Gefðu þér það Sem Er lífrænt: Uppskrift að því að forðast útbruna

Fyrir mörgum árum heyrði ég Dorothy Day tala. Stofnandi kaþólsku verkamannahreyfingarinnar, og langtíma skuldbinding hennar við að búa meðal fátækra á Lower East Side í New York hafði gert hana að einni af hetjum mínum. Það kom mér því mikið á óvart þegar ég, mitt í ræðunni, heyrði hana byrja að velta fyrir sér „vanþakklátum fátækum“.

Ég skildi ekki hvernig svona niðrandi orðalag gat komið af vörum dýrlings – fyrr en það lenti í mér með krafti eins og Zen kóan. Dorothy Day var að segja: „Gefðu ekki fátækum í þeirri von að fá þakklæti þeirra svo að þér líði vel með sjálfan þig. Ef þú gerir það, verður gjöf þín lítil og skammvinn, og það er ekki það sem hinir fátæku þurfa; hún mun aðeins gera þá enn fátækari. Gefðu aðeins ef þú hefur eitthvað sem þú verður að gefa; gefðu aðeins ef þú ert einhver sem gjafir eru umbun í sjálfu sér.“

Þegar ég gef eitthvað sem ég á ekki, gef ég falska og hættulega gjöf, gjöf sem lítur út eins og ást en er í raun kærleikslaus - gjöf sem er gefin frekar af þörf minni til að sanna mig en af ​​þörf hins til að vera annast. Slík gjöf er ekki aðeins kærleikslaus og trúlaus, byggð á þeirri hrokafullu og röngu hugmynd að Guð hafi enga leið til að beina ást til hins nema í gegnum mig. Já, við erum sköpuð í og ​​fyrir samfélag, til að vera til staðar, í kærleika, fyrir hvert annað. En samfélag sker báðar leiðir: þegar við náum takmörkum okkar eigin getu til að elska, þýðir samfélag að treysta því að einhver annar verði tiltækur fyrir þann sem þarfnast þess.

Eitt merki um að ég sé að brjóta gegn eigin eðli í nafni göfugleika er ástand sem kallast kulnun. Þótt það sé yfirleitt talið vera afleiðing þess að reyna að gefa of mikið, þá stafar kulnun að mínu mati af því að reyna að gefa það sem ég á ekki - hið fullkomna í að gefa of lítið! Kulnun er að vísu tómleikaástand, en hún stafar ekki af því að gefa allt sem ég á; hún afhjúpar einfaldlega tómleikann sem ég var að reyna að gefa frá í upphafi.

Í ljóðinu „Nú verð ég ég sjálf“ notar May Sarton myndir úr náttúrunni til að lýsa annars konar gjafmildi, sem á rætur að rekja til annars konar tilveru, leið sem leiðir ekki til útbruna heldur frjósemi og gnægðar:

Jafn hægt og þroskandi ávöxturinn
Frjósöm, fjarlæg og alltaf uppgefin,
Fellur en tæmir ekki rótina...

Þegar gjöfin sem ég gef öðrum er óaðskiljanleg í eðli mínu, þegar hún kemur frá lífrænum stað innra með mér, þá mun hún endurnýja sig - og mig - jafnvel þótt ég gef hana frá mér. Aðeins þegar ég gef eitthvað sem vex ekki innra með mér tæmi ég sjálfan mig og skaða hinn líka, því aðeins skaði getur komið frá gjöf sem er þvinguð, ólífræn, óraunveruleg.