Hoe maakt u uw keuzes? Hier zijn een paar uitspraken uit een enquête over besluitvorming, uitgevoerd door mijn collega Barry Schwartz. Denk er even over na of u het ermee eens bent:
- Ik neem nooit genoegen met de tweede plaats. 
- Als ik in de auto naar de radio luister, kijk ik toch vaak naar andere zenders om te zien of er misschien een beter nummer gedraaid wordt, ook al vind ik het een leuk nummer.
- Ik ben een groot fan van lijstjes die dingen rangschikken: de beste films … de beste afstudeertoespraken … de knapste professoren.
- Ik behandel relaties als kleding: ik verwacht dat ik veel moet passen voordat ik de perfecte pasvorm vind.
Deze uitspraken weerspiegelen het feit dat je een maximalist bent – iemand die altijd op zoek is naar de beste optie bij het nemen van beslissingen. Maar is streven naar het beste altijd het beste voor je, of heeft maximaliseren ook een prijs?
Onderzoekers Sheena Iyengar, Rachael Wells en Barry Schwartz onderzochten deze vraag in een onderzoek onder meer dan 500 laatstejaarsstudenten die op zoek waren naar een baan. In de herfst vulden de laatstejaarsstudenten enquêtes in om de maximalisten in de groep te identificeren. Gedurende de daaropvolgende zes maanden rapporteerden alle studenten over hun voortgang.
Zoals verwacht presteerden maximalisten beter dan hun leeftijdsgenoten. Ze solliciteerden naar veel meer banen en accepteerden uiteindelijk banen met 20% hogere salarissen. Dit gold zelfs na correctie voor hun universiteit, cijfers en studierichting. Op zoek naar de best betaalde.
En hier is de verrassing: ondanks dat ze het beter deden, voelden maximaliseerders zich juist slechter. Ze ervoeren meer negatieve emoties tijdens de zoektocht naar een baan, waren minder tevreden met de banen die ze accepteerden en twijfelden vaker of ze wel de juiste beslissing hadden genomen. Waarom? Ze besteedden meer tijd aan het vergelijken van hun resultaten met die van hun collega's om erachter te komen of ze wel echt de "beste" baan hadden, en piekerden meer over "wat als"-scenario's. Het zoeken naar het beste maakte hen minder gelukkig.
Wat was er anders aan de studenten die tevreden waren met hun baankeuze, ondanks dat ze een lager salaris verdienden dan de maximalisten? Deze studenten zijn wat we satisficers noemen: mensen die een optie kiezen die net goed genoeg voor hen is. In plaats van hun leven te wijden aan het najagen van de best mogelijke baan, auto, huis of partner, kiezen satisficers voor de eerste acceptabele optie die ze tegenkomen, en zijn ze daardoor meestal gelukkiger met hun keuzes.
Ik denk dat hier een les in zit voor ons allemaal. Als je geeft om je geluk, niet alleen om je succes, dan is het verstandig om te streven naar het goede in plaats van naar het beste. Dit is vooral belangrijk voor degenen onder jullie die huilden toen ze hun eerste A- haalden of in wanhoop zwelgen toen ze afstudeerden met "slechts" een 3,99 GPA.
Mijn advies aan jou is dus: stel je verwachtingen zo nu en dan wat lager en neem genoegen met goed genoeg. Als je een nummer op de radio hoort dat je leuk vindt, blijf er dan naar luisteren. Als je een geweldig restaurant vindt, ga er dan vaker heen. Als je verliefd wordt, blijf dan niet zoeken naar iemand die beter is.
Toegegeven, soms offer je een beetje succes op. Maar hier is de clou, het meest waardevolle advies dat ik ooit over keuzes heb gekregen:
Neem niet de juiste beslissing; neem de juiste beslissing.” -- Ellen Langer
Je zult in je leven talloze win-winsituaties tegenkomen. De kwaliteit van de beslissing die je neemt, wordt niet bepaald door de juiste keuze, maar door de acties die je na de beslissing onderneemt om er het maximale uit te halen.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION