De ‘Eervolle Oogst’: Lessen Uit Een Inheemse Traditie Van Dankbaarheid

Wat als we deze feestdagen onze boodschappenmandjes alleen vullen met wat we echt nodig hebben en er iets voor terugdoen?

In dit oogstseizoen zijn onze manden vol, vol met geurige appels en volgeladen met winterpompoenen. Dat geldt ook voor de stalen winkelwagentjes die over de parkeerplaats rammelen, terwijl plastic tassen in de wind wapperen. Hoe noemen we zulke overvloed überhaupt? Zijn het grondstoffen? Natuurlijke hulpbronnen? Ecosysteemdiensten? In de inheemse wereld noemen we ze geschenken.

We worden elke dag overladen met de geschenken van de aarde: lucht om te ademen, vers water, het gezelschap van ganzen en esdoorns – en voedsel. Omdat we de gave van fotosynthese missen, zijn wij dieren biologisch voorbestemd om volledig afhankelijk te zijn van het leven van anderen, de inherent genereuze, meer-dan-menselijke mensen met wie we de planeet delen.

Als we de aarde slechts als een verzameling objecten beschouwen, vallen appels en het land dat hen biedt buiten onze morele overwegingen. We zeggen tegen onszelf dat we ze kunnen gebruiken zoals we willen, omdat hun levens er niet toe doen. Maar in een wereldbeeld dat hen als personen beschouwt, doen hun levens er wel degelijk toe. Erkenning van persoonlijkheid betekent niet dat we niet consumeren, maar dat we verantwoordelijk zijn voor de levens die we nemen. Wanneer we de levende wereld als verwanten beschouwen, worden we ook opgeroepen om op een nieuwe manier te handelen, zodat wanneer we die levens nemen, we dat op een manier moeten doen die eer brengt aan het leven dat genomen wordt en eer aan degenen die het ontvangen.

De canon van inheemse principes die de ruil van leven voor leven bepalen, staat bekend als de Eervolle Oogst. Het zijn een soort 'regels' die onze oogst bepalen, zodat de wereld voor de zevende generatie net zo rijk is als voor ons.

De Eervolle Oogst, een traditie die zowel oud als dringend is, is van toepassing op elke uitwisseling tussen mens en aarde. Het protocol ervan is niet opgeschreven, maar als dat wel zo was, zou het er ongeveer zo uitzien:

Vraag toestemming aan degenen wiens leven je zoekt. Houd je aan het antwoord.

Neem nooit de eerste. Neem nooit de laatste.

Oogst op een manier die de schade minimaliseert.

Neem alleen mee wat je nodig hebt en laat wat over voor anderen.

Gebruik alles wat je meeneemt.

Neem alleen datgene aan wat je gegeven wordt.

Deel het, zoals de Aarde het met jou heeft gedeeld.

Wees dankbaar.

Geef een wedergeschenk.

Steun degenen die jou steunen, en de aarde zal voor eeuwig blijven bestaan.

Hoewel we leven in een wereld vol geschenken, zijn we vastgeketend aan instellingen en een economie die ons voortdurend vragen: "Wat kunnen we nog meer van de aarde nemen?" Om evenwicht te bereiken, kunnen we niet blijven nemen zonder aan te vullen. Moeten we ons niet afvragen: "Wat kunnen we geven?"

De Eervolle Oogst is een verbond van wederkerigheid tussen mens en land. Deze simpele lijst lijkt misschien een ouderwets recept voor het plukken van bessen, maar het is de basis van een geavanceerd ethisch protocol dat ons zou kunnen leiden in een tijd waarin ongebreidelde uitbuiting het leven om ons heen bedreigt. Westerse economieën en instellingen verstrikken ons allen in een diep oneervolle oogst. Gezamenlijk, door instemming of door nalatigheid, hebben we gekozen voor het beleid waarnaar we leven. We kunnen opnieuw kiezen.

Wat als de Eervolle Oogst de wet van het land was? En mensen – niet alleen planten en dieren – de taak vervulden om het leven van anderen te ondersteunen? Hoe zou de wereld eruitzien als een projectontwikkelaar die een weiland wil omvormen tot winkelcentrum, eerst toestemming zou moeten vragen aan de veldleeuweriken en de guldenroede? En zich aan hun antwoord zou houden? Wat als we onze winkelmandjes vullen met alleen wat nodig is en er iets voor teruggeven?

Hoe kunnen we de gaven van de Aarde beantwoorden? Uit dankbaarheid, in ceremonies, door middel van praktische eerbied en landbeheer, door een felle verdediging van de plekken waar we van houden, in kunst, in wetenschap, in zang, in tuinen, in kinderen, in stembiljetten, in verhalen over vernieuwing, in creatief verzet, in hoe we ons geld en onze kostbare levens uitgeven, door te weigeren medeplichtig te zijn aan de krachten van ecologische vernietiging. Wat onze gave ook is, we worden opgeroepen om die te geven en te dansen voor de vernieuwing van de wereld.