ขอบเขตกว้าง

การคดเคี้ยวเป็นรูปแบบหนึ่งของการเคลื่อนไหวตามธรรมชาติ เป็นไปอย่างอิสระและไม่เร่งรีบ แม่น้ำและผีเสื้อที่บินไปมานั้นคล่องแคล่วในการคดเคี้ยว และเราก็เคยเป็นเช่นนั้นมาก่อน ก่อนที่เราจะชอบเดินทางเป็นเส้นตรง บางทีอาจเป็นเพราะยูคลิดเคยบอกเราว่าเส้นตรงเป็นระยะทางที่สั้นที่สุดระหว่างสองจุด (เพื่อบันทึกไว้ เขาพูดถูกทั้งหมด) ไม่ว่าระยะทางจะยาวแค่ไหน ทางโค้งบนถนนก็มักจะเผยให้เห็นสิ่งใหม่ๆ เสมอ เส้นทางตรงแทบจะไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ประสิทธิภาพและการรู้แจ้งมักจะไม่ดำเนินไปพร้อมกัน นี่เป็นเพราะประสิทธิภาพถูกมองว่าไม่เกี่ยวข้อง ซึ่งสำคัญมาก ตัวอย่างเช่น วิธีการเดินทางที่มีประสิทธิภาพที่สุดจากจุด A ไปยังจุด B จะพิจารณาจากด่านเก็บค่าผ่านทาง รูปแบบการจราจร และช่วงเวลาของวัน ไม่ว่าต้นบัคอายแคลิฟอร์เนียริมทางจะบานอยู่หรือไม่ก็ตาม ก็ถือว่าไม่เกี่ยวข้อง เรื่องนี้ช่างน่าขันอย่างยิ่ง เพราะการบังเอิญไปเจอต้นบัคอายแคลิฟอร์เนียที่กำลังบานสะพรั่งอาจทำให้คุณล่องลอยไปในพริบตา แต่ก็ต้องไม่พยายามไปให้ถึงจุดหมายเท่านั้น ประสิทธิภาพคือการพยายามไปให้ถึงจุดหมายเสมอ นี่คือเหตุผลที่มันจึงไม่เที่ยวเล่น เพ้อฝัน ชักช้า หรือเอนกายพักผ่อน ต่างจากวอลต์ วิตแมน ประสิทธิภาพไม่เคย "เอนกายและเกียจคร้าน" อย่างสบายๆ เฝ้ามองยอดหญ้าฤดูร้อน หรือต้นบัคอายแคลิฟอร์เนียที่กำลังบานสะพรั่ง ไม่เลย ประสิทธิภาพมักหมกมุ่นอยู่กับการพาคุณจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง เพื่อให้มันทำงานได้ คุณต้องผูกติดกับกาลอวกาศอย่างแน่นหนา ไม่ใช่การยกม่าน ข้ามผ่านอาณาจักร และโบกรถไปกับความเป็นนิรันดร์ (สิ่งที่มักจะเกิดขึ้นเมื่อเดินเตร่หรือทำตัวแบบวิตแมน)

ตลอดชีวิตของเราส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ เราถูกจูงด้วยนิสัยไร้สติที่เน้นประสิทธิภาพและความสนใจเฉพาะกลุ่ม นี่คือเหตุผลที่การเดินผ่านต้นบัคอายแคลิฟอร์เนียที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งโดยไม่รู้ตัวนั้นเป็นเรื่องง่ายอย่างน่าตกใจ เหมือนกับการพลาดตัวละครในชุดกอริลลาใน การทดลองกอริลลาล่องหนไป อย่างสิ้นเชิง แม้ว่าฉันจะโอเคมากที่ไม่เห็นคนในชุดกอริลลาเดินเข้ามาในสายตาของฉัน แต่ฉันไม่อยากพลาดต้นบัคอายแคลิฟอร์เนียที่แผ่กิ่งก้านสาขาในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ใบห้านิ้วสีสดใสของมันโบกสะบัดราวกับมือเล็กๆ มากมาย ปกคลุมด้วยไม้กายสิทธิ์ที่มีกลิ่นหอม แต่ละช่อยาวได้ถึงแปดนิ้ว ประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวเล็กๆ จำนวนมาก บานสะพรั่งออกมาจากดอกตูมสีชมพูจางๆ มีจุดเล็กๆ ประดับด้วยอับเรณูปลายสีทองอ่อนๆ กลิ่นหอมหวานราวกับน้ำองุ่นขาว ชวนมองจากระยะไกลและพร่างพรายเมื่อมองใกล้ และฉันก็ไม่อยากพลาดมันในฤดูร้อน ที่มันผลัดใบก่อนจะกระหายน้ำ ซึ่งเป็นแบบอย่างของความเรียบง่ายโดยสมัครใจ หรือในฤดูใบไม้ร่วง ที่ฝักขนาดใหญ่ เหนียวนุ่ม รูปทรงคล้ายลูกแพร์ ห้อยลงมาจากกิ่งก้านที่ไร้ใบ แตกออกเผยให้เห็นเมล็ดเคลือบแล็กเกอร์ที่ดูคล้ายกับดวงตาของกวางตัวผู้อย่างน่าประหลาด และฉันคงไม่อยากพลาดมันในฤดูหนาว ที่เปลือกสีเงินของมันถูกเผยโฉม และแผนที่ความคิดอันน่าประทับใจของกิ่งก้านของมันปรากฏขึ้นในสายตา ราวกับเขาวงกตลอยฟ้า โครงกระดูกอันงดงาม ตำนานที่หลับใหล

ในที่สุดตอนนี้ฉันก็ได้ทำลายขนบธรรมเนียมที่ไร้สำนึกซึ่งควบคุมความสนใจของฉัน และผลักดันฉันไปสู่การทำงานอย่างไม่หยุดยั้ง ฉันกำลังทวงคืนวิสัยทัศน์รอบข้าง จิตวิญญาณที่ล่องลอย และความสามารถในการพิศวงของฉัน ฉันกำลังตระหนักว่าสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นเชิงอรรถของชีวิต แท้จริงแล้วคือที่ที่เรื่องราวอันทรงคุณค่ากำลังถูกบอกเล่า ข้อความที่อยู่กลางหน้ากระดาษนั้นแทบจะพลาดเนื้อเรื่องไปเสียหมด

ฉันกำลังเรียนรู้ที่จะรักเหมือนธอร์โร ' ขอบเขตอันกว้างใหญ่ ในชีวิตของฉัน ' เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการผจญภัยที่ดุเดือด และชมความงามทั้งหมดที่รออยู่เบื้องหน้า ขณะอยู่หลังโค้งถนน