Δώστε σε εσάς αυτό που είναι βιολογικό: Μια συνταγή για να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθένωση

Πριν από χρόνια, άκουσα την ομιλία της Ντόροθι Ντέι. Ιδρύτρια του κινήματος των Καθολικών Εργατών, η μακροχρόνια δέσμευσή της να ζει ανάμεσα στους φτωχούς στο Κάτω Ιστ Σάιντ της Νέας Υόρκης την είχε κάνει μια από τις ηρωίδες μου. Έτσι, μου προκάλεσε μεγάλο σοκ όταν, στη μέση της ομιλίας της, την άκουσα να αρχίζει να συλλογίζεται τους «αχάριστους φτωχούς».

Δεν καταλάβαινα πώς μια τόσο απαξιωτική φράση μπορούσε να βγει από τα χείλη ενός αγίου - μέχρι που με χτύπησε με τη δύναμη ενός Ζεν κοάν. Η Ντόροθι Ντέι έλεγε: «Μην δίνεις στους φτωχούς περιμένοντας να λάβεις την ευγνωμοσύνη τους, ώστε να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Αν το κάνεις, η προσφορά σου θα είναι ισχνή και βραχύβια, και αυτό δεν είναι που χρειάζονται οι φτωχοί. Το μόνο που θα κάνει είναι να τους φτωχύνει περαιτέρω. Δώσε μόνο αν έχεις κάτι που πρέπει να δώσεις. Δώσε μόνο αν είσαι κάποιος για τον οποίο το να δίνεις είναι η δική του ανταμοιβή».

Όταν δίνω κάτι που δεν κατέχω, δίνω ένα ψεύτικο και επικίνδυνο δώρο, ένα δώρο που μοιάζει με αγάπη αλλά στην πραγματικότητα είναι άστοργο - ένα δώρο που δίνεται περισσότερο από την ανάγκη μου να αποδείξω τον εαυτό μου παρά από την ανάγκη του άλλου να τον φροντίζουν. Αυτού του είδους η προσφορά δεν είναι μόνο άστοχη και άπιστη, βασισμένη στην αλαζονική και λανθασμένη αντίληψη ότι ο Θεός δεν έχει κανέναν τρόπο να διοχετεύσει την αγάπη στον άλλον παρά μόνο μέσω εμού. Ναι, δημιουργηθήκαμε μέσα και για την κοινότητα, για να είμαστε εκεί, με αγάπη, ο ένας για τον άλλον. Αλλά η κοινότητα έχει και τα δύο μέτωπα: όταν φτάνουμε στα όρια της δικής μας ικανότητας να αγαπάμε, η κοινότητα σημαίνει να εμπιστευόμαστε ότι κάποιος άλλος θα είναι διαθέσιμος στο άτομο που έχει ανάγκη.

Ένα σημάδι ότι παραβιάζω την ίδια μου τη φύση στο όνομα της ευγένειας είναι μια κατάσταση που ονομάζεται επαγγελματική εξουθένωση. Αν και συνήθως θεωρείται ως αποτέλεσμα της προσπάθειας να δώσω πάρα πολλά, η επαγγελματική εξουθένωση, κατά την εμπειρία μου, προκύπτει από την προσπάθεια να δώσω αυτό που δεν κατέχω - το απόλυτο αποτέλεσμα του να δώσω πολύ λίγα! Η επαγγελματική εξουθένωση είναι μια κατάσταση κενού, σίγουρα, αλλά δεν προκύπτει από το να δίνω όλα όσα έχω. Απλώς αποκαλύπτει την ανυπαρξία από την οποία προσπαθούσα να δώσω εξαρχής.

Η Μέι Σάρτον, στο ποίημά της «Τώρα Γίνομαι ο Εαυτός μου», χρησιμοποιεί εικόνες από τον φυσικό κόσμο για να περιγράψει ένα διαφορετικό είδος προσφοράς, που βασίζεται σε έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης, έναν τρόπο που δεν οδηγεί στην επαγγελματική εξουθένωση αλλά στη γονιμότητα και την αφθονία:

Τόσο αργά όσο τα φρούτα που ωριμάζουν
Γόνιμη, αποστασιοποιημένη και πάντα εξαντλημένη,
Πέφτει αλλά δεν εξαντλεί τη ρίζα...

Όταν το δώρο που δίνω στον άλλον είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δικής μου φύσης, όταν προέρχεται από ένα μέρος οργανικής πραγματικότητας μέσα μου, θα ανανεωθεί - και εμένα - ακόμα και καθώς το δίνω. Μόνο όταν δίνω κάτι που δεν αναπτύσσεται μέσα μου, εξαντλώ τον εαυτό μου και βλάπτω και τον άλλον, γιατί μόνο κακό μπορεί να προέλθει από ένα δώρο που είναι βεβιασμένο, ανόργανο, μη πραγματικό.