જ્યારે તમે વિચલિત જીવન જીવી રહ્યા છો, ત્યારે દરેક મિનિટનો હિસાબ આપવો જ જોઇએ. તમને એવું લાગે છે કે તમે યાદીમાંથી કંઈક ચકાસી રહ્યા છો, સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહ્યા છો, અથવા આગલા મુકામ પર દોડી રહ્યા છો. અને તમે તમારા સમય અને ધ્યાનને ગમે તેટલી રીતે વહેંચો છો, ગમે તેટલી ફરજો કરવાનો પ્રયાસ કરો છો અને બહુવિધ કાર્યો કરો છો, દિવસમાં ક્યારેય પૂરતો સમય નથી હોતો કે તે ક્યારેય પૂર્ણ કરી શકે.
બે વર્ષ સુધી મારું જીવન એવું જ રહ્યું. મારા વિચારો અને કાર્યો ઇલેક્ટ્રોનિક સૂચનાઓ, રિંગટોન અને ભરચક એજન્ડા દ્વારા નિયંત્રિત હતા. અને જોકે મારા આંતરિક ડ્રિલ સાર્જન્ટનો દરેક ભાગ મારા અતિશય પ્રતિબદ્ધ સમયપત્રક પર દરેક પ્રવૃત્તિ માટે સમયસર પહોંચવા માંગતો હતો, હું એવું ન કરતો.
જુઓ, છ વર્ષ પહેલાં મને એક શાંત, બેફિકર, રોકાતો અને સૂંઘતો ગુલાબ જેવો બાળક મળ્યો હતો.
જ્યારે મારે બહાર જવાની જરૂર પડતી હતી, ત્યારે તે પોતાનો સમય કાઢીને પર્સ અને ચમકતો તાજ પસંદ કરતી હતી.
જ્યારે મારે પાંચ મિનિટ પહેલા ક્યાંક પહોંચવાની જરૂર હતી, ત્યારે તેણીએ તેના ભરેલા પ્રાણીને કારની સીટ પર બેસાડવાનો આગ્રહ કર્યો.
જ્યારે મને સબવેમાં જલ્દી જમવાની જરૂર પડતી, ત્યારે તે એક વૃદ્ધ મહિલા સાથે વાત કરવા માટે રોકાઈ જતી, જે તેના દાદી જેવી દેખાતી હતી.
જ્યારે મારી પાસે દોડવા માટે ત્રીસ મિનિટ હતી, ત્યારે તે ઇચ્છતી હતી કે હું સ્ટ્રોલર રોકું અને અમે જે પણ કૂતરા પાસેથી પસાર થઈએ તેને પાળું.
જ્યારે મારો સવારે ૬ વાગ્યે શરૂ થતો સંપૂર્ણ કાર્યક્રમ હતો, ત્યારે તેણીએ ઈંડા તોડીને ધીમેથી હલાવવા કહ્યું.
મારું બેફિકર બાળક મારા ટાઇપ A, કાર્ય-સંચાલિત સ્વભાવ માટે એક ભેટ હતું - પણ મેં તે જોયું નહીં. અરે ના, જ્યારે તમે વિચલિત જીવન જીવો છો, ત્યારે તમારી પાસે ટનલ વિઝન હોય છે - ફક્ત એજન્ડામાં આગળ શું છે તેની રાહ જોતા. અને જે કંઈપણ યાદીમાંથી કાઢી ન શકાય તે સમયનો બગાડ છે.
જ્યારે પણ મારું બાળક મને મારા માસ્ટર શેડ્યૂલથી ભટકાવવા માટે મજબૂર કરતું, ત્યારે હું મારી જાતને વિચારતો, "આપણી પાસે આ માટે સમય નથી." પરિણામે, મારા નાના પ્રેમીને હું જે બે શબ્દો સૌથી વધુ બોલતો તે હતા: "ઉતાવળ કરો."
મેં મારા વાક્યો તેનાથી શરૂ કર્યા.
જલ્દી કરો, આપણને મોડું થશે.
મેં વાક્યો તેનાથી સમાપ્ત કર્યા.
જો તમે ઉતાવળ નહીં કરો તો આપણે બધું ગુમાવી દઈશું.
મેં મારા દિવસની શરૂઆત તેની સાથે કરી.
જલ્દી કરો અને નાસ્તો કરો.
ઉતાવળ કરો અને કપડાં પહેરો.
મેં મારા દિવસનો અંત તેની સાથે કર્યો.
જલ્દી કરો અને દાંત સાફ કરો.
જલ્દી કરો અને પથારીમાં સુઈ જાઓ.
અને ભલે "ઉતાવળ કરો" શબ્દોથી મારા બાળકની ગતિમાં કોઈ વધારો થયો ન હોય, મેં તે ગમે તે રીતે કહ્યું. કદાચ "હું તને પ્રેમ કરું છું" શબ્દો કરતાં પણ વધુ.
સત્ય દુઃખ આપે છે, પણ સત્ય મટાડે છે... અને મને મારા માતાપિતાની નજીક લાવે છે જે હું બનવા માંગુ છું.
પછી એક દિવસ, પરિસ્થિતિ બદલાઈ ગઈ. અમે મારી મોટી દીકરીને કિન્ડરગાર્ટનમાંથી લેવા આવ્યા હતા અને ગાડીમાંથી બહાર નીકળી રહ્યા હતા. તેની પસંદ મુજબ ઝડપથી ન ચાલતા, મારી મોટી દીકરીએ તેની નાની બહેનને કહ્યું, "તું ખૂબ ધીમી છે." અને જ્યારે તેણીએ તેના હાથ ઓળંગી અને એક નિસાસો નાખ્યો, ત્યારે મેં મારી જાતને જોઈ - અને તે એક હૃદયદ્રાવક દૃશ્ય હતું.
હું એક ગુંડા હતો જે જીવનનો આનંદ માણવા માંગતા નાના બાળકને ધક્કો મારતો, દબાણ કરતો અને ઉતાવળ કરતો.
મારી આંખો ખુલી ગઈ; મેં સ્પષ્ટપણે જોયું કે મારા ઉતાવળિયા અસ્તિત્વથી મારા બંને બાળકોને કેટલું નુકસાન થઈ રહ્યું હતું.
મારો અવાજ ધ્રૂજતો હોવા છતાં, મેં મારા નાના બાળકની આંખોમાં જોયું અને કહ્યું, "મને ખૂબ જ દુઃખ છે કે મેં તમને ઉતાવળ કરી. મને ગમે છે કે તમે તમારો સમય કાઢો છો, અને હું તમારા જેવા વધુ બનવા માંગુ છું."
મારી બંને દીકરીઓ મારા દુઃખદાયક કબૂલાતથી સરખી રીતે આશ્ચર્યચકિત થઈ ગઈ, પણ મારી નાની દીકરીના ચહેરા પર માન્યતા અને સ્વીકૃતિનો અસ્પષ્ટ તેજ હતો.
"હું હવેથી વધુ ધીરજ રાખવાનું વચન આપું છું," મેં મારા વાંકડિયા વાળવાળા બાળકને ગળે લગાવતા કહ્યું, જે હવે તેની માતાના નવા વચન પર ખુશ થઈ રહ્યો હતો.
મારા શબ્દભંડોળમાંથી "ઉતાવળ કરો" શબ્દ કાઢી નાખવો ખૂબ જ સરળ હતો. મારા નવરાશના બાળકની રાહ જોવાની ધીરજ કેળવવી એ એટલું સરળ નહોતું. અમારા બંનેને મદદ કરવા માટે, મેં તેને ક્યાંક જવાનું થાય તો તૈયારી કરવા માટે થોડો વધુ સમય આપવાનું શરૂ કર્યું. અને ક્યારેક, ત્યારે પણ, અમે હજુ પણ મોડા પડતા. તે સમયે મેં મારી જાતને ખાતરી આપી હતી કે હું ફક્ત થોડા વર્ષો માટે જ મોડો આવીશ, જો એમ હોય તો, જ્યારે તે નાની હશે.
જ્યારે હું અને મારી દીકરી ફરવા જતા કે દુકાને જતા, ત્યારે મેં તેને ગતિ નક્કી કરવાની છૂટ આપી. અને જ્યારે તે કોઈ વસ્તુની પ્રશંસા કરવા માટે રોકાતી, ત્યારે હું મારા કાર્યસૂચિના વિચારો મારા મગજમાંથી કાઢી નાખતી અને ફક્ત તેને જોતી. મેં તેના ચહેરા પર એવા હાવભાવ જોયા જે મેં પહેલાં ક્યારેય જોયા ન હતા. મેં તેના હાથ પરના ડિમ્પલ્સ અને જ્યારે તે હસતી ત્યારે તેની આંખો કેવી રીતે કરચલીઓ પાડતી હતી તે જોયું. મેં જોયું કે અન્ય લોકો તેની સાથે વાત કરવા માટે સમય કાઢવા માટે કેવી પ્રતિક્રિયા આપે છે. મેં જોયું કે તેણીએ રસપ્રદ જંતુઓ અને સુંદર ફૂલો કેવી રીતે જોયા. તે એક નોટિસર હતી, અને મને ઝડપથી ખબર પડી કે ધ નોટિસર્સ ઓફ ધ વર્લ્ડ દુર્લભ અને સુંદર ભેટ છે. ત્યારે મને આખરે સમજાયું કે તે મારા ઉન્મત્ત આત્મા માટે એક ભેટ હતી.
ધીમી ગતિએ ચાલવાનું મારું વચન લગભગ ત્રણ વર્ષ પહેલાં આપવામાં આવ્યું હતું, તે જ સમયે મેં રોજિંદા વિક્ષેપો છોડીને જીવનમાં શું મહત્વનું છે તે સમજવાની મારી સફર શરૂ કરી હતી. ધીમી ગતિએ જીવવા માટે હજુ પણ એક સંકલિત પ્રયાસની જરૂર પડે છે. પરંતુ મારી નાની પુત્રી મને શા માટે પ્રયાસ કરતા રહેવું જોઈએ તેની જીવંત યાદ અપાવે છે. હકીકતમાં, બીજા દિવસે, તેણીએ મને ફરી એકવાર યાદ અપાવ્યું.
વેકેશન દરમિયાન અમે બંને સ્નો-કોન શેકમાં બાઇક રાઇડ પર ગયા હતા. મારી દીકરી માટે એક સરસ વાનગી ખરીદ્યા પછી, તે પિકનિક ટેબલ પર બેઠી અને હાથમાં પકડેલા બરફીલા ટાવરની પ્રશંસા કરી.
અચાનક તેના ચહેરા પર ચિંતા છવાઈ ગઈ. "મા, મારે ઉતાવળ કરવી પડશે?"
હું રડી શક્યો હોત. કદાચ ઉતાવળમાં ભરાયેલા જીવનના ડાઘ ક્યારેય સંપૂર્ણપણે અદૃશ્ય થતા નથી, મેં દુઃખથી વિચાર્યું.
જ્યારે મારા બાળકે મારી સામે જોયું કે શું તે સમય કાઢી શકે છે, ત્યારે મને ખબર હતી કે મારી પાસે એક વિકલ્પ છે. હું મારા બાળકને જીવનમાં કેટલી વાર ઉતાવળમાં લાવ્યો તે વિશે વિચારીને દુઃખમાં બેસી શકું છું ... અથવા હું એ હકીકતની ઉજવણી કરી શકું છું કે આજે હું કંઈક અલગ રીતે કરવાનો પ્રયાસ કરી રહી છું.
મેં આજે રહેવાનું પસંદ કર્યું.
"તમારે ઉતાવળ કરવાની જરૂર નથી. બસ તમારો સમય લો," મેં ધીમેથી કહ્યું. તેનો આખો ચહેરો તરત જ ચમકી ગયો અને તેના ખભા હળવા થઈ ગયા.
અને તેથી અમે બાજુમાં બેઠા અને એવી વાતો કરતા જે 6 વર્ષના બાળકો યુક્યુલે વગાડતા હોય છે. એવી ક્ષણો પણ આવી જ્યારે અમે મૌન બેઠા હતા, ફક્ત એકબીજા સામે હસતા અને આસપાસના દૃશ્યો અને અવાજોની પ્રશંસા કરતા.
મને લાગ્યું કે મારી દીકરી આખું ખાઈ જશે - પણ જ્યારે તે છેલ્લું ડંખ ખાઈ ગઈ, ત્યારે તેણે મારા માટે બરફના સ્ફટિકો અને મીઠા રસનો ચમચી આપ્યો. "મેં છેલ્લો ડંખ તમારા માટે રાખ્યો છે, મમ્મી," મારી દીકરીએ ગર્વથી કહ્યું.
જેમ જેમ મેં બર્ફીલા મીઠાશથી મારી તરસ છીપાવી, મને સમજાયું કે મને જીવનભરનો સોદો મળ્યો છે.
મેં મારા બાળકને થોડો સમય આપ્યો... અને બદલામાં, તેણે મને તેનો છેલ્લો ડંખ આપ્યો અને મને યાદ અપાવ્યું કે જ્યારે તમે જીવનમાં ઉતાવળ કરવાનું બંધ કરો છો ત્યારે વસ્તુઓનો સ્વાદ મીઠો લાગે છે અને પ્રેમ સરળ બને છે.
ભલે તે…
સ્નો-કોન ખાવું
ફૂલોની ચૂંટણી
સીટબેલ્ટ બાંધવો
ઈંડા ફાટવા
સીશેલ શોધ
લેડીબગ જોઈ રહી છે
ફૂટપાથ પર ચાલવું
હું એમ નહીં કહું કે, "આપણી પાસે આ માટે સમય નથી." કારણ કે તે મૂળભૂત રીતે કહી રહ્યું છે કે, "આપણી પાસે જીવવાનો સમય નથી."
રોજિંદા જીવનના સરળ આનંદમાં આનંદ માણવા માટે થોભવું એ ખરેખર જીવવાનો એકમાત્ર રસ્તો છે.
(મારા પર વિશ્વાસ કરો, મેં આનંદી જીવનના વિશ્વના અગ્રણી નિષ્ણાત પાસેથી શીખ્યા.)
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
34 PAST RESPONSES
Thanks for sharing 🙏
Why do we have to be so „grown-up“? The day we stop growing is the day we die.
Going back to our previous attitude as children. This inborn curiosity. Why? The most often used word. And the marvel at all things, living and inanimate.
Maybe a bit differently. For sure, in another manner. Because now, we can even appreciate the beauty of the unfathomable. Beyond my capacity to comprehend is leaves me totally in awe and reverence I simply have to bow down and trust this higher order. No more misguided arrogance and desire for complete control.
Beautiful and thought changing
Thanks for a great story. We hurry in life worrying that we may miss something if we don't. But I wonder how much have we missed by hurrying. Distance without quality is not a journey worth awhile. Thanks again.
This was so beautiful! I find myself in a hurry most of the day between school and work then homework and preparing for the next day. I too would like to commit some of my time to slow down and enjoy all the little things in life. There is such beauty in everything that is often looked over but for 2015 I would like to enjoy these beautiful things even more!
Beautiful! Thank you
This was so interesting to read. I have always been a "Noticer" because I just love knowing my surroundings. It really helps with understanding a lot more of the world around you. It's great that you learned such a powerful lesson.
Oh my -- I've been a "Noticer" all my life but had to ramp it down when I got older. Think I'll let go of the control and go back to being a "Noticer". Thank you for inspiring that!!
Simply a beautiful and inspiring piece. A lesson for all of us.
Thank you!!!!
Thanks for your post! Your story is very instructive and interesting. Many people need to stop and think: "Where do I hurry? And why?.."
Lovely post, and a good reminder. My only concern is that you seem to be rather hard on yourself, taking every worry and concern of your child so deeply to heart you feel like a "bully" every time you need to rush a bit. Believe me, I know this feeling! But the reality of life is that, sometimes, we really DO need to be somewhere on time. Living life like this on a daily basis is, indeed, very stressful on our kids and on ourselves. Once in awhile, however, it is OKAY to have to rush out the door, to have to miss a few extra minutes of playtime. It really is okay to not always be able to stop and smell the roses. What's truly important is to try and keep a balance. Get moving when you really need to, but make plenty of time for noticing, too. It's so easy, in this day and age of sky-scraper parenting standards, to always feel like we're damaging our children with every little decision we make. But none of us are perfect. As long as we don't expect perfection from our children, they won't come to expect it from us, either. If we constantly affirm for our kids that we think they are wonderful just as they are, if we embrace and nurture the things that make them unique, they will carry that with them much more than the times we had to rush them to get to work on time.
Best wishes,
[Hide Full Comment]A Noticer with a Noticer child
What a beautiful reminder to live in the moment. This story brought me to tears! I have a 3 year old who was born when I was about to turn 41. After a frantic 20 years of adult life, experiencing 'as much as possible' in my own life, I was blessed to have the most wonderful experience of all- being a parent. I remind myself constantly how these early years of my daughters life are so short and so precious, that I must stop and enjoy this time with her, at her pace. It is often difficult with the pressures of life and work but perhaps being an older parent gives me a heightened appreciation of these few short years. Life has slowed down immeasurable because of my daughter and what a gift that has been. There is SO much more to life than work!
a great opportunity for grandparents to make a difference in a child's life- especially if they are retired and not under time-stress. Both child and granddparent can appreciate the spacious present without fear of missing something else or being pushed or coaxed.
yeah, all kids are like this. ;)
Thank you, thank you, thank you! This nearly brought tears to my eyes. A friend of mine shared this with me as I am constantly conflicted over my Type A personality. It controls my parenting style that consequently has me up as front runner for mother of the year, annually. :-( Your entry was just perfect and reminds me just how unfair my demanding, hurried ways is to my beautiful daughter. I, too, have heard words stream from my older daughter's mouth that sound so harsh and demanding, only to realize it's me who has provided such repulsive modeling for such. I MUST slow down! Thank you again for sharing your story and inspiring me to be a better mom!
Beautiful. I had a 'hurry up' dad in my life and trust me even after 27 years if my life, I have never really be able to connect with him.
'Thank you so so much' for living in the moment. Bless Your children.
This is just beautiful - thank you for sharing.
This is absolutely beautiful!!
Boy can I relate to this! I was a moseying child like that. And now I'm the rushing parent of moseying children. Thanks for the reminder!!!
This is an awesome story. When I was in the Novitiate for my religious order, we spent a fair amount of time talking about "agendas". Some of it took, some of it didn't. Even today I often find myself rushing around, trying to get to my destination and not paying attention to my journey. The lady in this story apparently had the same tendency. Fortunately for her, she had a daughter who could teach her to slow down and smell the roses. How many gifts to the people and the world have we lost because the people who were supposed to show them to us never had the chance to be born?
Rachel: I'm an Emotional Freedom Coach for Women Entrepreneurs and I just shared your story with everyone I know, whether they have little ones or not. What a very powerful message! WHEW! My little ones are now 30, 31 & 32 and I have a big blended family with 9 grandchildren. Your words brought it home to me like a brick in the forehead! THANK YOU!!!
Make it a wonderful day!!
Gwen Orwiler
Beautiful! This is good advice for everyone in this "fast talking; fast moving" world we live in today.
LOVE THIS!!! As a working mom when my kids were little my motto was :When there BE there."
Wow! This was a lovely post. I'm glad to say that I have all the time in the world and am relishing the same.
Love and light, always :)
tears in my eyes right now
beeeuuuuuuuuuuuuutiful.
Thank you for the reminder.
And enjoy those precious children while you can. Mine are now 18 and 21 and they don't need me leisurely hanging around with them anymore. Treasure those times while you can.
Absolutely beautiful, thank you for helping me in my training.
Wow! This was a much needed read. It brought to me big smiles but also regretful tears. I can relate so easily to this. I also vow to stop and give presence to each and every valuable moment as much that I can. It's so deafening to realize I've so selfishly taken the beauty of life from my child's very own rainbow. I can relate to seeing myself as a bully. I clearly see the lack of respect I've shown my little one in so many ways. Today is a new day and what a blessing it is to have another chance to start over fresh with my sparkling little darling. I pray she forgives me and continues her patience with me.
a great reminder for us all to Stop, smell the roses, connect to one another and value living in the moment. Thank you so much for sharing the wisdom of a child. And indeed, we are all Tall children, some are simply taller than others.