Wachten Op De Dooi

Het is rond deze tijd in de lange winterperiode dat ik naar de lente begin te verlangen. Tegen maart raak ik meestal wat afgestompt voor de schoonheid van de winter. Hoewel mijn gebed en meditatie mijn hart openhouden om het verstrijken van de tijd en de seizoenen met waarderende ogen te aanschouwen, wil ik vooral dat de koude dagen voorbij zijn. Nu de aarde begint te ontdooien, willen we vaak dat het proces sneller verloopt. Ik verlang naar heldere bloemen die in een lentebriesje wapperen en warme zomeravonden op de veranda.

Hoewel ongeduld met de winter menselijk is, sta ik even stil bij de noodzaak om langzaam door deze tijd van het jaar te gaan. Als we de wisseling van de seizoenen in de natuur en in ons leven overhaasten, zullen we merken dat we de overgang tussen winter en lente, met de belangrijke lessen die we daaruit kunnen leren, missen.

Wat is het natuurlijke doel en de symboliek van deze tijd van dooi? Het is op die plek tussen wanhoop en hoop dat we de schoonheid van de dooi vinden. Het is waar het Scheppende Leven, of God zo je wilt, bijzonder krachtig in ons is. Hier is de vruchtbare plek van het leven waar we tot leven kunnen komen in de leegte van ons verlangen naar wat we verloren hebben en waar we ons nog niet voor open hebben gesteld. De dooi is een vruchtbare plek van mogelijkheden. In seizoenstermen is dit de tijd waarin geharde zaden worden verzacht voor ontkieming. Stratificatie is de tuinbouwkundige term voor het vries- en dooiproces dat een zaadje uitput en voorbereidt op nieuw leven. Zonder dit vries- en dooiproces zal het zaadembryo zijn rustperiode niet overwinnen en niet ontkiemen. Het is dit moeilijke proces van sterven aan het oude zelf dat ervoor zorgt dat het zaadje barsten in de schil ontwikkelt en het aanzet tot toevoer van voedingsstoffen en licht. Uiteindelijk komt uit deze ontberingen de schoonheid van nieuw leven voort.

Het verhaal van onze ziel is niet veel anders. We houden ervan om comfortabel te zijn en proberen de dingen van nature bij het oude te laten. Maar als we in ideale, gemakkelijke omstandigheden zouden blijven, zouden we misschien weinig motivatie hebben om te groeien. Het is niet zo dat we ons schuldig moeten voelen omdat we comfort zoeken; het is gewoon dat, hoe we het ook proberen, dingen zullen veranderen in cycli van comfort en ongemak gedurende het leven. Het is gewoon zoals de dingen zijn. De dooi is een oproep om "uit de sluimerstand te komen".

Dus deze maart, in plaats van me door de dooi heen te haasten, neem ik de tijd en erken ik dat, hoe diep of lang de vrieskou ook aanvoelt – spiritueel of materieel – het Mysterie van de Creatieve Aanwezigheid er is in de dooi om ons tot nieuwe groei aan te sporen. Het is nuttig om te onthouden dat onze verharde schelpen worden opengebroken door de moeilijke dingen die gebeuren, en dat we ertoe bewogen kunnen worden om te zoeken naar spirituele voedingsstoffen en het licht van de diepste liefde. Onthoud: hoe lang de verandering ook lijkt te duren, in de seizoenen of in jezelf, omarm de reis. Nieuw leven komt eraan.

***

Drie klassieke gedichten die ingaan op verschillende aspecten van de overgang van winter naar lente...

De dooi

Ik zag de burgerlijke zon de tranen van de aarde drogen —

Haar tranen van vreugde die alleen maar sneller stroomden,

Ik zou graag langs de kant van de snelweg willen liggen,
Om te ontdooien en met de smeltende sneeuw mee te druppelen,
Die ziel en lichaam vermengde met het getij,
Ook ik mag door de poriën van de natuur stromen.

Maar ik kan helaas noch tinkelen, noch roken,
Eén jota om het grote werk van de Tijd vooruit te helpen,
Het is aan mij om te luisteren terwijl dezen het weefgetouw gebruiken,
Zo zal mijn stilte met hun muziek klinken.

- Henry David Thoreau

Voordat je aan de lente dacht

Voordat je aan de lente dacht,
Behalve als veronderstelling,
Zie je, God zegene zijn plotselinge komst,
Een kerel in de lucht
Van onafhankelijke tinten,
Een beetje verweerd,
Inspirerende eigenschappen
Van indigo en bruin.

Met voorbeelden van liederen,
Alsof het aan jou is om te kiezen,
Discretie in het interval,
Met vrolijke vertragingen gaat hij
Naar een of andere superieure boom
Zonder een enkel blad,
En juicht van vreugde tegen niemand
Maar zijn serafijnse zelf!

- Emily Dickinson

[de sneeuw smelt]

De sneeuw smelt
en het dorp staat onder water
met kinderen.

-- Kobayashi Issa, vertaald door Robert Hass

***

Virginia May Drotar en haar man Duane Drotar zijn de beheerders en oprichters van Shadowbrook, een ontluikend, transformerend experiment in gemeenschapsopbouw, gevestigd in Ohio. Shadowbrook is bedoeld voor mensen van alle niveaus en achtergronden, "waar stilte en schaduwwerk, wederzijdse uitwisseling en wedergeboorte van rechtvaardigheid, en welzijn en dienstbaarheid van de hele persoon elkaar kruisen." Shadowbrooks leidende intentie, zoals zij die zien, is "om onze specifieke gaven en expertise te bundelen tot een collectieve activiteit die zowel elkaar als de wereld als geheel ten goede komt. We zouden zowel als broedplaats als toevluchtsoord fungeren en anderen uitnodigen die, in deze tijd van sociale afstand en scheiding, willen bijdragen aan een collectief experiment dat moedig stappen zet om de cultuur van verbinding te creëren die ons is ontgaan."

Kom op donderdag (vandaag!) 25 mei om 13:30 uur PST naar een intieme kring met Virginia en Duane om meer te weten te komen over hun gedeelde reis, ambities en plannen voor Shadowbrook. Aanmelden en meer informatie vind je hier.