మీరు పరధ్యాన జీవితాన్ని గడుపుతున్నప్పుడు, ప్రతి నిమిషానికి లెక్క ఉండాలి. మీరు జాబితా నుండి ఏదో తనిఖీ చేస్తున్నట్లు, స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్నట్లు లేదా తదుపరి గమ్యస్థానానికి పరుగెత్తుతున్నట్లు మీకు అనిపిస్తుంది. మరియు మీరు మీ సమయాన్ని మరియు దృష్టిని ఎన్ని విధాలుగా విభజించినా, మీరు ఎన్ని పనులు ప్రయత్నించినా మరియు బహుళ పనులు చేసినా, ఒక రోజులో ఎప్పుడూ చేరుకోవడానికి తగినంత సమయం ఉండదు.
రెండు సంవత్సరాల పాటు నా జీవితం అలాగే ఉండేది. నా ఆలోచనలు మరియు చర్యలు ఎలక్ట్రానిక్ నోటిఫికేషన్లు, రింగ్ టోన్లు మరియు నిండిపోయిన అజెండాల ద్వారా నియంత్రించబడ్డాయి. మరియు నా అంతర్గత డ్రిల్ సార్జెంట్లోని ప్రతి ఫైబర్ నా అధిక నిబద్ధత షెడ్యూల్లోని ప్రతి కార్యకలాపానికి సమయానికి చేరుకోవాలని కోరుకున్నప్పటికీ, నేను అలా చేయలేదు.
చూడండి, ఆరు సంవత్సరాల క్రితం నాకు ప్రశాంతమైన, నిర్లక్ష్యపూరితమైన, ఆగి వాసన చూసే పిల్లవాడు లభించాడు.
నేను తలుపు బయట ఉండాల్సి వచ్చినప్పుడు, ఆమె ఒక పర్సు మరియు మెరిసే కిరీటాన్ని ఎంచుకోవడానికి తన అందమైన సమయాన్ని వెచ్చిస్తోంది.
ఐదు నిమిషాల క్రితం నేను ఎక్కడికో వెళ్ళవలసి వచ్చినప్పుడు, ఆమె తన సామాను కారు సీటులో కూర్చోబెట్టాలని పట్టుబట్టింది.
నేను సబ్వేలో త్వరగా భోజనం చేయవలసి వచ్చినప్పుడు, ఆమె తన అమ్మమ్మలా కనిపించే వృద్ధ మహిళతో మాట్లాడటానికి ఆగేది.
నేను పరుగెత్తడానికి ముప్పై నిమిషాలు ఉన్నప్పుడు, ఆమె నన్ను స్ట్రాలర్ ఆపి, మేము దాటిన ప్రతి కుక్కను పెంపుడు జంతువుగా పెంచమని కోరింది.
ఉదయం 6 గంటలకు నాకు పూర్తి పని ప్రారంభమైనప్పుడు, ఆమె గుడ్లు పగలగొట్టి వాటిని చాలా సున్నితంగా కదిలించమని అడిగింది.
నా నిర్లక్ష్య బిడ్డ నా టైప్ A, పని మీద ఆధారపడిన స్వభావానికి ఒక బహుమతి - కానీ నేను దానిని చూడలేదు. అరెరే, మీరు జీవితాన్ని పరధ్యానంలో గడుపుతున్నప్పుడు, మీకు సొరంగం దృష్టి ఉంటుంది - అజెండాలో తదుపరి ఏమి ఉందో మాత్రమే ఎదురుచూస్తుంది. మరియు జాబితా నుండి తీసివేయలేని ఏదైనా సమయం వృధా అవుతుంది.
నా బిడ్డ నా మాస్టర్ షెడ్యూల్ నుండి నన్ను తప్పుదారి పట్టించినప్పుడల్లా, నేను నాలో ఇలా అనుకున్నాను, “దీనికి మాకు సమయం లేదు.” తత్ఫలితంగా, నా చిన్న జీవిత ప్రేమికుడితో నేను సాధారణంగా మాట్లాడే రెండు పదాలు: “త్వరగా చేయి.”
నేను దానితో నా వాక్యాలను ప్రారంభించాను.
తొందరపడండి, మనకు ఆలస్యం అవుతుంది.
నేను దానితో వాక్యాలను ముగించాను.
నువ్వు తొందరపడకపోతే మనం అన్నీ మిస్ అవుతాము.
నా రోజును దానితో ప్రారంభించాను.
త్వరగా వెళ్లి మీ అల్పాహారం తినండి.
త్వరగా బట్టలు వేసుకో.
నా రోజును దానితో ముగించాను.
త్వరగా వెళ్లి పళ్ళు తోముకో.
త్వరగా లేచి పడుకో.
మరియు "త్వరగా చేయి" అనే పదాలు నా బిడ్డ వేగాన్ని పెంచడానికి పెద్దగా లేదా ఏమీ చేయకపోయినా, నేను వాటిని చెప్పాను. బహుశా "నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను" అనే పదాల కంటే కూడా ఎక్కువ.
నిజం బాధిస్తుంది, కానీ నిజం నయం చేస్తుంది ... మరియు నేను ఉండాలనుకునే తల్లిదండ్రికి నన్ను దగ్గర చేస్తుంది.
ఆ తర్వాత ఒక దురదృష్టకరమైన రోజు, పరిస్థితులు మారిపోయాయి. మేము నా పెద్ద కూతురిని కిండర్ గార్టెన్ నుండి తీసుకొని కారు దిగుతున్నాము. ఆమె ఇష్టానికి తగ్గ వేగంతో వెళ్లకపోవడంతో, నా పెద్ద కూతురు తన చెల్లెలితో, "నువ్వు చాలా నెమ్మదిగా ఉన్నావు" అని చెప్పింది. మరియు ఆమె తన చేతులు జోడించి ఉద్రేకంతో నిట్టూర్పు విడిచినప్పుడు, నేను నన్ను నేను చూసుకున్నాను - మరియు అది ఒక గుండెను పిండేసే దృశ్యం.
జీవితాన్ని ఆస్వాదించాలనుకునే చిన్న పిల్లవాడిని తోసి, ఒత్తిడి చేసి, తొందరపెట్టే ఒక బెదిరింపుదారుడిని నేను.
నా కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి; నా తొందరపాటు ఉనికి నా ఇద్దరు పిల్లలకు చేస్తున్న నష్టాన్ని నేను స్పష్టంగా చూశాను.
నా గొంతు వణుకుతున్నప్పటికీ, నేను నా చిన్న పిల్లవాడి కళ్ళలోకి చూస్తూ, “నిన్ను తొందరపెడుతున్నందుకు నాకు చాలా బాధగా ఉంది. నువ్వు నీ సమయం తీసుకోవడం నాకు చాలా ఇష్టం, మరియు నేను నీలాగే ఉండాలనుకుంటున్నాను” అని అన్నాను.
నా బాధాకరమైన ఒప్పుకోలు విని నా ఇద్దరు కూతుళ్లు సమానంగా ఆశ్చర్యపోయినట్లు కనిపించారు, కానీ నా చిన్న కూతురి ముఖంలో ధ్రువీకరణ మరియు అంగీకారం యొక్క స్పష్టమైన కాంతి కనిపించింది.
"ఇక నుండి నేను మరింత ఓపికగా ఉంటానని వాగ్దానం చేస్తున్నాను," అని నేను నా గిరజాల జుట్టు గల బిడ్డను కౌగిలించుకుంటూ అన్నాను, ఆమె ఇప్పుడు తన తల్లి కొత్తగా పొందిన వాగ్దానానికి ప్రకాశిస్తోంది.
నా పదజాలం నుండి "త్వరగా" అనే పదాన్ని తొలగించడం చాలా సులభం. నా తీరికగా ఉండే బిడ్డ కోసం వేచి ఉండటానికి ఓపిక సంపాదించడం అంత సులభం కాదు. మా ఇద్దరికీ సహాయం చేయడానికి, మేము ఎక్కడికైనా వెళ్ళవలసి వస్తే సిద్ధం కావడానికి ఆమెకు కొంచెం ఎక్కువ సమయం ఇవ్వడం ప్రారంభించాను. మరియు కొన్నిసార్లు, అప్పుడు కూడా, మేము ఇంకా ఆలస్యంగా వచ్చేవాళ్ళం. ఆమె చిన్నగా ఉన్నప్పుడు నేను కొన్ని సంవత్సరాలు మాత్రమే ఆలస్యంగా వస్తానని నాకు నేను హామీ ఇచ్చిన సమయాలు అవి.
నా కూతురు నేను నడకకు వెళ్ళినప్పుడు లేదా దుకాణానికి వెళ్ళినప్పుడు, ఆమె తన వేగాన్ని నిర్ణయించడానికి అనుమతించాను. మరియు ఆమె ఏదైనా మెచ్చుకోవడానికి ఆగినప్పుడు, నేను నా ఎజెండా గురించిన ఆలోచనలను నా తల నుండి తోసివేసి ఆమెను గమనిస్తూ ఉండేవాడిని. ఆమె ముఖంలో నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ చూడని భావాలను చూశాను. ఆమె చేతుల్లోని గుంటలను మరియు ఆమె నవ్వినప్పుడు ఆమె కళ్ళు ముడుచుకున్న విధానాన్ని నేను అధ్యయనం చేసాను. ఆమె వారితో మాట్లాడటానికి సమయం కేటాయించడానికి ఆమె ఆగినప్పుడు ఇతరులు ఎలా స్పందించారో నేను చూశాను. ఆసక్తికరమైన కీటకాలు మరియు అందమైన పువ్వులను ఆమె ఎలా గుర్తించిందో నేను చూశాను. ఆమె ఒక నోటీసు , మరియు ప్రపంచంలోని నోటీసులు అరుదైన మరియు అందమైన బహుమతులు అని నేను త్వరగా తెలుసుకున్నాను. అప్పుడే ఆమె నా ఉన్మాద ఆత్మకు ఒక బహుమతి అని నేను చివరికి గ్రహించాను.
వేగాన్ని తగ్గించుకుంటానని నా వాగ్దానం దాదాపు మూడు సంవత్సరాల క్రితం జరిగింది, అదే సమయంలో నేను రోజువారీ పరధ్యానాన్ని వదిలించుకోవడానికి మరియు జీవితంలో ముఖ్యమైన వాటిని గ్రహించడానికి నా ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించాను. నెమ్మదిగా జీవించడానికి ఇప్పటికీ సమిష్టి కృషి అవసరం. కానీ నా చిన్న కుమార్తె నేను ఎందుకు ప్రయత్నిస్తూనే ఉండాలి అనేదానికి నా జీవన జ్ఞాపకం. నిజానికి, మరొక రోజు, ఆమె నాకు మరోసారి గుర్తు చేసింది.
మేమిద్దరం సెలవుల్లో ఉన్నప్పుడు ఒక స్నో-కోన్ షాక్కి బైక్ రైడ్ చేసాము. నా కూతురికి కూల్ ట్రీట్ కొన్న తర్వాత, ఆమె పిక్నిక్ టేబుల్ వద్ద కూర్చుని తన చేతిలో పట్టుకున్న మంచు టవర్ను ఆనందంగా ఆరాధించింది.
అకస్మాత్తుగా ఆమె ముఖంలో ఆందోళన కనిపించింది. "నేను తొందరపడాలా అమ్మా?"
నేను ఏడ్చి ఉండేవాడిని. బహుశా తొందరపాటు జీవితం యొక్క మచ్చలు ఎప్పటికీ పూర్తిగా మాయమైపోవు, అని నేను విచారంగా అనుకున్నాను.
నా కూతురు తన సమయం తీసుకుంటుందో లేదో తెలుసుకోవడానికి నా వైపు చూస్తుండగా, నాకు ఒక ఎంపిక ఉందని నాకు తెలుసు. నా బిడ్డను జీవితంలో ఎన్నిసార్లు తొందరపెట్టానో ఆలోచిస్తూ బాధతో కూర్చోవచ్చు... లేదా ఈ రోజు నేను భిన్నంగా చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నానని నేను జరుపుకోవచ్చు.
నేను ఈరోజు నివసించడానికి ఎంచుకున్నాను.
"నువ్వు తొందరపడనవసరం లేదు. నీ సమయం తీసుకో," అని నేను మెల్లగా అన్నాను. ఆమె ముఖం మొత్తం తక్షణమే ప్రకాశవంతమైంది మరియు ఆమె భుజాలు సడలించాయి.
కాబట్టి మేము పక్కపక్కనే కూర్చుని 6 ఏళ్ల పిల్లలు ఉకులేలే ఆడే విషయాల గురించి మాట్లాడుకున్నాము. మేము ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ నవ్వుకుంటూ, మా చుట్టూ ఉన్న దృశ్యాలను మరియు శబ్దాలను ఆరాధిస్తూ మౌనంగా కూర్చున్న క్షణాలు కూడా ఉన్నాయి.
నా కూతురు ఆ మొత్తం ముక్కను తింటుందని నేను అనుకున్నాను - కానీ ఆమె చివరి ముక్క కొరికేటప్పుడు, ఆమె నా కోసం ఒక చెంచా ఐస్ స్ఫటికాలు మరియు తీపి రసం ఇచ్చింది. "నేను చివరి ముక్కను నీకోసం దాచిపెట్టాను అమ్మా," అని నా కూతురు గర్వంగా చెప్పింది.
ఆ మంచు మంచితనాన్ని నా దాహం తీర్చుకునేటప్పుడు, నాకు జీవితకాలపు బహుమతి లభించిందని నేను గ్రహించాను.
నా బిడ్డకు కొంచెం సమయం ఇచ్చాను... దానికి బదులుగా, ఆమె నాకు చివరి ముద్ద ఇచ్చి, జీవితంలో తొందరపడటం మానేసినప్పుడు విషయాలు మరింత రుచికరంగా ఉంటాయని మరియు ప్రేమ సులభంగా వస్తుందని నాకు గుర్తు చేసింది.
అది అయినా…
స్నో-కోన్ తినడం
పువ్వులు కోయడం
సీట్ బెల్ట్ బక్లింగ్
గుడ్డు పగుళ్లు
సముద్రపు గవ్వలను కనుగొనడం
లేడీబగ్ చూడటం
కాలిబాటపై నడక
"మన దగ్గర దీనికి సమయం లేదు" అని నేను అనను. ఎందుకంటే అది ప్రాథమికంగా, "మన దగ్గర జీవించడానికి సమయం లేదు" అని చెబుతున్నట్లే.
నిజంగా జీవించడానికి ఏకైక మార్గం రోజువారీ జీవితంలోని సాధారణ ఆనందాలను ఆస్వాదించడానికి విరామం తీసుకోవడం.
(నన్ను నమ్మండి, నేను ప్రపంచంలోని ప్రముఖ ఆనందకరమైన జీవన నిపుణుడి నుండి నేర్చుకున్నాను.)
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
34 PAST RESPONSES
Thanks for sharing 🙏
Why do we have to be so „grown-up“? The day we stop growing is the day we die.
Going back to our previous attitude as children. This inborn curiosity. Why? The most often used word. And the marvel at all things, living and inanimate.
Maybe a bit differently. For sure, in another manner. Because now, we can even appreciate the beauty of the unfathomable. Beyond my capacity to comprehend is leaves me totally in awe and reverence I simply have to bow down and trust this higher order. No more misguided arrogance and desire for complete control.
Beautiful and thought changing
Thanks for a great story. We hurry in life worrying that we may miss something if we don't. But I wonder how much have we missed by hurrying. Distance without quality is not a journey worth awhile. Thanks again.
This was so beautiful! I find myself in a hurry most of the day between school and work then homework and preparing for the next day. I too would like to commit some of my time to slow down and enjoy all the little things in life. There is such beauty in everything that is often looked over but for 2015 I would like to enjoy these beautiful things even more!
Beautiful! Thank you
This was so interesting to read. I have always been a "Noticer" because I just love knowing my surroundings. It really helps with understanding a lot more of the world around you. It's great that you learned such a powerful lesson.
Oh my -- I've been a "Noticer" all my life but had to ramp it down when I got older. Think I'll let go of the control and go back to being a "Noticer". Thank you for inspiring that!!
Simply a beautiful and inspiring piece. A lesson for all of us.
Thank you!!!!
Thanks for your post! Your story is very instructive and interesting. Many people need to stop and think: "Where do I hurry? And why?.."
Lovely post, and a good reminder. My only concern is that you seem to be rather hard on yourself, taking every worry and concern of your child so deeply to heart you feel like a "bully" every time you need to rush a bit. Believe me, I know this feeling! But the reality of life is that, sometimes, we really DO need to be somewhere on time. Living life like this on a daily basis is, indeed, very stressful on our kids and on ourselves. Once in awhile, however, it is OKAY to have to rush out the door, to have to miss a few extra minutes of playtime. It really is okay to not always be able to stop and smell the roses. What's truly important is to try and keep a balance. Get moving when you really need to, but make plenty of time for noticing, too. It's so easy, in this day and age of sky-scraper parenting standards, to always feel like we're damaging our children with every little decision we make. But none of us are perfect. As long as we don't expect perfection from our children, they won't come to expect it from us, either. If we constantly affirm for our kids that we think they are wonderful just as they are, if we embrace and nurture the things that make them unique, they will carry that with them much more than the times we had to rush them to get to work on time.
Best wishes,
[Hide Full Comment]A Noticer with a Noticer child
What a beautiful reminder to live in the moment. This story brought me to tears! I have a 3 year old who was born when I was about to turn 41. After a frantic 20 years of adult life, experiencing 'as much as possible' in my own life, I was blessed to have the most wonderful experience of all- being a parent. I remind myself constantly how these early years of my daughters life are so short and so precious, that I must stop and enjoy this time with her, at her pace. It is often difficult with the pressures of life and work but perhaps being an older parent gives me a heightened appreciation of these few short years. Life has slowed down immeasurable because of my daughter and what a gift that has been. There is SO much more to life than work!
a great opportunity for grandparents to make a difference in a child's life- especially if they are retired and not under time-stress. Both child and granddparent can appreciate the spacious present without fear of missing something else or being pushed or coaxed.
yeah, all kids are like this. ;)
Thank you, thank you, thank you! This nearly brought tears to my eyes. A friend of mine shared this with me as I am constantly conflicted over my Type A personality. It controls my parenting style that consequently has me up as front runner for mother of the year, annually. :-( Your entry was just perfect and reminds me just how unfair my demanding, hurried ways is to my beautiful daughter. I, too, have heard words stream from my older daughter's mouth that sound so harsh and demanding, only to realize it's me who has provided such repulsive modeling for such. I MUST slow down! Thank you again for sharing your story and inspiring me to be a better mom!
Beautiful. I had a 'hurry up' dad in my life and trust me even after 27 years if my life, I have never really be able to connect with him.
'Thank you so so much' for living in the moment. Bless Your children.
This is just beautiful - thank you for sharing.
This is absolutely beautiful!!
Boy can I relate to this! I was a moseying child like that. And now I'm the rushing parent of moseying children. Thanks for the reminder!!!
This is an awesome story. When I was in the Novitiate for my religious order, we spent a fair amount of time talking about "agendas". Some of it took, some of it didn't. Even today I often find myself rushing around, trying to get to my destination and not paying attention to my journey. The lady in this story apparently had the same tendency. Fortunately for her, she had a daughter who could teach her to slow down and smell the roses. How many gifts to the people and the world have we lost because the people who were supposed to show them to us never had the chance to be born?
Rachel: I'm an Emotional Freedom Coach for Women Entrepreneurs and I just shared your story with everyone I know, whether they have little ones or not. What a very powerful message! WHEW! My little ones are now 30, 31 & 32 and I have a big blended family with 9 grandchildren. Your words brought it home to me like a brick in the forehead! THANK YOU!!!
Make it a wonderful day!!
Gwen Orwiler
Beautiful! This is good advice for everyone in this "fast talking; fast moving" world we live in today.
LOVE THIS!!! As a working mom when my kids were little my motto was :When there BE there."
Wow! This was a lovely post. I'm glad to say that I have all the time in the world and am relishing the same.
Love and light, always :)
tears in my eyes right now
beeeuuuuuuuuuuuuutiful.
Thank you for the reminder.
And enjoy those precious children while you can. Mine are now 18 and 21 and they don't need me leisurely hanging around with them anymore. Treasure those times while you can.
Absolutely beautiful, thank you for helping me in my training.
Wow! This was a much needed read. It brought to me big smiles but also regretful tears. I can relate so easily to this. I also vow to stop and give presence to each and every valuable moment as much that I can. It's so deafening to realize I've so selfishly taken the beauty of life from my child's very own rainbow. I can relate to seeing myself as a bully. I clearly see the lack of respect I've shown my little one in so many ways. Today is a new day and what a blessing it is to have another chance to start over fresh with my sparkling little darling. I pray she forgives me and continues her patience with me.
a great reminder for us all to Stop, smell the roses, connect to one another and value living in the moment. Thank you so much for sharing the wisdom of a child. And indeed, we are all Tall children, some are simply taller than others.