Unu Spiro: Schilderijen Met Meditatie Van één Ademhaling

Filiz Emma Soyak, geboren in 1979 in België als dochter van een Turkse vader en een Zweedse moeder, wist al op vijfjarige leeftijd dat beeldende kunst haar roeping en manier van expressie was. Haar erfgoed, reizen en reislust zorgen voor voortdurende inspiratie en perspectief. Het moederschap veranderde haar wereld en betekende een grote verschuiving in haar werk naar een meer bewuste praktijk en een bewuste benadering. Meer dan ooit is ze zich nu bewust van het leven in het nu.

Unu Spiro betekent 'één adem' in het Esperanto. Het is een taal die bedoeld is om te verenigen en waarin alles geworteld is in het heden.

Ik begon met mijn schilderijen met één adem als een meditatieve oefening om het huidige moment te waarderen. Ik werd in 2016 moeder van een briljante ziel. Mijn hart verruimde, mijn leven veranderde, en ik veranderde. Maar toen ik de overstap maakte naar het moederschap, voelde ik meer chaos dan helderheid, terwijl de dagen en nachten met duizelingwekkende snelheid voorbij schoten. Ik merkte dat ik alles met minder gratie en meer ongemak aanpakte dan ik had verwacht. Intuïtie was altijd mijn gids geweest, maar ik kon mijn eigen gedachten niet helder horen en verloor het vertrouwen in mijn instinct. Alles wat ik als mezelf kende, was er niet meer. Terwijl mijn nieuwe leven van me eiste dat ik meer aanwezig was, voelde ik mijn gedachten manisch terugspringen naar het verleden en me zorgen maken over de toekomst. Ademhalen ging niet gemakkelijk. Mijn lichaam leek niet meer bij me te horen, en mijn tijd ook niet. Ik voelde me losgekoppeld van de persoon die ik vroeger was. Wie was deze persoon? Waar was het kalme, nieuwsgierige, oplettende, positieve, gedreven, creatieve wezen dat ik me herinnerde als mezelf? Ik voelde me als een huls van mijn vroegere zelf.

Ik wist dat er iets moest veranderen.

Kunst maken is mijn hele leven mijn manier geweest om levenservaringen te verwerken en betekenis te geven. Het is mijn identiteit. Het is mijn taal. Het is ook een oefening in mindfulness geweest. Maar in mijn nieuwe rol kon ik niet meer werken zoals ik gewend was. Mijn tijd en energie waren beperkt, en ik voelde me niet geïnspireerd als ik geen verbinding kon maken met mijn intuïtie.

Twintig jaar eerder was ik op de universiteit begonnen met yoga en meditatie. Maar sinds de geboorte van mijn kind had ik nog niet echt een manier gevonden om iets voor mezelf te doen, laat staan ​​een spirituele beoefening vol te houden. Uit ervaring wist ik dat het zou helpen.

Ik kon toch wel tien minuten vinden?

Ik opende een oud flesje zwarte inkt. Er zat nog wat in. Ik wist niet wat ik moest doen, maar het ging niet om het product; het ging om het proces.

Dus besloot ik elke dag te mediteren. Ik merkte meteen een verandering. Meditatie hielp me om te vertragen, te ademen en mijn innerlijke stem weer te horen. Na een paar weken vertelde mijn intuïtie me iets wat ik al die tijd al wist: de kunstenaar in mij was er nog steeds, en ik moest een manier vinden om weer te schilderen. Maar ik moest alles vereenvoudigen en minimaliseren: mijn creatieve proces, de materialen, de schaal, de kleuren en de vorm.

Op een ochtend in juni 2017, terwijl mijn dochter sliep, zat ik in mijn zolderstudio met een schetsboek opengeslagen op een lege pagina. Ik pakte een handgemaakte kalligrafiepenseel die ik al tientallen jaren had, maar nooit had gebruikt. Ik vulde een keramische kom met water – eentje die ik in Japan had gemaakt toen ik twaalf was. Ik opende een oud flesje zwarte inkt. Er zat nog wat in. Ik wist niet wat ik moest doen, maar het ging niet om het product, maar om het proces. Ik perste een pipet vol inkt in het water. Het was fascinerend om te zien hoe de inkt druppelde, bewoog en langzaam veranderde in het water. Ik haalde diep adem en hief mijn penseel op. Uitademend doopte ik het in de kom. Weer inademend drukte ik het penseel op het papier, en terwijl ik uitademde, bewoog ik het penseel om een ​​streep te zetten. Ik voelde me rustiger. Met elke ademhaling schilderde ik een nieuwe streek. Het was langzaam, methodisch en het voelde goed. Dus deed ik het steeds opnieuw.

Na verloop van tijd ontvouwden zich verhalen over moederschap en reflecteerden hun lessen naar me terug in de vorm van abstracte zwarte vlekken op papier. Mijn creatieve beoefening was mijn mindfulnessbeoefening geworden. Mijn schilderijen waren mijn meditaties, mijn lessen. Mijn ademhaling had een pad voor me uitgehouwen om me te centreren en mijn leven te verwerken. Ik was aangekomen bij Unu Spiro, schilderijen met één ademhaling, en vond stilte, vrede en dankbaarheid voor mijn nieuwe zelf en het heden.

Kunstessay door FILIZ EMMA SOYAK