle verwachtingen in, krijg je je gevoel voor humor over jezelf terug. Lachen is echt koolzuurhoudende heiligheid. Het helpt ons steeds weer adem te halen en geeft ons terug aan onszelf, en dit geeft ons vertrouwen in het leven en in elkaar. En vergeet niet: genade komt altijd als laatste.

Elf: God betekent gewoon goedheid. Het is eigenlijk helemaal niet zo eng. Het betekent het goddelijke of een liefhebbende, bezielende intelligentie, of, zoals we leerden van de grote "Deteriorata", "de kosmische muffin". Een goede naam voor God is: "Niet ik." Emerson zei dat de gelukkigste mens op aarde degene is die van de natuur de lessen van aanbidding leert. Ga dus veel naar buiten en kijk omhoog. Mijn dominee zei dat je bijen kunt vangen op de bodem van weckpotten zonder deksel, omdat ze niet omhoog kijken, dus lopen ze gewoon verbitterd rond en botsen ze tegen de glazen wanden. Ga naar buiten. Kijk omhoog. Het geheim van het leven.

En tot slot: de dood. Nummer 12. Wauw, en jeetje. Het is zo moeilijk te verdragen als de weinige mensen zonder wie je niet kunt leven, sterven. Je zult deze verliezen nooit te boven komen, en wat de cultuur ook zegt, dat wordt ook niet van je verwacht. Wij christenen zien de dood graag als een grote adreswijziging, maar hoe dan ook, de persoon zal weer volledig in je hart leven als je het niet afsluit. Zoals Leonard Cohen zei: "Er zitten scheuren in alles, en zo komt het licht binnen." En zo voelen we onze mensen weer helemaal levend.

De mensen zullen je ook op de meest ongelegen momenten hardop laten lachen, en dat is het goede nieuws. Maar hun afwezigheid zal ook een levenslange nachtmerrie van heimwee voor je zijn. Verdriet en vrienden, tijd en tranen zullen je tot op zekere hoogte helen. Tranen zullen jou en de grond waarop je loopt baden, dopen, hydrateren en bevochtigen.

Weet je wat God als eerste tegen Mozes zegt? Hij zegt: "Doe je schoenen uit." Want dit is heilige grond, alle bewijzen bewijzen het tegendeel. Het is moeilijk te geloven, maar het is de waarheid die ik ken. Als je wat ouder bent, net als ikzelf, besef je dat de dood net zo heilig is als de geboorte. En maak je geen zorgen – ga verder met je leven. Bijna elke dood is gemakkelijk en zacht, met de allerbeste mensen om je heen, zo lang als je nodig hebt. Je zult niet alleen zijn. Zij zullen je helpen over te steken naar wat ons ook te wachten staat. Zoals Ram Dass zei: "Uiteindelijk begeleiden we elkaar gewoon naar huis."

Ik denk dat dit het is, maar als ik nog iets anders bedenk, laat ik het je weten.

Bedankt.