Bereid Om Verblind Te Worden

Ik was in een dip terechtgekomen. Ik verloor mijn motivatie en momentum, bracht veel tijd door in een T-shirt en pyjamabroek, nam niet de moeite om mijn haar te borstelen en at ontzettend veel ijs, wat niet echt hielp. Het had waarschijnlijk veel te maken met het weer – we hebben dagenlang grijs en motregen gehad. Monte heeft letterlijk buiten op zijn knieën gezeten voor een eindeloze sloop- en reparatieklus aan een rot terras en plafond, onze vrienden van de buren verhuizen, een reeks uitgaven bezorgde me financieel een ongemakkelijk gevoel. Maar ook, zoals gewoonlijk, is het nieuws in de wereld niet bepaald vrolijkmakend. En de spoken uit mijn verleden waren bijzonder luidruchtig en onrustig.

Maar ik volgde mijn eigen advies op en duwde mezelf naar buiten tijdens een windstilte, en een processie van verrukkingen ontvouwde zich. De lucht schikte zich in lagen grijs en wit boven een donkere zee, en door een open plek in de wolken glinsterde Santa Rosa Island... Ik zag strepen wit zand aan de oevers. Een gier landde op een paal en spreidde zijn vleugels wijd open om te drogen. Ik raapte sinaasappels met regendruppels van de grond en zag dat ons kleine pruimenboompje versierd was met jonge vruchten.

Misschien wel het slimste wat ik deed, was mijn beste vriendin in Los Alamos bezoeken aan het begin van de week. Ik voelde me meteen beter toen ze aan de deur kwam. We zaten aan haar tafel en lunchten op porseleinen borden, en het was alsof we even een time-out namen in 1910. We dronken zelfs thee uit mooie kopjes en natuurlijk praatten we over alles, zoals we dat doen, en we vonden houvast, wederzijds houvast. Mijn beste vriendin begon ook niet vanuit een gemakkelijke positie, maar gemeenheid maakte haar niet gemeen, en een gebrek aan geld maakte haar niet hebzuchtig, en onrecht zette haar er simpelweg toe aan te werken voor het goede. Ze is dapper en vriendelijk, een medereiziger. We consolideerden onze verbijstering en vonden antwoorden, en uiteindelijk resulteerde dat allemaal in verbazing en dankbaarheid. Ze stuurde me naar huis met een brood en de geur van rozen in mijn hoofd.

De volgende dag reed ik naar het kantoor van de ranch om te helpen met het tellen van de stemmen voor een speciale verkiezing van onze huiseigenarenvereniging. Ik hoorde iemand mijn naam roepen terwijl ik van mijn trouwe ros afstapte... tja... terwijl ik mezelf uit mijn gammele autootje manoeuvreerde. Het was George, een vriendelijke man die hier werkt en bomen, terrein en onderhoudsklussen verzorgt.

"Het weer verandert," zei ik tegen hem, in plaats van hem te groeten. "Alles lijkt te veranderen. Ik weet niet wat er aan de hand is, George."

George leunde op zijn schep, met zijn hoofd tegen de hemel. "Soms voelt verandering als ongemak," zei hij, klinkend als een goeroe. "En dan, op een gegeven moment, bereikt het een hoogtepunt en wordt het iets goeds en noodzakelijks. Groei. Zo groeien we."

Eerlijk gezegd is dat bijna een letterlijk citaat. Hij gebruikte zelfs dat woord "crescendo". Filosofen lopen overal rond.

Vervolgens liep ik door de overblijfselen van een honderd jaar oude boomgaard naar het historische huis waar de stembiljetten geteld zouden worden. We openden enveloppen met briefjes erin, elk naamloos en geheim, en lazen de stemmen hardop voor aan twee andere vrijwilligers die zorgvuldig de stemmen telden. Dit was echte democratie in actie. Lokale gemeenschap. Het is het soort dingen waar ik duizelig en dankbaar van word.

Daarna – nu we het toch over filosofen hebben – besloot ik mijn vriend Aristoteles te bezoeken, die in een huis op een heuvel aan de westkant van de ranch woont. We proefden verschillende soorten koekjes en dronken cafeïnevrije groene thee, en we lieten ons hart luchten, klaagden en dweepten, zoals we wel vaker doen. Vooral klaagden, als ik eerlijk ben.

Aristoteles is net negentig geworden en ik vraag hem om de wijsheid van een oudere, maar hij is te bescheiden om toe te geven dat hij die al heeft verworven. Op de een of andere manier betrapte ik mezelf erop dat ik hem een ​​beetje vertelde over de trieste geschiedenis van mijn familie van herkomst, hoe luidruchtig mijn geesten kunnen zijn en hoe ze zelfs nu nog steeds boos en teleurgesteld in me zijn. Ik besef dat dit thema te vaak terugkomt – ik kan me voorstellen dat Monte zich verveelde en ongeduldig werd, omdat ik het allemaal al zo vaak had gehoord. Maar dit was een nieuwe luisteraar. Ik gaf me over aan het vertellen. Het was bijna alsof ik bij een psychiater zat.

Aristoteles was begripvol, maar ook een beetje verbijsterd. "Wanneer geloof je eindelijk wat een goed mens je bent?" vroeg hij.

"Het is moeilijk om het oneens te zijn met de stemmen van de doden," zei ik tegen hem.

"Is het ooit bij je opgekomen dat je ze misschien verkeerd hoort?", zei hij. "Hun opvattingen zijn inmiddels veranderd. Je moet anders luisteren. Misschien zeggen ze dat je van je leven moet genieten."

Zou dat zo kunnen zijn? Soms denk ik van wel. Waarom in vredesnaam niet?

We hadden het over vriendschap en familie. Wie kent jou het beste? Wie ziet jouw huidige zelf het helderst? Luister naar je vrienden.

Beter nog, kijk naar buiten. Het licht verschoof richting de grens van de dag en een wolkenpartij opende zich en onthulde in de verte het eiland San Miguel.

De weg terug naar mijn auto was helemaal bergafwaarts, en zelfs toen het weer begon te regenen, vond ik dat niet erg.

De volgende dag zag ik poema-uitwerpselen op de oprit, en dat was best spannend. Ik liep met twee goede vrienden naar een hoge plek, terwijl grote, dikke wolken door de lucht raasden en licht en schaduw over een lappendeken van velden en weiden onder ons speelden, die het in vele tinten groen en goud kleurden. We berekenden dat we met z'n drieën 218 jaar hadden geleefd, en we verwonderden ons erover dat we al tientallen jaren vriendinnen waren, ondanks werk, verandering en het opvoeden van kinderen, en dat we nu een trio grootmoeders waren. We zaten op de grond en wisten weer op te staan. We waren dankbaar en verrast door alles.