Tami Simon: Je Luistert Naar Insights at the Edge. Deze Week Is Een Herhaling Van Een Van Mijn Favoriete Afleveringen Van Insights at the Edge, En Een Van De Afleveringen Die De Meest Positieve Reacties Van Luisteraars Heeft gekregen: &

Als een zwakte, maar als een vermogen om te begrijpen wat er gaat gebeuren, kun je je leven op een heel bijzondere manier transformeren. Als je jezelf, in plaats van je fysiek aan te spannen wanneer je je kwetsbaar voelt, leert je er juist naar te keren (en ik bedoel echt het fysieke gevoel van kwetsbaarheid in het lichaam, die spanning die je op je borst kunt voelen wanneer je in de buurt bent van iemand die een pestkop of een sociale pestkop is, die kwetsbaarheid wanneer je je artistieke charmes in de wereld op het spel zet), dan begint er iets heel bijzonders te ontstaan.

Ik heb een stukje geschreven, waarvan ik denk dat het in de opname voorkomt, genaamd "The Seven Streams" , en het gaat over een plek in de bergen, in de Burin in de County Clare in het westen van Ierland. Deze plek heeft altijd een gevoel van diepe rust bij me opgeroepen. En tegelijkertijd is het een introductie tot de manier waarop je deze vluchtige, vluchtige bezoeker in het leven bent. Twee belangrijke regels erin die aansluiten bij wat ik zei:

Kom eind mei doorweekt terug.

De koude regen is zo diep in je botten doorgedrongen dat niets je nog kan verwarmen behalve je eigen wandeltempo.

En laat de zon aan het einde van de dag tevoorschijn komen, vlakbij Slievenaglasha.

Terwijl de regenbogen zich over Moloch Moor buigen, zie je je kleren stomen in de heldere lucht.

Een afspiegeling zijn van iets dat is verzameld; een samenvatting van eerdere intuïties.

Laat jouw kwetsbaarheid, waarmee je over de gebarsten, slijmerige kalksteen loopt, deze keer geen zwakte zijn, maar een vermogen om te begrijpen wat er gaat gebeuren.

Ga boven de zeven stromen staan ​​en laat de diepe stroming om u heen naar de oppervlakte komen en zich vervolgens steeds verder vertakken, terug de berg in.

En alsof je in staat bent om die stroom te doorstaan, zeg je de paar noodzakelijke woorden en loop je verder, verruimd en gereinigd door het verbeelden.

Het is best interessant. Ik werk met deze dynamiek, met hardwerkende leidinggevenden in het hart van internationale financiële bedrijven, met het idee dat je kwetsbaarheid moet herdefiniëren als een kwaliteit, en niet als iets dat je uit je leven moet bannen. Het is precies het tegenovergestelde.

Ik hoop dat de opname, waarin ik leerde dat ik zelf kwetsbaar was en het hardop uitsprak, mij echt heeft geholpen in mijn leven. Ik hoop dat het anderen op dezelfde manier kan helpen.

TS: Kun je wat specifieker zijn? Wat in je eigen leven? Hoe ben je kwetsbaarder geworden en hoe uitte zich dat?

DW: Nou, ik zou zeggen dat dat alleen geldt voor hechte relaties met een vrouw, dochter of zoon. Er zijn dynamieken in het leven die constant, ten onrechte, de noodzaak versterken om het middelpunt van alle kennis te zijn. En dit komt natuurlijk veelvuldig voor als je vader of moeder bent. Maar het kan ook gebeuren als je met een vriend(in) bent en het goed met je gaat, maar niet met hem/haar, en je ontdekt dat je alle antwoorden in het leven hebt, en natuurlijk keren de zaken het jaar daarop om en is het precies andersom. Ik merkte bijvoorbeeld bij mijn dochter dat ik in mijn gesprekken met haar juist de grenzen van kwetsbaarheid begon te zoeken en probeerde die juist te vergroten.

Zo was er bijvoorbeeld een dag dat we ruzie kregen met een van ons – een ander zoals je dat doet als vader en dochter – en het gesprek eindigde ermee dat ik haar vertelde dat ze iets moest doen. Ze stormde natuurlijk naar boven, en daar was het prachtige, eeuwige geluid van de deur die boven dichtsloeg. Ik had het er net zo goed bij kunnen laten en kunnen zeggen: nou, ze kan het gewoon doen, want op de lange termijn weet ik het beter. Maar ik besefte dat het met iets anders te maken had en dat dit de dynamiek is van een van de moeilijkheden van het ouderschap, namelijk dat je constant probeert je te verhouden tot iemand die er niet meer is. Ze groeien zo snel en je hebt ook dat innerlijke verdriet dat ze van je weggroeien en niet langer de persoon zijn die je in elk aspect van hun leven nodig had. Er zijn dus enorme dynamieken die proberen de groei van het kind te stoppen.

Nadat ik mezelf had herpakt, ging ik staan ​​en we gingen zitten. Ik zei: "Charlotte, vertel me één ding dat je wilt dat ik nu als je vader niet meer doe. En vertel me nog iets anders dat je wilt dat ik vaker doe." En dat was een prachtig moment en het opende echt het besef dat ik echt met haar probeerde te praten vanuit haar huidige levensfase, en niet vanuit de positie die ik nodig had. Het was een heerlijk helende ervaring, en het kwam voort uit het feit dat ik mezelf betrapte en in plaats van te proberen het beeld te versterken van de ouder die het kind kent en tegen alles beschermt en zichzelf daartegen beschermt, naar een prachtig proactief niet-weten. Dat zou een voorbeeld zijn van hoe je naar die grens van kwetsbaarheid toe beweegt.

Op de werkvloer kan die kwetsbaarheid er heel anders uitzien. Het is niet dezelfde kwetsbaarheid die je thuis zou hebben tegenover een intieme partner. Kwetsbaarheid op de werkvloer heeft, ongebruikelijk genoeg, te maken met simpelweg toegeven dat je niet alle antwoorden hebt en daarom niet ieders hulp aan tafel nodig hebt om te achterhalen wat het werkelijke patroon is en wat de beste manier is om dat patroon te doorbreken. Dat is echt noodzakelijk in de organisaties van vandaag, waar de technische wereld (en ook de manier waarop mensen hun identiteit via die technologie vormgeven) zo snel verandert.

Elk gebied van je leven – alle drie de huwelijken in je leven: het huwelijk met een ander persoon, het huwelijk met je werk en het huwelijk met jezelf – vragen om een ​​andere vorm van kwetsbaarheid. Het is onze taak als individu om uit te vinden hoe die kwetsbaarheid eruitziet.

TS: Ik ben benieuwd om wat meer te weten te komen over kwetsbaarheid ten opzichte van jezelf. Zijn er tips in die richting?

DW: Ja. Ik zou zeggen dat een van de kwetsbaarheden de extreme teleurstelling is die we voelen over de versie van ons leven die we hebben opgebouwd ten opzichte van wat we onszelf hebben voorgenomen te creëren toen we veel jonger waren. Een van de kwetsbaarheden is om een ​​arm om jezelf heen te slaan en te zeggen: "Het ziet er niet zo goed uit, hè?" vergeleken met je beste hoop. En de weg vinden, te midden van dat alles, om iets te creëren dat dichter bij je doel komt. Zodra je dat doet en je in het centrum komt, vallen veel van de perifere zaken waar je aan vastzit vanzelf weg. Dus zodra je je focus begint te verleggen van alle manieren waarop je de wereld bij elkaar probeert te houden, begin je meer, vind ik, een aangrijpingspunt in het centrum te vinden. Ik denk dat veel van What to Remember When Waking gaat over het herinneren van dit kerngesprek. Als je daar voor zorgt, verdwijnt veel van wat enorme wilskracht en energie kost en op de rand rondrent, of het lost zichzelf op. Natuurlijk is er een deel van ons dat bang is dat het uit elkaar zal vallen als we stoppen met voor alles te zorgen. En gelukkig heeft die intuïtie helemaal gelijk en zal het prachtig uit elkaar vallen. Of het komt op een andere manier bij je terug in het centrum en je pakt het opnieuw aan.

Mijn gevoel, terwijl ik de oude grote pelgrimstocht van het leven bewandel, is dat er eigenlijk maar een klein contactpunt is voor elk mens en dat we onze krachten grotendeels verwateren door te proberen op een te abstracte manier met het leven om te gaan. Je hebt bijvoorbeeld maar een bepaald bedrag nodig om je droom in de toekomst te verwezenlijken en je hebt misschien miljoenen op de bank staan, maar als je al die miljoenen zou nemen en zou focussen op wat je wilt doen, zou dat de geest van waar je voor staat juist vervormen en vernietigen. Als je bijvoorbeeld miljoenen hebt, kun je daar misschien maar vijftigduizend van nemen om de eerste stap te zetten. Voor de meesten van ons (dit geldt niet als je honger of dorst hebt zonder eten of stromend water en opgroeit in een hutje aan de rand van La Paz in Bolivia) in de ontwikkelde wereld of de pas rijke ontwikkelingslanden, hebben we veel meer dan we eigenlijk nodig hebben om de volgende stap te zetten. Het gaat erom dit contactpunt, deze smeltkroes, of het hefboompunt te vinden waar dingen echt gebeuren. Je kunt een kleine stap zetten in het midden van dat patroon, en dat heeft enorme gevolgen. Terwijl je jezelf op een stressvolle manier op de rand van de afgrond kunt ombrengen en nauwelijks iets kunt bewegen.

Het centrale gesprek, waar je rekening mee moet houden, is dat het dichtbij is, het bevindt zich midden in je fysieke lichaam, maar het is ook de manier waarop je fysieke lichaam, zodra het een gevoel van echt krachtige focusaanwezigheid heeft, effect heeft op andere mensen en door andere mensen wordt aangezet tot dingen, waardoor alle energie begint te stromen. Als je bijvoorbeeld gesprekken als basis neemt voor het begrijpen van de realiteit, dan probeer je een gesprek te creëren dat je meeneemt, zodat je niet al het werk hoeft te doen. Je zorgt er alleen voor dat het gesprek gaande blijft.

En ik zou zeggen dat dat een van de bepalende aspecten is van een goede leider in een organisatie, vooral als je aan de top van een organisatie staat of er bijna aan de top staat. Je bent eigenlijk de belangrijkste gesprekspartner. Jouw taak is ervoor te zorgen dat het gesprek gaande blijft. En waar je moeite hebt met dat gesprek, schakel je de hulp van anderen in. Natuurlijk is iedereen in een hoekje van de organisatie een leider, al is het maar aan je eigen bureau. En dan heb je ook nog leiderschap in je eigen leven. Je moet alle verschillende delen van jezelf, in je persoonlijke leven, figuurlijk rond de tafel verzamelen (je kunt dit gewoon doen terwijl je op je stoel zit) en je hebt al die schreeuwende stemmen, maar jouw taak is om te vragen: "Wat is het centrale gesprek?" en die delen van jezelf uit te nodigen om dichterbij te komen en je te helpen, of om ergens anders heen te gaan en een andere plek te vinden om te verblijven. Ik denk dat ik genoeg over dit onderwerp heb gesproken.

TS: Terwijl je praat, vraag ik me af wat het centrale gesprek in mijn leven is, nu of op andere momenten. En waar ik over nadenk, is dat ik dat alleen kan identificeren door echt tijd met mezelf door te brengen. Het is niet zo dat dat centrale gesprek zich pas manifesteert in drukke, drukke, drukke tijden.

DW: Ja, dus een van de disciplines waar ik voor pleit, is de noodzaak om los te laten en uiteindelijk te leren hoe je dat weer terug kunt brengen naar je werk en een innerlijke stilte kunt creëren, zelfs terwijl je met anderen praat. Maar ik denk wel dat het echt noodzakelijk is om een ​​contemplatieve discipline te hebben, en dat kan betekenen dat je elke dag een lange wandeling maakt, waarbij je niet alleen je takenlijst en alle dingen die je geest bezighouden en je doodongerust maken, doorneemt.

TS: Geweldig. Ik spreek met David Whyte, de auteur van de nieuwe zesdelige Sounds True-serie getiteld What to Remember When Waking: Disciplines That Transform Every Day Life. David, ik vraag me af, nu we dit afsluiten, dat het een beetje is alsof je een verhalenverteller vraagt ​​om een ​​verhaal te vertellen of een goochelaar om een ​​laatste truc uit te voeren. Het is gewoon zo leuk om je een gedicht te horen voordragen. Dus ik vraag me af, David, of er een gedicht of twee is waarvan je denkt dat ze de ontdekkingen die we hier in ons gesprek hebben besproken, kunnen verhelderen of ernaar kunnen verwijzen?

DW: Ja. Iets waar we nog niet veel over hebben gesproken, is het thema van onzichtbare hulp. Een van de dingen die we vanuit die kwetsbaarheid moeten doen, is om hulp vragen. Die hulp komt niet alleen vanuit een menselijke, sociale dimensie, hoewel die er genoeg is. Maar het komt ook voort uit de wereld zelf en uit de schoonheid van de wereld, of het nu gaat om het gezicht van een ander persoon, het gezicht van een landschap of zelfs de herinneringen die we hebben aan mensen die er niet meer zijn. Zoals de Ieren zeggen: "Het ding met het verleden is dat het niet het verleden is." Allerlei elementen zijn aanwezig, die hun perspectief en begrip bieden en, zou ik zeggen, in veel opzichten troost bieden.

Dit gedicht gaat over jezelf uit jezelf bevrijden. Zodat je aandacht gaat besteden aan iets anders dan je eigen zorgen of je eigen noodzaak om koste wat kost in leven te blijven. Het heet Alles Wacht Op Jou. Het is geschreven in de stijl van een Ierse dichter, Derik Madden, een van mijn favorieten.

Je grote fout is om het drama te spelen alsof je alleen bent

Alsof het leven een progressieve en sluwe misdaad is, zonder getuigenis van de kleine, verborgen overtredingen.

Verlaten worden betekent de intimiteit van je omgeving ontkennen.

Waarschijnlijk heb jij ook wel eens het gevoel gehad dat de grootsheid van het repertoire, de omringende aanwezigheid en het koor je solostem overstemden.

Je moet opmerken hoe het zeepbakje je in staat stelt of de raamsluiting je moed schenkt. Waakzaamheid is de verborgen discipline van vertrouwdheid.

De trappen zijn de mentoren van wat komen gaat. De deuren zijn er altijd geweest om je bang te maken en je uit te nodigen. En het kleine speakertje in de telefoon is je droomladder naar het goddelijke.

Leg de last van je eenzaamheid neer en ga rustig in gesprek. De waterkoker zingt, terwijl hij je een drankje inschenkt. De kooktoestellen hebben hun arrogante afstandelijkheid losgelaten en eindelijk het goede in je gezien. Alle vogels en alle wezens ter wereld zijn onuitsprekelijk zichzelf.

Alles, alles, alles wacht op jou.

Dat zou ik schrijven in de vorm van mezelf die mezelf een flinke uitbrander geeft en mezelf eraan herinnert wat de eerste orde is. Het is een herinnering aan jezelf hoeveel tijd je verspilt aan de periferie, die in het niets verdwijnt, en hoeveel energie, die in het centrum wordt gegeven, zich transformeert in dit prachtige, verrassende iets, dat je uitnodigt en tegelijkertijd allerlei mensen in je leven brengt om het avontuur te delen.

Ik sluit af met dit stuk, dat ' Geen Pad' heet. Het is een fel gedichtje, omdat het over onze eigen uiteindelijke verdwijning gaat. Maar er zit, zo ontdekte ik, een wonderbaarlijke soort vrijgevigheid aan het einde, van de openbaring, zou je kunnen zeggen. Een van de grote dynamieken in de openbaring over de vergankelijkheid van het leven, over de manier waarop alles zo snel voorbijgaat, is dat je er daarom bij aanwezig moet zijn. Je moet het waarderen. Ik heb een paar jaar geleden een goede vriend verloren. Hij was een flinke kerel en hij hield van alles. Hij hield van eten, drinken en goed gezelschap. Nadat hij was heengegaan, zei ik tegen mezelf: "Weet je, de hemel moet wel een goede plek zijn", want hij was ook een katholieke theoloog, "want het kon eigenlijk niet beter zijn dan dat hij deze plek hier waardeerde en de manier waarop hij zich zo bewust was van alles wat hem hier was gegeven."

Dit gedicht is gebaseerd op een regel uit een beroemd Chinees gedicht, de Han Shin-gedichten of Koude Berggedichten , geschreven door een kluizenaar die zijn naam ontleent aan de Koude Berg. Dit is dus een beroemde regel, die een van die koans is geworden, die je helemaal naar verlichting zou moeten leiden. Die regel luidde: "Er is geen pad dat je helemaal naar de verlichting brengt." Ik voelde deze vraag heel nauw aan, want wanneer ik in de bergen wandel (ik breng zoveel mogelijk tijd in de bergen door), word ik altijd verliefd op het pad zelf. Ik herinner me dat ik in de Himalaya reisde en terugkwam met foto's uit de tijd dat je ze daadwerkelijk ontwikkelde. Ik ontdekte dat elke foto die ik had gemaakt, van het pad zelf was en de manier waarop het zich een weg baande door dorpen, over een pad of door de sneeuw.

Han Shin zegt: "Er is geen pad dat de hele weg bewandelt."

Hier is het gedicht met de titel No Path.

Er is geen pad dat de hele weg aflegt. Niet dat het stopt bij het zoeken naar de volledige voortzetting. De vaste overtuiging die we kunnen koesteren, tegenover een vreemde die de moeite van een echt gesprek onder ogen moet zien.

Maar op een dag stel je je niet een lege stoel voor waar je geliefde op zat. Je vertelt niet zomaar een verhaal waarbij de brug kapot is en er geen plek is om over te steken. Je probeert niet zomaar te bidden tot een God waarvan je je had voorgesteld dat Hij je altijd zou beschermen.

Nee. Je bent op het punt aangekomen dat niets van wat je gedaan hebt indruk zal maken en niets wat je kunt beloven de stille confrontatie zal afwenden. Het punt waarop je lichaam de weg al lijkt te kennen, omdat het tot het laatst toe zijn eigen geheime verkenning heeft bewaard.

Maar toch, er is geen pad dat de hele weg aflegt. Het ene gesprek leidt tot het andere. Van de ene ademhaling naar de volgende, tot er helemaal geen ademhaling meer is, alleen de onvermijdelijke, definitieve bevrijding van de last. En zou je leven dan niet helemaal opnieuw moeten beginnen om ook maar een beetje te weten wie je was?

TS: David, heel erg bedankt.

DW: Prachtig.

TS: David Whyte, de auteur van een nieuwe Sounds True-serie : Wat je moet onthouden als je wakker wordt: disciplines die het dagelijks leven veranderen

Voor SoundsTrue.com ben ik Tami Simon.

Vele stemmen. Eén reis.

SoundsTrue.com