Spacer pełen Zachwytu

Co budzi w tobie poczucie podziwu? To słowo, podziw – uczucie bycia w obecności czegoś ogromnego, co przekracza twoje pojmowanie świata – często kojarzy się z czymś niezwykłym. Możesz sobie wyobrazić, że stoisz obok 100-metrowego drzewa albo na rozległej równinie, nad którą zbliża się burza, albo słyszysz dźwięk gitary elektrycznej wypełniający arenę, albo trzymasz maleńki palec noworodka. Podziw powala nas z nóg: przypomina nam, że istnieją siły większe od nas samych i ujawnia, że ​​nasza obecna wiedza nie jest wystarczająca, by nadać sens temu, co nas spotkało.

Ale nie potrzeba niezwykłych okoliczności, by doświadczyć podziwu. Kiedy wraz z kolegami poprosiliśmy uczestników badań o zapisywanie swoich doświadczeń podziwu w dzienniku, ku naszemu zaskoczeniu odkryliśmy, że ludzie odczuwali go średnio nieco częściej niż dwa razy w tygodniu. I znaleźli go w czymś zwyczajnym: hojności przyjaciela, grze światła i cienia na chodniku, piosence, która przywołała wspomnienia pierwszej miłości.

Potrzebujemy tego podziwu każdego dnia, nawet gdy odkrywamy go w najskromniejszych miejscach. Przegląd odpowiednich badań sugeruje, że krótka dawka podziwu może zmniejszyć stres, zmniejszyć stan zapalny i korzystnie wpłynąć na układ sercowo-naczyniowy. Na szczęście nie musimy czekać, aż na niego natrafimy; możemy go szukać. Podziw jest wszędzie wokół nas. Musimy tylko wiedzieć, gdzie go szukać.

Wraz z Virginią Sturm, neurobiologiem z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco, badałam efekty „spaceru z zachwytem”. Jedna grupa uczestników odbywała cotygodniowy spacer przez osiem tygodni; druga grupa robiła to samo, ale z pewnymi instrukcjami: Odwołaj się do swojego dziecięcego poczucia zachwytu, wyobrażając sobie, że widzisz wszystko po raz pierwszy. Podczas każdego spaceru poświęć chwilę na dostrzeżenie ogromu rzeczy – na przykład patrząc na panoramę lub detale kwiatu. I wybierz się w nowe miejsce lub spróbuj rozpoznać nowe cechy tego samego miejsca. Wszyscy uczestnicy zgłaszali swoje szczęście, lęk i depresję oraz robili sobie selfie podczas spacerów.

Odkryliśmy, że osoby, które spacerowały z zachwytem, ​​odczuwały coraz większy podziw z każdym tygodniem. Można by pomyśleć, że ich zdolność do zachwytu zacznie maleć: to znane jako prawo adaptacji hedonistycznej, że pewne przyjemności lub osiągnięcia – nowa praca, większe mieszkanie – z czasem tracą na atrakcyjności. Ale im częściej praktykujemy zachwyt, tym staje się on bogatszy.

Znaleźliśmy również dowody na to, że „ja” może rozciągać się na otoczenie. W warunkach „spaceru z zachwytem” selfie osób coraz bardziej oddalały się od siebie. Z czasem badani przesuwali się w bok, ukazując więcej elementów otoczenia – róg ulicy w San Francisco, drzewa, skały wokół Oceanu Spokojnego. W trakcie naszych badań osoby biorące udział w „spacerze z zachwytem” zgłaszały mniejsze odczuwanie codziennego stresu i więcej emocji prospołecznych, takich jak współczucie i rozbawienie.

Prawie trzy lata pandemii, która sprawiła, że ​​wielu z nas poczuło się bezsilnych i małych, poszukiwanie tego, co ogromne i tajemnicze, może nie wydawać się kuszące. Ale często konfrontacja z tym, co przytłaczające, pozwala spojrzeć na sprawy z dystansu. Wpatrywanie się w rozgwieżdżone niebo; patrzenie na rzeźbę, która przyprawia o dreszcze; słuchanie melodii instrumentów łączących się w jedną, złożoną, mrożącą krew w żyłach melodię – te doświadczenia przypominają nam, że jesteśmy częścią czegoś, co będzie istnieć długo po nas. Dobrze nam służy otwieranie się na zachwyt, gdziekolwiek go znajdziemy, nawet jeśli tylko na chwilę czy dwie.