บทกวีสำหรับการลงสี

เมื่อฉันย้ายมาอินเดียจากสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก ฉันโชคดีอย่างเหลือเชื่อที่ได้พบกับกลุ่มคนที่สร้างแรงบันดาลใจซึ่งมารวมตัวกันทุกวันอังคารเพื่อทำกิจกรรมที่เรียกว่า "Stone Soup Adda" การรวมตัวกันในวันอังคารได้รับแรงบันดาลใจจากวงทำสมาธิ Awakin Mumbai โดยเริ่มต้นจากคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งในมุมไบที่มีพื้นที่ต้อนรับผู้คนเข้ามาในบ้านเพื่อใช้เวลาร่วมกันในตอนเย็น

การพบปะดังกล่าวมีพื้นฐานมาจากนิทานพื้นบ้านชื่อดังเรื่อง “ซุปหิน” ซึ่งเป็นเรื่องราวของผู้มาเยือนที่หิวโหยที่สังเกตเห็นว่าชาวบ้านไม่ค่อยใช้เวลาร่วมกันหรือแบ่งปันอะไรระหว่างกัน แม้แต่กับคนแปลกหน้าที่มาเยือน ผู้มาเยือนมีความคิดบางอย่างจึงหยิบหินขึ้นมาประกาศให้ทุกคนในหมู่บ้านทราบว่าหิน “วิเศษ” นี้มีพลังในการทำซุปที่แสนอร่อย ชาวบ้านต่างสนใจ “แต่ก่อนอื่น” ผู้มาเยือนกล่าว “ฉันต้องการหม้อ น้ำ และสิ่งของบางอย่างสำหรับอุ่นซุป” ชาวบ้านจึงรีบวิ่งไปรวบรวมสิ่งของเหล่านี้

เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป ขณะที่คนแปลกหน้าที่มาเยี่ยมเยียนชิมซุปและแนะนำส่วนผสมที่อร่อยเพิ่มเติม เมื่อถึงช่วงเย็น ชาวบ้านทุกคนต่างก็ช่วยกันใส่ส่วนผสมบางอย่างลงในน้ำซุป และในไม่ช้า ซุปก็กลายเป็นซุปแสนอร่อยที่ทุกคนต่างเพลิดเพลินร่วมกัน พวกเขารู้สึกยินดีที่ได้มาร่วมแบ่งปัน และตระหนักว่าความมหัศจรรย์ของชุมชนไม่ได้อยู่ที่ก้อนหิน

ในช่วง Stone Soup Tuesdays เพื่อนๆ และคนแปลกหน้าจะมานั่งคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ที่สร้างแรงบันดาลใจ ความประทับใจ หรือความประทับใจให้กับพวกเขา เรื่องราวเหล่านี้สามารถแบ่งปันได้ในรูปแบบการเขียน งานศิลปะ เพลง ดนตรี การเต้นรำ เรื่องราว กิจกรรม เกม หรือการนำเสนอ ผู้คนสามารถเลือกที่จะไม่แบ่งปันเรื่องราวเหล่านี้ได้หากต้องการเพียงแค่ฟังไปตลอดคืน และเมื่อการแบ่งปันสิ้นสุดลง เราก็จะรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน

ครั้งแรกที่ฉันวางแผนจะไปงาน Stone Soup ฉันไม่มีไอเดียว่าจะเจออะไรและไม่รู้จะแชร์อะไร ฉันเป็นศิลปินด้านภาพ แต่การส่งต่อภาพวาดหรือภาพเขียนที่ฉันวาดให้คนอื่นดูเป็นเรื่องแปลกและเห็นแก่ตัวมาก ฉันจึงตัดสินใจแบ่งปันบทกวีที่ฉันชอบบทหนึ่งของ Rilke ฉันเป็นคนชอบคิดแบบเห็นภาพมาก ดังนั้นเมื่อฉันอ่านบทกวี ฉันก็เริ่มมีภาพมากมายในหัวว่าบทกวีจะออกมาเป็นอย่างไรหากมีภาพประกอบ ฉันเริ่มร่างภาพและตระหนักว่ามันสามารถทำเป็นหน้าระบายสีสนุกๆ สำหรับเด็กและผู้ใหญ่ได้ ฉันจึงเข้าไปพร้อมกับบทกวีที่มีภาพประกอบจำนวนเล็กน้อย และเมื่อถึงตาฉัน ฉันก็ส่งต่อบทกวีเหล่านี้ให้คนในวงกลมและอ่านบทกวีดังกล่าวออกเสียง

ต่อมาหลังอาหารเย็น ฉันหยิบสีเทียนออกมาและนั่งลงท่ามกลางผู้คนขณะที่พวกเขาระบายสีคำและภาพในบทกวี ฉันสังเกตว่าการระบายสีเป็นกิจกรรมที่เหมาะที่สุดที่จะทำ ขณะที่เรากำลังคุยกัน ผู้คนดูสงบและผ่อนคลายเมื่อมีบางสิ่งอยู่ในมือ และการระบายสีภาพที่ฉันวาดทำให้เกิดการสนทนาเกี่ยวกับบทกวีนั้นเองและความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น ในที่สุด การได้เห็นวิธีการนับไม่ถ้วนที่ผู้คนเพิ่มสัมผัสอันหลากสีสัน การออกแบบ และความเก๋ไก๋ให้กับบทกวีนั้นช่างน่าอัศจรรย์

ฉันติดใจมาก ฉันเริ่มวาดภาพประกอบบทกวีสร้างแรงบันดาลใจทุกๆ สองสัปดาห์ จนกระทั่งมีผลงานเพียงพอที่จะทำเป็นหนังสือเล่มเล็กได้

นี่คือสามตัวอย่างให้คุณได้เพลิดเพลิน (คลิกที่ภาพเพื่อดาวน์โหลดภาพขนาดเต็ม ซึ่งคุณสามารถดาวน์โหลด พิมพ์ และใช้ในชุมชนของคุณได้):