
Það er um þetta leyti á hinum langa vetrartíma sem ég fer að þjást af vorinu. Í mars hef ég tilhneigingu til að verða svolítið sljó af fegurð vetrarins. Þó að bæn mín og hugleiðing haldi hjarta mínu opnu fyrir því að sjá líðandi tíma og árstíðir með þakklátum augum, þá vil ég aðallega að köldu dagarnir séu liðnir. Þegar jörðin byrjar að þiðna viljum við oft að ferlið flýti fyrir. Ég þrái björt blóm sem blása í vorgola og hlý sumarkvöld á veröndinni.
Þó að óþolinmæði með veturinn sé bara mannleg, staldra ég við og man eftir þörfinni á að fara hægt í gegnum þennan árstíma. Ef við flýtum okkur í gegnum árstíðarbreytingar í náttúrunni og í lífi okkar, munum við missa af því brún á milli vetrar og vors með mikilvægum lærdómum til að kenna.
Hver er náttúrulega tilgangurinn og táknmyndin á þessum tíma þíðingar? Það er á þeim stað milli örvæntingar og vonar sem við finnum fegurð þíðunnar. Það er þar sem skapandi líf, eða Guð ef þú vilt, er sérstaklega öflugt í okkur. Hér er óléttur staður lífsins þar sem við getum lifnað við í tómleika þrá okkar eftir því sem við höfum misst og það sem við höfum ekki enn opnað okkur fyrir að taka á móti. Þíðan er frjósamur staður möguleika. Á árstíðabundnu tilliti er þetta tíminn þegar hert fræ eru mýkt til spírunar. Lagskipting er garðyrkjuheitið yfir frystingar- og þíðingarferlið sem slítur fræ niður og undirbýr það fyrir nýtt líf. Án þessarar frystingar og þíðingar mun fræfósturvísirinn ekki sigrast á dvala og spíra. Það er þetta erfiða ferli að deyja fyrir gamla sjálfið sem veldur því að fræið myndar sprungur í skelinni og knýr það til að fara í átt að næringarefnum og ljósi. Að lokum, frá þessum erfiðleikum kemur fegurð nýs lífs.
Saga sálar okkar er ekki mikið öðruvísi. Okkur finnst gaman að vera þægilegur og reynum náttúrulega að halda hlutunum eins. En ef við myndum halda okkur við kjöraðstæður, gætum við haft litla hvata til að vaxa. Það er ekki það að við ættum að hafa sektarkennd fyrir að leita huggunar; það er bara þannig að sama hvernig við reynum þá munu hlutirnir breytast í lotum þæginda og óþæginda í gegnum lífið. Það er bara þannig sem hlutirnir eru. Þíðan er ákall um að „koma úr dvala“.
Svo í mars, í stað þess að flýta mér í gegnum þíðuna, mun ég taka minn tíma og viðurkenna að sama hversu djúpt eða lengi frostið er – andlegt eða efnislegt – er leyndardómurinn um skapandi nærveru til staðar í þíðingunni til að kalla okkur til nýs vaxtar. Það er gagnlegt að muna að hert skeljar okkar eru að brjótast upp í erfiðum hlutum sem gerast og að við getum verið hreyfð til að sækja andleg næringarefni og ljós hinnar dýpstu kærleika. Mundu, sama hversu langan tíma breytingar virðast taka á árstíðum eða hjá þér sjálfum, taktu þig í ferðalagið. Nýtt líf er að koma.
***
Þrjú sígild ljóð sem kafa ofan í mismunandi hliðar á umskiptum frá vetri til vors...
Þíðan
Ég sá borgaralega sólina þurrka tár jarðar —
Gleðitár hennar sem aðeins hraðar runnu,Ætla ég að teygja mig við þjóðveginn,
Að þiðna og leka með bráðnandi snjónum,
Þessi blandaði sál og líkama við sjávarfallið,
Ég get líka flætt í gegnum svitaholur náttúrunnar.
En ég, því miður, né tindra, get né rauk,
Einn stafur til að flytja hið mikla verk Tímans,
„Það er mitt að hlusta á meðan þessir leggja vefstólinn,
Svo mun þögn mín með tónlist þeirra hljóma.
- Henry David Thoreau
Áður en þú hugsaðir um vorið
Áður en þú hugsaðir um vorið,
Nema sem getgátur,
Þú sérð, Guð blessi skyndilega hans,
Náungi í skýjunum
Af sjálfstæðum litbrigðum,
Svolítið veðurfarið,
Hvetjandi hæfileikar
Af indigo og brúnt.
Með tóndæmum af söng,
Eins og þú ættir að velja,
Skynsemi í bilinu,
Með töfum samkynhneigðra fer hann
Að einhverju æðri tré
Án eins blaðs,
Og hrópar af gleði til engans
En serafíska sjálfið hans!
- Emily Dickinson
[snjórinn bráðnar]
Snjórinn er að bráðna
og þorpið er flætt
með börn.
-- Kobayashi Issa, í þýðingu Robert Hass
***
Virginia May Drotar og eiginmaður hennar Duane Drotar eru ráðsmenn og stofnendur Shadowbrook, verðandi, umbreytandi tilraun í samfélagsuppbyggingu, með aðsetur í Ohio. Shadowbrook er ætlað fólki á öllum sviðum, og úr öllum áttum, "þar sem þögn og skuggavinna, gagnkvæm skipti og réttlæti endurfæðing, og heill manneskju og þjónusta, skerast." Leiðbeinandi ætlun Shadowbrook eins og þeir sjá það er, "að skipuleggja sérstakar gjafir okkar og sérfræðiþekkingu í sameiginlega starfsemi sem myndi gagnast hvert öðru sem og heiminum almennt. Við myndum starfa sem bæði útungunarstöð og griðastaður, bjóða öðrum sem vilja leggja sitt af mörkum, á þessum tíma félagslegrar fjarlægðar og aðskilnaðar, til sameiginlegrar tilraunar sem hefur hugrekki til að skapa tengslin af hugrekki til að skapa okkur tengsl."
Fimmtudaginn (í dag!) 25. maí kl. 13:30 PST, taktu þátt í nánum hring með Virginia og Duane til að læra meira um sameiginlega ferð þeirra, vonir og áætlanir fyrir Shadowbrook. Svara og frekari upplýsingar hér.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
9 PAST RESPONSES
Here's to embracing the edge between winter and spring and presence to all it can teach. ♡
"It is this difficult process of dying to the old self which causes the seed to develop cracks in the shell and impels it to move toward nutrients and light. "
I love this line. It is relatable and authentic. I recently started growing tulips in clear jars with river rocks and noticed the cracks in the bulb. My impatience wanting to see the pretty red pedals (symbolizing the coming of spring) is strong but I realize that I should be happy with the crack in the bulb, that it's trying and it longs for the light and nutrients. Not only is this line relatable to plant-life, but also fauna. How many times does a snake shed its skin? A butterfly sheds its cocoon? You need to have darkness to appreciate light, you need to have rain to appreciate the sunshine and it's those in-between times that make the anticipation and the final destination great.
What an inspiring piece. Thank you.
Beautiful!!!
❤️
I Wandered Lonely as a Cloud
By William Wordsworth
I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.
Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.
The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed—and gazed—but little thought
What wealth the show to me had brought:
For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.
Winter Song
I was there
that day when
winter died
and no-one cried
the crows perhaps
who knows
the crows
they know
the daffodils
they swayed
they swayed
upon the grave
the song bird
song
sung the morning
sung the morning long
And I cried
that no-one cries
when winter
dies
Vic needs a Spring antidote.
[in Just-]
By E. E. Cummings
in Just-
spring when the world is mud-
luscious the little
lame balloonman
whistles far and wee
and eddieandbill come
running from marbles and
piracies and it's
spring
when the world is puddle-wonderful
the queer
old balloonman whistles
far and wee
and bettyandisbel come dancing
from hop-scotch and jump-rope and
it's
spring
and
the
goat-footed
balloonMan whistles
far
and
wee
Related
Yes, I love the season when insects come out. When I can perspire and smell like a farm animal. And the aroma of freshly cut grass and exhaust fumes from my lawnmower. I love winter. I'm always saddened to see it fade into Spring.