Hin Helga pása Sem stöðvaði Bardaga

[Ég deildi sögunni hér að neðan í Awakin Circle í Santa Clara í Kaliforníu. Ég er þakklát sjálfboðaliðum sem gerðu umritunina hér að neðan mögulega og hvetja stöðugt til slíkra umbreytingarsagna.]

Fyrir nokkrum mánuðum var ég að fara í minn venjulega síðdegisgöngutúr eftir strandgönguleiðinni og á leið heim. Konan mín og sonur voru að bíða eftir mér og ég var aðeins seinn, svo ég gekk hratt og hugsaði um að komast þangað á réttum tíma, án þess að taka eftir því sem var að gerast í kringum mig.



Þá hugsaði ég, þetta er nú ekki skemmtilegt! Hvað ef ég hægi bara á mér? Hvað ef ég get bara verið til staðar og byrjað að taka eftir því sem er að gerast í kringum mig? Svo ég gerði það. Ég var að fara að fara yfir þjóðveginn.

Skyndilega tók ég eftir unglingsstúlku sem var að öskra og öskra og hlaupa. „Hvað er þetta?“ hugsaði ég. Hún hljóp yfir þjóðveginn. Án nokkurrar sérstakrar dagskrár gekk ég yfir þjóðveginn til að elta hana og sjá hvað væri í gangi.

Það kom í ljós að bíllinn hennar var lagður í næstu götu og tveir menn voru í bílnum. Greinilega höfðu þeir brotist inn. Þarna voru tveir ungir menn, og þeir voru frekar stórir, og hún var bara að missa stjórn á sér -- hljóp að bílnum og öskraði.

Jæja, hvað ætla ég að gera í öllu þessu? Ég veit það ekki. En svo hugsaði ég, ég ætla að labba að bílnum og vera bara einhver sem er til staðar. Svo ég gekk að bílnum. Þessir tveir gaurar horfðu á mig, horfðu á hana og opnuðu svo hurðina og hlupu út. Stelpan settist inn í bílinn, ræsti vélina í örvæntingu og þaut af stað.

Svo leit ég yfir götuna og sá að þessir tveir gaurar voru nú orðnir reiðir hvor við annan, öskruðu og fóru að kýla hvor annan. Ég var enn í „pásu“-ham. Ég hugsaði bara, hér er ég; hvað ætla ég þá að gera?

Kunnugleg rödd í höfðinu á mér, rödd skynseminnar og skynseminnar, segir: „Þetta er ekki þitt mál. Þetta eru stórir gaurar. Þú getur ekkert gert í þessu. Þeir verða að redda þessu sjálfir. Farðu héðan!“

Svo heyrist önnur rödd, sem kemur úr dýpri áttum. Röddin segir: „Fólk er í hættu. Hvernig getið þið gengið í burtu?“

„Hvað get ég gert?“ spyr ég.

„Vertu bara til staðar. Þú ert fullorðinn einstaklingur. Þú ert róleg/ur. Þér er annt um þau.“

Svo stoppaði ég aftur og dró djúpt andann. Svo gekk ég upp.

Þau höfðu dregið upp hnífa og voru í hringi hvort í öðru. Ég gekk þangað ... og ég sagði bara ... ég sagði við hvert og eitt þeirra: „Eruð þið í lagi? Eruð þið í lagi?“ Þau stöðvuðust og horfðu á mig. Ég sagði: „Viltu virkilega meiða hvort annað? Hver er tilgangurinn með því?“

Þau horfðu á mig og annar gaurinn gretti sig, spýtti, sneri sér við og gekk í burtu. Hinn gaurinn byrjaði að ganga í hina áttina.

Ég byrjaði að ganga upp hæðina, á leið heim. Þá heyrði ég einn af strákunum ganga á eftir mér. Ég var að hugsa, úff. En þegar hann kom til mín sneri ég mér við, horfði á hann og sagði: „Heyrðu maður, ertu virkilega ókei?“

Hann leit undan og sagði: „Já, já, ég er allt í lagi.“ Svo sneri hann sér við og gekk í burtu.



Ég hélt áfram að ganga upp hæðina. „Hvernig vissi ég hvað ég ætti að gera?“ velti ég fyrir mér.

„Þú gerðir það ekki,“ segir önnur röddin. „Það sem þú gerðir var að þú ákvaðst að taka ekki ákvörðun. Þú ákvaðst að stíga til baka og sleppa tökunum. Þú skapaðir rými fyrir anda leiðsagnarinnar.“

Ég sný mér við og horfi á unga manninn sem gengur niður hæðina. Hann virðist afslappaðri og horfir á trén í kringum sig.